Ingrid en Lodewijk

Maandagochtend. 7.30. Ze zijn gevonden. Ik pak mijn tas die al klaarstond en probeer zo snel mogelijk richting Murcia te gaan.

Ingrid Visser, denk ik onderweg. Wat weet ik eigenlijk van haar? Ze is een bekende volleybalster. Ze valt op, door haar lengte. Maar vooral door haar kwaliteiten in het veld. Ze is Nederlands recordinternational. Verder is Ingrid een vreemde voor me, ik heb haar immers nooit ontmoet.

Haar vriend Lodewijk Severein dan, een zakenman van ruim twintig jaar ouder die ooit geschiedenisleraar was. ‘Heel aardige vent, ik heb nog les van hem gehad’, zei één van mijn collega’s.

Een week eerder was ik ook al in Murcia. Ik bezocht onder meer het hotel waar Ingrid en Lodewijk op maandag 13 mei incheckten en waar ze volgens de manager ook een nacht hadden geslapen. Maar ze waren niet meer teruggekeerd en hadden ook geen contact meer gehad met hun familie in Nederland. Die besloot aangifte te doen van vermissing. Een paar dagen later arriveerde een aantal familieleden in Murcia om een zoekactie te beginnen. Op internet maar ook door middel van posters die opgehangen werden in de stad. Ze riepen iedereen op uit te kijken naar de huurauto, een zwarte Fiat Panda. Toen die diezelfde nacht gevonden werd was één ding duidelijk: er was geen ongeluk gebeurd.

De politie kwam de hoofdverdachte op het spoor. Hoe precies, dat is nog steeds onduidelijk. De politie laat in deze zaak weinig los. Met als gevolg dat vooral de lokale media eigen speurwerk gingen verrichten en met allerlei details naar buiten kwamen.

Zoals gezegd, ik ken Ingrid Visser niet. Maar ze kwam een beetje dichterbij doordat ik zo bezig was een beeld te vormen van wat er is gebeurd.

Hilarion Gonzalez, oud-trainer CAV Murcia

Maandag stond ik in de citroenboomgaard waar ze werden gevonden. Eigenlijk een mooie plek, met volle citroenbomen in de zon. Verscholen achter een huis en de boomgaard kun je alleen bereiken via een geïmproviseerd paadje. Een dichtgegooide kuil verraadde de plek waar de politie had gegraven.
Ik sprak haar oude volleybalcoach. Hij trainde haar twee seizoenen toen ze speelde bij CAV Murcia. De man kneep me in mijn arm toen we afscheid namen. Hij was zo gecharmeerd van Ingrid geweest en vond het zo erg wat er met haar was gebeurd. Ik had contact met de familie. Weliswaar via een woordvoerder, maar ik stelde me zo voor hoe de familieleden in die stad rondgelopen moesten hebben op zoek naar een aanwijzing. Een teken van leven.

Via een persbericht lieten zij maandag weten dat ze zo waren geschrokken van de details die ze uit de media vernamen. Ze verzochten de media terughoudend te zijn en de familie met rust te laten.

Zelden heb ik zo mijn woorden gewogen als ik op de radio iets vertelde. Normaal gesproken praat ik tegen de ‘luisteraar’ van radio 1. Als ik in een camera kijk denk ik aan de kijker van het NOS Journaal, maar niet aan één specifiek persoon of een familie aan de andere kant. Maar deze keer was dat anders.

De citroenboomgaard

Ingrid Visser en Lodewijk Severein kwamen om het leven. Wat er precies is gebeurd en waarom, daarover wordt veel gespeculeerd en zal langzaam meer duidelijk worden. De familie verloor twee geliefden. Ik hoop dat ze ondanks alles toch op een waardige manier afscheid van ze kunnen nemen.

Deel deze pagina

« Terug naar het overzicht


1 reactie op “Ingrid en Lodewijk”

  1. Een mooi, persoonlijk kijkje achter de schermen! Een journaliste is ook maar een mens… Goed verslag van slecht nieuws. Ga zo door, succes!

Geef een reactie