Waar gaan we heen?
Alleen op Cyprus zijn er net iets meer, maar verder heeft Spanje weinig reden tot klagen. Er zijn zoveel cafés in het land dat er een kroeg voor pakweg iedere 130 Spanjaarden staat. Vergelijk dat met Nederland, waar het met haast 1800 Hollanders per café behoorlijk dringen is.
De kroegen zijn in Spanje een ongekend, zowat sociaal fenomeen. Niet thuis, maar aan de bar en met servetten en olijfpitten tot aan de enkels ontmoeten ze elkaar. In mijn huizenblok zitten er wel drie en in maar heel weinig instellingen ontbreekt de toog. Ik trof afgelopen jaren de biertap en whiskyflessen naast kraamafdelingen, rouwkamers, studiezalen en ministeriële vertrekken.
Honderden Spaanse televisieseries en films voeren steeds weer naar die ene kroeg, die soms hel wit verlicht is door de tl-bakken aan het plafond. De televisie staat er altijd aan en soms zijn het er wel twee door elkaar, roepend om het hardst. Een klant staat steevast bij de gokmachine. Iedere keer met drie sinaasappels op een rij volgt ‘premio!’ uit de speakers en kort de Vogeltjesdans.
Daarna is het gekletter van de muntjes onder in de machine.
Nieuw bij die 344.426 kroegen zijn de bloempotten in de vensterbanken. Daar worden sinds de invoering van het rookverbod de peuken uitgedrukt. Het is verbazingwekkend hoe gedwee de licht anarchistische Spanjaarden er zich aan houden. Al zie je ook dat een deel van het sociale leven zich nu simpelweg vóór de kroegen afspeelt, en niet meer binnen.
Ik kwam vorige week in Madrid de mooiste kroegnaam tegen die ik tot nu toe las. Daar stonden de twee woorden die je het meest hoort als je je vrienden treft stonden boven de ruit geplakt. Dónde vamos, letterlijk ‘Waar gaan we heen?’ Na een oproep op Twitter kreeg ik meer prachtige namen.
Comoquieresquetequiera (Valencia). Vertaald: Hoewiljedatikvanjehou?
Lo Nuestro (flamencobar in Triana, Sevilla). Min of meer vertaald: Die van ons, de onze.
Ventorillo de la Perra (Torremolinos). De hondenkroeg.
Con Tenedor (Sevilla). Letterlijk: Met vork. Maar ook een woordengrap met het woord contenedor, container.
Pati to (Sevilla). Patito betekent in het Spaans: eendje. Maar het is ook de verbastering in Andalusië van para ti todo: voor jou alles.
Granja Bar (onder andere in Granada). De boerderij.
Pasodoble (Madrid).
La Cucaracha (onder andere in Zamora, is een geliefde naam voor veel cafés). De kakkerlak.
Fuego Negro (San Sebastian). Het zwarte vuur.
El ahorcado feliz (Murcia). De gelukkige gehangene.
Noselodigasanadie (Madrid). Letterlijk: Vertel dit aan niemand.
Opvallend trouwens ook nog iets anders in dit land: hoe weinig dronken Spanjaarden je er tegenkomt.
Met dank aan @DerkMoor, @FuentesSpaans, @spaanstalig, @Aniek, @roosvanvugt, @Original_Andalu, @Soetman, @SiSpaans, @CocoAmsterdam, @rovanwil.
Dat is stug. Toen wij een naam moesten verzinnen voor ons nieuwe bedrijfje hebben we het Pasodoble willen noemen. Mooi hoor.
Het is uiteindelijk ‘Dos Cortados’ geworden maar waarom, dat weten we eigenlijk niet meer.
(Teveel Aqua de Valencia gedronken waarschijnlijk)
perra is teef… das ook een hond, maar toch doet het de zaak iets anders laten klinken (zeker in de zin van La perra que te parió -wat ik uit hoffelijkheid maar niet vertaal-).
opvallend is hoeveel bier Nederlanders, Engelsen en Duitsers nodig hebben om “tevreden” te kunnen zijn over een avondje stappen (en vallen)…
hier in Argentinië doen ze niks liever dan een biertje drinken, maar zatte mensen kom je gewoon niet tegen. Maar, ook hier is de europese leegte waarmee we de jeugd verzieken komen aanwaaien, en dus drinken de jongere generaties wel “ietsje” meer (maar in vergelijking met “noord-europeanen”, en hun neiging het koude en halfdode bloed tot leven te zuipen, valt het in het niets).
