Als je niet weten wat je worden wilt kun je altijd nog Nini worden. De enorme Spaanse jeugdwerkloosheid en met weinig kans dat het snel beter gaat creëert een compleet nieuwe generatie. Die van de Nini’s. Niet werken. Niet studeren. Helemaal niets.

Het zijn verwende kinderen die nooit iets verboden werd. Met geen enkele taak en nergens verantwoordelijk voor. Ze zijn vergroeid met de knoppen van hun Playstation. Sociologen putten zich uit in de verklaringen waarom veel Spaanse jongeren zich nergens om bekommeren. Ze komen tot steeds meer theorieën.

54 procent van hen heeft geen enkel plan of project voor de toekomst. En de samenleving heeft diezelfde jongeren ook niet echt nodig. Nu zowat een op de twee jongeren werkloos is (het hoogste cijfer van Europa) heeft de vraag over wat je later gaat doen geen betekenis meer. Net zo goed als de gedachte dat je door een inspanning te leveren verder komt. Dat is iets voor sukkels geworden.

Maar een op de drie jongeren die studeerden vindt werk volgens zijn studie. Wie wel werkt komt met moeite boven het minimumloon van 633 euro uit. Het alternatief is thuis blijven. Niets doen en je ouders op grote afstand houden. Nini.

De Spaanse televisiezender Sexta heeft er op dit moment een veel te lang maar aardig programma over. In een huis van het type bigbrother aan de rand van Madrid hebben ze acht van de monsters bij elkaar gezet. Het klopt. Ze doen inderdaad helemaal niets, etteren wat in het rond en pakken de zwakke broeders en zusters van de groep.

Ware het niet dat bij de acht jongeren ook twee psychologen zijn opgesloten. Die proberen het met gedwongen huishoudelijke taken als bedden opmaken en wc’s poetsen. Daarna gaan ze in de praktijk aan de slag in het slachthuis en de riolen van Madrid. De deelnemers weten niet wat ze meemaken. Ze werken.

Ik loop voor een reportage over de Nini’s rond hun televisiehuis. Het is een platte doos in een studio. Binnen branden lampen, maar buiten is het donker. Ik kan wel naar binnen kijken, maar zij niet naar buiten. Iemand ligt uitgevloerd in zijn bed. Een ander hijst haar onderbroek eens op. Er hangen zwarte gordijntjes aan mijn kant van de ramen. Cameraman Raul en ik gluren naar binnen. Zo moet ook een peepshow zijn.

Voor wie geen Spaans spreekt, de vertaling van psycholoog Alberto: “Het is niet makkelijk als je werkloos bent. Het is zaak gemotiveerd te blijven en door te zetten. En vooral niet opgeven ook al zit je in een moeilijke situatie.” Psychologe Silvia zegt: “Wat me opvalt is dat de jongeren in het huis zich goed voelen om taken te doen. Klusjes waar ze eerst niet over piekerden. Ze zijn daarover toch tevreden. Dat is heel belangrijk.”