Het Oog is een oerprogramma, zegt Stephan Sanders, vaste presentator van het Oog op zaterdag sinds september 2003. “Als middelbare scholier luisterde ik graag naar het programma. Er bestond nog geen internet, dus het was heel uniek dat je kon horen wat er morgen in kranten zou staan. Het gaf me het gevoel dat ik dichtbij het hart van de wereld was.”

Stephan studeerde filosofie en politicologie aan de Universiteit van Amsterdam. Sinds 1986 publiceert hij artikelen, columns en kronieken in verschillende dag- en weekbladen, waaronder De Groene Amsterdammer, de Volkskrant en Vrij Nederland. Bij de VPRO-radio presenteerde onder andere Ophef en Vertier. Tussen 1997 en 2000 maakte hij samen met Anil Ramdas het mediaprogramma Het Blauwe Licht. Als schrijver werd hij bekend met onder meer de boeken Ai Jamaica (1991), Buitenwacht (1996) en de online-roman Liefde is voor vrouwen (2002)

Door de redactie van Het Oog werd hij gevraagd voor de presentatie van het Oog op zaterdagavond. Misschien niet de meest favoriete avond om nog laat in de studio te zitten, maar wel een avond waarop de actualiteit iets minder belangrijk is en er daarom meer tijd is voor een lang gesprek met een studiogast. En dat vindt Stephan een van de leukste dingen van presenteren.

“Op zaterdag ga ik redelijk vroeg naar Hilversum en daar spreek ik met de redactie de onderwerpen en de vragen door. Daarna ga ik een uurtje hardop peinzen over de opening van het programma en over de vragen die ik de betreffende gast wil stellen. De redactie zit bovenop het nieuws en denkt heel journalistiek. Ik stel me meer op als buitenstaander, en vraag me af waar het werkelijk om gaat, wat de oervragen zijn.”

Zijn stijl omschrijft hij als licht ironisch. Niet agressief, maar wel doortastend. “Mensen hebben op dat tijdstip geen behoefte aan een aangebrande toon, zo van ‘geef nou maar toe’. Ik wil gewoon een prettig gesprek voeren, zeg maar een grote mensen gesprek.” Volgens sommigen heeft hij een prachtige stem en spreekt hij mooi Nederlands, anderen vinden hem bekakt, zo blijkt uit reacties van luisteraars. “Kennelijk slaag ik er wel in mijn eigen stempel op de uitzending te drukken”, zegt Stephan, “maar dat is niet volgens iedereen een compliment.”

Het zijn niet altijd de meest zorgvuldig voorbereide uitzendingen die de mooiste radio opleveren. Stephan herinnert zich een uitzending met gast Tom van ’t Hek, die in allerijl was voorbereid. “Het werd een prachtige uitzending, over hockey en politiek, over links en rechts en het type mens dat hockey speelt. Van tevoren waren de verwachtingen niet hoog, maar het pakte heel anders uit.”

De kracht van het Oog is volgens Stephan het vaste stramien van de uitzending. “Mensen houden van herkenningspunten. Ze weten wat er komt en wanneer, inclusief de tune die nooit veranderd is. Volgens mij kan het programma in deze vorm nog zeker 25 jaar mee, al zou je er voor kunnen kiezen meer ruimte te maken voor langere gesprekken. Het mooie aan radio is dat er niet naar je gekeken wordt en dat je daarom beschouwender kunt zijn dan op televisie. Dat geldt ook voor de gasten. Mijn ervaring is dat ze in de radiostudio niet zo snel verkrampen.”