Voor het eerst van mijn leven interview ik een markies. De Spaanse bondscoach Vicente del Bosque werd een volksheld nadat zijn land het wereldkampioenschap voetbal won. De koning verhief hem zelfs in de adelstand. Maar het heeft Del Bosque niet veranderd. zegt hij.

Na maanden aandringen ontmoet ik de bondscoach tijdens de jaarvergadering van de Spaanse voetbalfederatie. Ik krijg een kwartier in de klamme werkkamer van de perschef. Hij is langer dan ik verwachtte. Verder is alles hetzelfde als op de krantenfoto’s. Pretogen met de sporen van de jaren. Flink kalend, en een snor zoals je in Nederland niet vaak meer ziet.

Del Bosque schokschoudert als ik hem met markies aanspreek. Ach, dat wilde koning Juan Carlos nu eenmaal. Ze houden bij het koningshuis erg van sport en zochten iemand die het succes van het Spaanse voetbal belichaamde. Zo waren ze bij hem uitgekomen.

Een jaar geleden was hij onzichtbaar. Spanje won de WK-finale van Nederland, maar de bondscoach zelf leek verdwenen. Hij staat op verhoudingsgewijs maar weinig foto’s van het overwinningsfeest in Johannesburg. Al wist Del Bosque dat hij het voor elkaar kreeg. Ze waren vijftig dagen met elkaar opgetrokken en de coach bedacht na afloop dat ze voorbestemd waren voor het succes. Spanje kon niet anders dan deze keer het WK winnen.

De training voor die allerlaatste wedstrijd was niet heel anders geweest dan de andere. Ze waren alléén maar voetballers, vond hij steeds. Ze moesten op een romantische manier naar het spel kijken. Het ging er niet om een oorlog te winnen, maar om een wedstrijd waarvan ze moesten genieten. Pal voor ze het veld opgingen had hij ze nog een keer toegesproken. Gezegd dat dit de wedstrijd was waar iedere voetballer van droomde.

Het was niet meer dan dat.

Van kritiek op het spel van de tegenstander Nederland wil hij niets weten. Je mag niet alleen naar vier slechte momenten van de wedstrijd kijken. Dat kon iedereen overkomen, wuift Del Bosque weg. Daar staat het Nederlandse voetbal ver boven. Ook zij stonden in een finale omdat ze goed gepresteerd hadden. Ook Nederland had die laatste wedstrijd kunnen winnen. Ze kregen kansen. Het spel was in evenwicht.

Een paar maanden geleden bezocht Bert van Marwijk hem. Het was geweldig geweest. Hij was helemaal naar Madrid gekomen. Een gentleman.

Spanje won omdat ze geluk hadden. Maar ook zijn de Spaanse stadions tegenwoordig beter, de trainers beter geschoold. Het land doet voor het eerst niet meer onder voor welk Europees land dan ook, gelooft Den Bosque. Dan is het interview voorbij. Hij slaat een grote zware arm om me heen en drukt hem vaderlijk tegen mijn rug. Hij doet het vast ook zo met zijn jongens.