Hallo Rob,
Dank voor je artikel en vooral voor een waargeid die je zelden leest over ons land;
Opvallend trouwens ook nog iets anders in dit land: hoe weinig dronken Spanjaarden je er tegenkomt.
Dankzij de tapas hoef je niet zo snel te drinken, om toch wat langer te blijven en dankzij de tapas blijf je eten en drinken combineren wat dronkenschap voorkomt. Los daarvan; je gaat in ons land niet naar het café om jezelf vol te gieten, maar, zoals jij ook constateerd, voor de gezelligheid. Zou goed zijn om in Nederland de kroegprijzen eens te halveren en verplicht wat snacks, gewone kleine Hollandse snacks bij een drankje te leveren.
Opvallend dat elke politieke stroming in veel dorpen zijn eigen kroeg heeft, dat maakt ook dat het er zo veel zijn…
Ik zal er nog een stapje bovenop doen.
Hier in Argentinië werd vandaag een (politiek) debat begonnen over het aannemen van de wet “cabeza quemada”.
Het gaat over call centre-medewerkers. De klacht is het “verstommen” wat het gevolg is van dit werk. Vele Europese bedrijven -steeds meer- vestigen hier call centres voor de verkoop van spullen in Europa (waar uiteraard niemand daadwerkelijk op zit te wachten).
Waar het om gaat, is dat het menselijke hier voorafgaat aan de wet. De wet dient te mens en niet andersom.
Het is niet voor niks dat velen steeds vaker Latijns-Amerika aanwijzen als plek voor de noodzakelijke veranderingen die de mensheid moet doorvoeren (willen we tenminste een keer ergens komen).
De Spaanse taal ligt dichter bij de natuur -en dus bij de waarheid- dan bijv. de Nederlandse (om maar niet te praten over het Engels).
Hier -maar ook in Spanje en Frankrijk- praten ze dan ook niet over de “zin van het leven” (of meaning of life), maar over het “sentido de la vida” (het gevoel).
Dat is niet “slechts” een wereld van verschil. Dat zijn bijna twee werelden van verschil.
In het spaans zoekt men een zin bij het gevoel, terwijl wij een gevoel zoeken (alsof we anders niet zouden kunnen voelen) bij de zin. Dit gevoelzoeken van ons komt letterlijk neer op een denkwijze die denkt dat het leven pas zinvol kan zijn nadat er een “zin” is verzonnen.
Tis dan ook geen toeval dat er een “inwendig verband” te “zien” is tussen “zin” en “verZINsel”.
Het drankprobleem van ons, kun je dan ook zien in vergelijking met het weinig drinken (nodig hebben) van de spanjaarden en latino´s.
Wij denken te moeten drinken om tevredenheid te kunnen “vinden” terwijl zij drinken om tevredenheid te “vieren”.
citaat
De Spaanse taal ligt dichter bij de natuur -en dus bij de waarheid- dan bijv. de Nederlandse (om maar niet te praten over het Engels).
einde citaat
Dit is de grootste onzin die ik dit jaar gelezen heb
Wat is er natuurlijker aan Spaans dan aan Nederlands? Ik zou het niet weten. Ik zit op Spaanse les, en vind het nog steeds onnatuurlijk om Voy te zeggen in plaats van Yo voy als ik ‘ik ga’ bedoel
Ik vind het heel vreemd om een filmtitel als ‘A mi madere, le gustan las mujeras’ hetgeen ‘mijn moeder houdt van vrouwen’ betekent.
Welke taal voelt natuurlijk? per definitie je eigen taal.
Maar dit soort onzin heb ik meer gelezen. De reden waarom dit de top van waanzin is, is dat vervolgens de stap gezet wordt van natuurlijk = waar.
Dat is zulke kolder, daar kan ik niet tegenop. Daar kan ik alleen maar om lachen – als het gehele geciteerde bericht geen enorme belediging was
Want er staat, ook, Nederlanders liegen altijd
Ik begrijp je reactie, maar als voor jouw “yo voy” onnatuurlijk klinkt, dan is dat niet “onnatuurlijk” maar onlogisch. Dat wil zeggen dat je natuur -na jaren Nederlands en Engels gepraat te hebben- “gewend” is aan de logica van die talen, maar dat is reeds een gewenning “bovenop” het natuurlijke, NIET het natuurlijke zelf.
Ik leerde spaans in een spaanstalig land, dan raak je 300 keer sneller het “idee” (want meer is het niet) kwijt dat het onlogisch “lijkt”. Ik vind het nu bijna onlogisch dat in het NL´s pas op het eind van de zin blijkt dat het om een vraag gaat… Dan heb ik zoiets van, “ja, had dat dan meteen gezegd”.
