Het wordt toch veertig miljard
Eindelijk is Mariano Rajoy weer opgedoken. De nieuwe Spaanse premier verdween na zijn benoeming in december achter de muren van zijn ambtswoning. Er verschenen alleen foto’s van de premier bij de ministerraad. Maar daar bleef het bij, tot gisteren. Rajoy gaf toen een interview aan het Spaanse persbureau EFE.
EFE kon tevreden zijn. Ze tekenden het eerste interview na de aanstelling van Rajoy op en haalden er alle journaals en kranten mee. Al laat het zich raden dat het gespreksonderwerp eigenlijk alleen maar over de belabberde Spaanse economie ging, en over de vraag waar de klappen van de bezuinigingen gaan vallen.
Of beter gezegd: dreunen. Inmiddels is de Spanjaarden duidelijk dat er heel wat meer wordt gesneden dan de aangekondigde 16,5 miljard euro, alleen al voor dit begrotingsjaar. De staatskas is volgens Rajoy véél leger dan verwacht. Ook is het financieringstekort niet zes maar zeker acht procent. De situatie is alles bij elkaar extreem, en dat vraagt om extreme maatregelen. Zo gaat de boodschap die de nieuwe regering keer op keer rondstuurt.
Dat lijkt een herhaling van zetten die je zag na de lokale verkiezingen halverwege 2011. De conservatieve Partido Popular van Rajoy schreef toen de besturen van nagenoeg alle deelstaten op haar naam. Ook in de regio was de situatie beroerder dan verwacht, waren er ingrijpender maatregelen nodig dan voorzien, et cetera. Niet iedereen geloofde in die onheilstijdingen. Maar ze gaven een stevige basis om de bijl in de begrotingen van de deelstaten te gooien.
Het scenario zie je nu landelijk niveau. Kredietbeoordeler Moody’s publiceerde eerder deze week een rapport waarin ze voor Spanje een noodzakelijke besparing van 40 miljard euro noemt. Op datzelfde bedrag (tussen de 37 en 40 miljard) komt Rajoy inmiddels ook uit. Deelstaten en ambtenaren gaan het merken, een tijdelijke verhogingen van belastingen komt eraan.
De reacties zijn niet uitgebleven en de eerste demonstraties voor begin februari aangekondigd, al lijkt de zee waarop het schip van de nieuwe regering nog kalm. Zaak voor Rajoy lijkt na het wegsnijden en afslanken de volgende verkiezingsbelofte waar te maken: het scheppen van banen. Maar de vooruitzichten zijn allesbehalve rooskleurig. Het aantal Spanjaarden zonder werk loopt op naar het ongekende getal van 5,3 miljoen.
Je vraagt je af wat die mensen ooit weer gaan doen.
Als een land in de problemen komt en geld wil lenen om eruit te komen, dan moet dat land buigen voor bepaalde eisen. De geldschieters willen hun geld – plus rente – zeker terug. Die oanden mogen dan niet klagen dat ze hun politieke zeggenschap verliezen.
Wat die mensen ooit weer gaan doen!? Dat lijkt me duidelijk….emigreren dus. Zoals nu al een toenemend aantal Spanjaarden doet o.a. richting Duitsland en Nederland. Een herhaling van wat zich afspeelde in de jaren zestig toen ook veel Spanjaarden en Italianen naar Nederland kwamen. In Nederland kunnen we nog heel wat vakllui best gebruiken. Voorwaarde is wel dat er redelijk Engels wordt gesproken en dat is vaak nogal eens een probleem in Spanje. Dus…hup op Engelse les en emigreren maar!
@ Harald
Je vergeet een optie: Zuid Amerika doet het op het ogenblik heel erg goed, en dus kunnen Spanjaarden (en Portugezen, waar hetzelfde aan de hand is) ook die kant op
En geloof me, aan Engels heb je daar niets. Helaas
@Bas
Richting Zuid-Amerika zou ook kunnen, maar ik denk dat dat dan eerder betrekking zal hebben op de vele Zuid-Amerikanen die zich in Spanje gevestigd hebben of wellicht autochtone Spanjaarden die familie hebben in Zuid-Amerika.
Diverse Zuid-Amerikaanse landen hebben inderdaad een hoge economische groei. Alleen de werkloosheid in die landen blijft relatief hoog en dat maakt het minder aantrekkelijk om er naar te remigreren of emigreren (van autochtone Spanjaarden).
Nederland daarentegen heeft vooralsnog een laag werkloosheidspercentage en behoort bovendien tot de drie rijkste landen in de wereld. Bovendien is de afstand tot Spanje relatief klein. Dus al met al toch wel handig voor de werkzoekende Spanjaard om wat Engels leren.
Emigratie is natuurlijk niet de echte oplossing. En belastingverhoging evenmin. De Spanjaarden moeten beginnen met ordentelijk belasting te betalen. Nu wordt er nog op grote schaal zwart gewerkt, zwart gefactureerd. Naar schatting de helft van de werklozen werkt wel, maar zwart. Betere belastinginning zou al een flink deel van de bezuinigingen kunnen opleveren. Daarnaast moet Spanje méér produceren. De land- en tuinbouw kan in een paar jaar twee keer zo veel opleveren als nu. Spanje kan veel leren van de Nederlandse land- en tuinbouwers. Tenslotte een herstructurering van de toeristenindustrie (méér kwaliteit, hogere opbrengsten) want Spanje heeft veel meer te bieden dan strand, zee en zuipen. Schouders er onder, maar dat is geen boodschap waarmee je vrienden maakt.
Aan Rob R: Eens met het het meeste van het door u gestelde. Alleen je zult maar nu werkeloos zijn en je wil graag nu aan de bak dan is emigratie (al dan niet tijdelijk) wel degelijk een oplossing. Mede gezien de relatief lage uitkeringen in Spanje. Je ziet bovendien nu al dat het aantal Spanjaarden dat in Nederland aan het werk is in rap temmpo toeneemt.