De spelen om uit de crisis te komen

Puerta de Alcalá Madrid

Madrid likt z’n wonden na de uitslag van zaterdagavond, Tokio is in 2020 de stad die de Olympische Spelen mag organiseren. Zaterdagmiddag verzamelden zich duizenden Spanjaarden bij Puerta de Alcalá, een oude stadspoort van Madrid. Normaal een druk verkeersplein, nu omgetoverd tot een openluchtdiscotheek waar zoals de Spanjaarden dat zo goed kunnen, een grote rode feestende menigte ontstond, die in afwachting was van wat er komen zou.

 

Tot iets voor negen uur. Een onduidelijke eerste stemming van het IOC maakte een einde aan de droom. ‘Madrid2020’ is voorbij.

De oude stadspoort die tot dan toe kleurig verlicht was werd donker, het podium was gelijk leeg en waar het in drie maanden in Madrid nauwelijks geregend had kwam hoe symbolisch een buitje op het publiek neer en de bezoekers dropen af. Spanjaarden zijn in mijn ogen goede verliezers. Geen bushokje dat uit emotie wordt gesloopt. Nee, we proberen het de volgende keer gewoon nog een keer, zo was de sfeer. Maar teleurstelling alom, dat wel.

De afgelopen weken werd er veel over gezegd. Madrid dat juist nu een bid uitbrengt om de Spelen over zeven jaar binnen te halen. Hoe zit het dan met die crisis waar Spanje nog zo diep in zit? Een land waar 27% van de beroepsbevolking werkloos is, moet juist dat land zo’n groot en duur evenement willen organiseren, waarvan maar nauwelijks te berekenen is wat het zal opleveren?

Maar de stad zei er bijna klaar voor te zijn. Er zou een minimale investering nodig zijn want 80% van de infrastructuur ligt er al. En er was de steun van de Spanjaarden. Volgens een peiling van afgelopen week stond 91% achter het organiseren van de spelen.

Spanje is een sportland, waar niet zozeer zelf veel gesport wordt, maar waar het altijd en overal over sport gaat en dus passen de spelen hier. Maar wat je vooral voelde was hoop. Spanjaarden zijn het geloof in zichzelf en in hun land een beetje kwijt. Voor veel jongeren is de situatie uitzichtloos. De ogen van een bevriende, werkloze journalist straalden dan ook toen hij vertelde naar hoeveel  organisaties hij zijn cv zou gaan sturen. “Ze zullen extra edities gaan maken. Redacties zullen gaan uitbreiden. Let maar op!” Dit kon weleens zijn kans zijn.

En ik sprak Diego Garcia Carrera, een snelwandelaar van 16. Hij behaalde brons op het wereldkampioenschap snelwandelen voor junioren. Wat zou het fantastisch zijn als hij voor de spelen in eigen land zou kunnen trainen. Zou er dan tenminste wél weer geld loskomen voor Spaanse sporters die hun droom willen waarmaken?

Het feest gaat niet door. Burgemeester Anna Botella probeerde het nog zo in haar speech, waarin ze iedereen aanraadde om toch echt eens een ‘café con leche’ op Plaza Mayor te komen drinken om te zien hoe fantastisch Madrid toch eigenlijk is. En Premier Rajoy sprak luid pratend, bijna schreeuwend tegen de IOC leden en benadrukte dat Spanje de spelen nu gewoon nodig heeft.

Was het de lakse aanpak van de dopingschandalen waardoor het vertrouwen in Spanje als goede host van de spelen in twijfel werd getrokken? Of was het toch de crisis…

Dit is hét moment om de spelen in Madrid te organiseren, zei ook kroonprins Felipe in zijn speech tijdens de presentatie in Buenos Aires.  De Spanjaarden hebben het nodig. Om hun zelfvertrouwen op te bouwen of weer terug te krijgen.  De spelen die kunnen dienen als middel om juist uit de crisis te komen. Daar moeten de leden van het IOC heel anders over gedacht hebben.

 

Deel deze pagina

« Terug naar het overzicht


3 reacties op “De spelen om uit de crisis te komen”

  1. Geef het volk Brood en Spelen…
    Nu velen nauwelijks brood hebben, is het maar goed dat er ook geen spelen naar Madrid komen. Het zelfvertrouwen van de Spanjaarden hangt niet zo zeer af van de positieve belangstelling die de OS met zich mee zou kunnen brengen. Het heeft meer te maken met het zichzelf nuttig vinden voor de maatschappij en niet, noodgedwongen, thuiszitten omdat er geen werk is.

    De overdreven hang naar het kijken van sport staat hiermee in direct verband. Vaak hangt men uit verveling voor de buis en kijkt men alle sporten. Als de gemiddelde Spanjaard slechts 10% van zijn interesse in sport zou richten op de economie, zou men al snel beseffen dat de sport in Spanje compleet is doorgeslagen.

    Neem nu Real Madrid, die een miljoenenschuld heeft bij diverse banken, waaronder Bankia, die onlangs extra steun heeft ontvangen o.a. met behulp van Europa. Tóch vindt blijkbaar niemand het belachelijk dat ze een speler (Bale) aantrekken voor 91 miljoen euro… De Olymische Spelen zouden natuurlijk nog veel meer geld kosten, geld dat er gewoonweg niet is.

    Kortom: de teleurstelling zal (tijdelijk) wel groot zijn, maar het is naar mijn idee goed dat de Olymische Spelen nu even niet naar Spanje komen. Laat men eerst maar eens voor Brood zorgen.

  2. Bas zegt: 09-09-13 om 08:57

    Ik ben het geheel met Claus eens.

    Het binnenhalen/organiseren van olympische spelen kost veel meer dan dat het oplevert, er moet dus fors geld bij. Geld dat Spanje niet heeft – en dat ik als Nederlander Spanje ook niet wil geven of uitlenen.

    Daarnaast is van belang dat het IOC tegengas krijgt van een sterke regering, die waar nodig ‘nee’ zegt. Dat zie ik het huidige Spanje niet doen.

    Vandaar dat ik blij ben dat Tokio de ‘eer’ – ik zou liever zeggen gifbeker – heeft gekregen.

  3. Jan zegt: 19-01-14 om 20:35

    Bestaat dit weblog nog? De vorige correspondent heeft in zijn laatste anderhalf jaar 45 blogs geplaatst, afgelopen anderhalf jaar zijn er slechts 3 geplaatst. Erg jammer, ik las ze met veel plezier.

Geef een reactie