Met de Olympische Spelen in aantocht merk je soms wat voor schizofreen sportland het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland eigenlijk is – sorry, zo heet dit land echt officieel. Neem de populaire sport rugby (geen Olympische sport trouwens). De Britten hebben drie landenteams: Engeland, Schotland en Wales. Een apart Noord-Iers team bestaat niet in rugby. De Noord-Ieren vormen samen met hun broeders in de Ierse republiek een grenzenoverschrijdend All Ireland team.

Het bekendste voorbeeld is natuurlijk het voetbal. Het Verenigd Koninkrijk mag als enige land ter wereld vier landenteams afvaardigen – nu wel met Noord-Ierland erbij. Ik heb hier altijd oneindige discussies over met Britse vrienden. Het is oneerlijk, debiel, niet van deze tijd, enzovoorts, enzovoorts. Mijn lijst van grieven is oneindig. Steevast krijg ik dezelfde reactie: hoongelach.

Voor een Brit (of beter gezegd: een Schot, Welshman, Noord-Ier of Engelsman) is het namelijk een door God Gegeven Recht. Ook al delen ze één paspoort, het Verenigd Koninkrijk bestaat uit vier landen. Punt uit. Patrick Barclay, de bekende (Schotse) voetbalverslaggever van de London Evening Standard, wreef het er nog maar eens in toen ik mijn irritatie onlangs bij hem ter sprake bracht. “Great Britain doesn’t exist. And it never will.”

Het is dan ook met enig leedvermaak te constateren dat het Olympische voetbal een knallend hoofdpijndossier is voor de Britten. Jacques Rogge heeft namelijk geen boodschap aan het geleuter met de home nations. Eén Brits team mag deelnemen, niet de vier afzonderlijke voetballanden. Als organiserend land zijn de Britten automatisch geplaatst voor het Olympische voetbaltoernooi, maar de voetbalbonden van Wales, Noord-Ierland en Schotland dreigden zo’n beetje het land in brand te steken als hun speciale status in gevaar komt. FIFA-baas Sep Blatter beloofde nog plechtig dat de Olympische Spelen geen precedent scheppen voor het WK, maar het verzet bleef onverminderd groot.

Uiteindelijk werd een Brits team gevormd, dat voornamelijk bestaat uit Engelsen. Het was een zware en pijnlijke bevalling. Publiekslieveling Golden Balls, a.ka. David Beckham, is buiten het team gelaten. Schotten en Noord-Ieren zijn niet geselecteerd en namens Wales doen slechts twee spelers mee. Het is onwaarschijnlijk dat we na de Spelen in Londen nog een Team GB zullen zien op een Olympisch voetbaltoernooi.

Sport verbroedert, zo luidt het cliché. Maar als het raakt aan Britse nationale gevoeligheden, geldt de Wet van Rinus: voetbal is oorlog.

On the request of @InkOrange this blog has been translated into English.

___________________________________________________________________________________________

British football and the Law of Rinus Michels

With the Olympics coming up you realise what a schizophrenic sports nation the United Kingdom of Great Britain and Northern Ireland can be – yes, that is the real name of this country. Take the popular sport of rugby (not an Olympic sport by the way). The British have three national rugby teams: England, Scotland and Wales. A separate Northern Irish team doesn’t exist. Northern Ireland have a joint All Ireland team with their brothers south of the border.

Arguably the most famous example is football. The United Kingdom is the only country in the world that’s represented by four nations – this time Northern Ireland is included. I always have heated debates with my British friends on this strangest of sporting traditions. It’s unfair, idiotic, anachronistic, and so, and so on. My list of grievances is endless, but every time I’m greeted with the same response from my friends: howls of derision.

For a Brit (or rather, a Welshman, Scot or Englishman) there is no question about it. It is a God Given Right. Even though they all share the same passport, they are convinced the United Kingdom consists of four different countries. End of story. When I put my objections to the respected (Scottish) football writer Patrick Barclays from the London Evening Standard, he just rubbed it in. “Great Britian does not exist. And it never will.”

I have to admit: I watched the giant headache that’s called the British Olympic football team with a certain amount of schadenfreude. The IOC doesn’t put up with the nonsense of the so-called home nations. Only one British team is allowed to participate in the Games, not four separate footballing nations. As a host nation the UK is automatically qualified for the Olympic football tournament. Still the process to get there was torturous. Wales, Northern Ireland and Scotland threatened to burn down the country if their special status was in jeopardy. Even a solemn declaration from FIFA boss Sepp Blatter who promised that the Olympics wouldn’t be a precedent for the World Cup, didn’t help much. They kept resisting.

Eventually a British team was formed, mainly consisting of Englishmen. It was a difficult and painful delivery. The nation’s darling Golden Balls, a.k.a. David Beckham, was left out of the final team selection. No Scots or Northern Irish are selected and Wales are only represented by two players. It seems pretty sure that a Team GB will cease to exist after the Olympics.

According to the cliché sport brings people and nations together. But when it comes to the home nations’ sensitivities, the Law of Rinus Michels is in force: football is war.