Alles wat logisch is voor de mens, dat is logisch vanwege 1) gewenning eraan en 2) het onlogische van het tegenovergestelde en 3) het feit dat het meest logische vrij eenvoudig omgekeerd kan worden om vervolgens het meest onlogische te gaan lijken. Denk aan de burgeroorlogen waar mensen na jarenlang gewoon samengeleefd te hebben opeens elkaar weg willen werken.
Denken dat iets van nature logisch is, dat mag -eigelijk moet- je rustig “liegen” noemen. De wetenschap “leeft” van het omtoveren van het onlogische in het logische, maar vergeet dat het de mens zelf is die bepaalt dat iets wel of niet logisch “voelt”. Dat is geen natuurlijke maar een “intellectuele” beslissing, iets volledig onlogisch. Later went men eraan en vergeet men dat het logisch is omdat men het ooit als logisch is willen gaan zien. 1 + 1 = 2 gaat pas logisch aanvoelen nadat je dat je zenuwstelsel ingeramd hebt.
Als per definitie “je eigen” taal natuurlijk voelt, dan is dat per definitie ONAFHANKELIJK van de taal die men spreekt, anders zou in elk land dezelfde taal natuurlijk moeten aanvoelen. Een taal leren, aanwennen, dat is de natuur in dienst stellen van de taal, en niet andersom.
Hoe ouder men is, hoe lastiger het wordt een nieuwe taal te perfectioneren qua aanleren. Waarom? Omdat men gedurende langere tijd zich heeft laten “naturalizeren” door de taal of talen die men gedurende zijn hele leven sprak. De nieuwe taal leren is dan ook een intensiever gevecht met de bestaande logica van het gevoel van de oude taal, terwijl dit “logisch voelen” zich bij jongere mensen veel minder verzet als ze een nieuwe taal willen leren.
De beste manier om een taal te leren is dan ook te proberen het zo onbewust mogelijk aan te leren. Dus niet voor elk nieuw woord gelijk een “tegenwoord” in je eigen taal nodig hebben, maar gewoon op gevoel proberen aan te leren.
Ik heb zelfs spaans geleerd zonder les te nemen. Ik ben gewoon begonnen met lezen, woordenboek ernaast, verstand op 0 en gas geven. Daarna ben ik filosofie gaan studeren. Dat was de eerste 3 maanden afzien, puur afzien, maar daarna verbaasde ik me elke dag opnieuw hoe ongelooflijk snel je aan een nieuwe taal went als je eenmaal een goede basis hebt.
Zonder het onlogische zou het logische niet eens kunnen bestaan. Dit vergeet de hele hedendaagse wetenschap, en dat terwijl ze leeft van het “omtoveren” van het onlogische in het logische. Ook dat is liegen.
Daarom zei een wijs man ook ooit: “het groeiende bewustzijn is een gevaar, en wie tussen Europa´s meest bewuste mensen leeft, die weet dat het zelfs een ziekte is”…
Rob, wat heb jij veel taal nodig om een gevoel te uiten…. Zonder na te denken kan ik schakelen tussen talen, en spreek/denk/droom net zo makkelijk in het Spaans als in het Nederlands. Punt is dat je zinnen niet letterlijk moet gaan vertalen. Geen enkele taal kan meer “natuurlijk” zijn dan een ander, want je kunt ze simpelweg niet met elkaar vergelijken. En ook: spreekt een Spanjaard de waarheid als hij “mañana” zegt, terwijl je dan vaak tot in den eeuwigheid kan wachten? Dat “sí vaak “no” betekent? Of met “Quedamos a las 9″, “quedamos a nunca se sabe” bedoelt?
Maar daar gaat het hier niet om. Jij stelt dat Spanjaarden/latino’s minder drinken / minder drank nodig hebben. Maar in hoeverre sluit dat aan op het verhaal van Rop dat in elk gebouw in Spanje een tap te vinden is, of dat Spanjaarden om 12u des middags (ook onder werktijd) al aan de sterke drank zitten?! Misschien hebben Spanjaarden/latino’s gewoon een veel grotere lever en maken effectiever alcohol-dehydrogenase aan and that’s it!
@y
veel taal nodig…
teveel zo te zien… Je herhaalt wat ik zeg zonder het in de gaten te hebben.
wat een eenzaamheid als je als enige wel voorbij de woorden kunt kijken ppffff
Spaans is niet te vergelijken met Nederlands.