Het circus kent zo zijn regels. 15.15 De Spaanse premier komt zijn ambtswoning uitgelopen. Het hoost van de regen. Een medewerkster die een paraplu ophoudt wordt door de fotografen toegeschreeuwd. De paraplu bederft het zicht. 15.16 De president van Frankrijk komt voorrijden en schudt handen met de Spaanse premier. Het duurt maar even. Immers, rotweer. Dan is het fotomoment voorbij.

15.17 Een man van de veiligheid reageert woest omdat ik a) wel een badge als ‘redactor’ draag maar niet b) als ‘gráfico’. Wegwezen hier, briest hij. Terug naar het vertrekpunt, bij de ingang van het regeringspaleis. Intussen filmen de cameraploegen de volgende seconden van hun verslag: het geanimeerde gesprek tussen de Franse president en de Spaanse premier. Geluid opnemen is niet toegestaan, de technische term voor dit moment is de ‘mudo’. Oftewel het stommetje.

16.00 We vertrekken opnieuw van de ingang van het regeringspaleis. Nu met alleen de redacteuren. Het miezert nog steeds.

16.05 Geïnstalleerd in de ‘Tapijtenzaal’ van het Moncloa, de plechtige ontvangstruimte voor als er echt hoog bezoek is. De Franse, Spaanse, Europese vlag staan sober op hun standaards. Er zijn 25 cameraploegen, een paar dozijn fotografen, negentig journalisten. 16.20 De president en de premier komen binnen en starten met beleefdheden en dienstmededelingen. De Spaanse premier praat over hervormingen in het ambtenarenapparaat, over de noodzaak tekorten te beteugelen. Enzovoorts.

16.23 De Franse president kijkt verveeld voor zich uit. Hij staart me een minuut lang aan zonder echt te kijken. Pen in de rechterhand, hakken onder de schoenen. De matte glans verraadt een opgemaakt gezicht. Dat heeft de Spaanse premier niet. 16.30 Beleefdheden van de president. Over de dappere economische beslissingen van de nieuwe Spaanse premier. Over het terugdringen van uitgaven om zo werkgelegenheid te creëren. Over de strijd tegen de ETA. Enzovoorts.

16.34 Wij mogen iets vragen en het is meteen raak bij de eerste, die gaat over de afwaardering door de kredietbeoordelers. De Franse president begint met een schamperende lach, dan een geïrriteerde grijns.
-Afwaardering?
-Misschien kent u het laatste nieuws niet?
-Ik snap uw vraag niet?
-Wat bedoelt u eigenlijk?
Opgelucht ademhalen in de zaal dat wij niet net zo’n veeg uit de pan kregen. Al probeert een andere collega het nog eens. De president ontspant zich.
-Ah, nu snap ik het. 

16.41 Een verhandeling over het vertrouwen dat Moody’s uitsprak, in tegenstelling tot Standard & Poor’s. Toch bepalen die ratingagencies de politiek niet, zegt de president. Dat doen wij, de politiek. En wij, de politici, moeten juist nu onderkoeld handelen. De kredietbeoordelers zijn overgewaardeerd, ze hebben het recht niet om met klap op klap de politieke koers te bepalen. 16.43 De Spaanse premier vindt dat hij eerlijk is geweest tijdens de verkiezingen. Dat hij toen nog niet wist dat hij de belastingen zou verhogen. Maar hij moest wel.

16.57 De premier sluit de persconferentie af, maar de president is natuurlijk de baas. Die buigt naar de microfoon en houdt nog een verhandeling over waarheid die de beste koers is in de storm van de crisis. 16.58 Handschudden voor de camera’s. Nog een glimlach. 

16.59 En het is voorbij.