Teheran is een gigantisch grote stad met meer dan twaalf miljoen inwoners. Het nachtleven is totaal anders dan in westerse landen. Discotheken of nachtclubs heb je hier niet. In de meeste restaurants is het zo hectisch dat je gaat zitten, eet en snel weer vertrekt.

Uit eten gaan is niet goedkoop, helemaal niet in Noord-Teheran, waar de beter gesitueerden wonen. Een maaltijd kost ongeveer evenveel als in Europese landen. En de sfeer en de ambiance zijn hier niet hetzelfde, totaal niet.

Jongeren hangen een groot deel van hun tijd rond in koffiehuisjes. Die zijn er echter niet zo heel veel, in elk geval lang zo veel niet als je zou verwachten in zo’n grote stad. Van tijd tot moeten ze ook nog eens van overheidswege om onduidelijke redenen hun deuren sluiten. Goedkoop zijn ze ook niet trouwens, een kopje koffie kost evenveel als in Europa.

Sinds kort is het verboden te roken in openbare ruimten. Vrouwen mochten trouwens in de meeste koffiehuisje toch al niet roken.

Met zo’n ‘flitsend’ nachtleven vinden veel jongeren het een stuk leuker om bij elkaar thuis op bezoek te gaan. Grote familiebijeenkomsten en feesten horen bij de Iraanse cultuur, en het is bovendien de veiligste manier om plezier te maken. Het is heel normaal als vrienden elkaar ’s middags bellen om af te spreken voor dezelfde avond.

Sommige vriendenclubjes hebben gewoon vaste afspraken om in het weekend of door de week bij elkaar langs te gaan en plezier te maken. Het is gewoon een onderdeel van hun leven.

Voor religieuze mensen is er altijd een mogelijkheid om de geboortedag van een of andere imam te vieren of om zijn sterfdag te rouwen.

Mannen en vrouwen zijn altijd streng van elkaar gescheiden bij zo’n soort bijeenkomsten. De aanwezigen reciteren samen gebeden uit de Koran. Daarna volgt een preek over ethische kwesties en krijgen de gelovigen vaak ook nog allerlei ‘instructies’ voor in hun dagelijks leven.

Als dat voorbij is spreiden ze een heel groot tafelkleed uit op de vloer en verschijnen de heerlijkste gerechten. Het hele huis geurt naar saffraan en rozenwater. Soms zijn deze ceremonies alleen voor vrouwen en passen de mannen thuis op de kinderen.

Wat ook de aanleiding is voor zo’n feestje, iedereen gaat na afloop blij en gelukkig naar huis.

In Teheran schijnt meestal de zon. De luchtvervuiling is verschrikkelijk, het verkeer is een grote chaos en veroorzaakt een enorm kabaal. Als het hier regent of sneeuwt (zoals onlangs), zijn de mensen helemaal opgewonden en zouden ze het liefst eens lekker uit de band springen.

Maar ja, dat kan hier niet in het openbaar, en dus blijven de meeste mensen maar thuis of gaan bij vrienden langs. Sommigen maken plannen om te gaan skiën, maar veel mensen kunnen dat niet betalen.

Wat uitgaan betreft heb je ook nog de vaste filmavondjes. Groepjes vrienden spreken bij iemand thuis af en kijken samen naar een film op dvd. Samen kijken vinden ze veel leuker dan alleen, zeker als je ook kunt eten en roken. Ze huren de laatste nieuwe illegaal gekopieerde dvd. Zo zien ze thuis in de huiskamer de nieuwste films op hetzelfde moment snel als westerse mensen in de bioscoop.

In Iraanse bioscopen draaien veel westerse films helemaal nooit, en áls er al een draait is het een hele oude, of zijn alle romantische scènes, zelfs een simpele kus, eruit geknipt. Seksfilms zijn natuurlijk helemaal uit den boze!

Andere mensen doen weer andere dingen in hun vrije tijd, ze doen een spelletje, een potje kaarten bijvoorbeeld. Of ze lezen gedichten voor. Of gaan bij familie op bezoek.

Iraniërs houden erg van humor en veel mensen kunnen heel goed moppen vertellen. Veel moppen gaan over Turken, over vrouwen uit het noorden of over mannen uit het zuiden. Ze doen bijvoorbeeld hun rare accent na en maken daar grappen over.

Humor hoort echt bij de Iraanse cultuur, het is een onderdeel van het dagelijkse gesprekken die mensen voeren. En als ze geen kans zien om vrienden te ontmoeten, dan sturen vrienden elkaar sms-berichten met de laatste grappen. Humor is echt een uitlaatklep in een samenleving waar veel beperkingen gelden.

Los van die beperkingen is de Iraanse cultuur erg open. Mensen houden ervan om veel tijd met elkaar door te brengen. Daarom speelt een belangrijk deel van het leven zich af in de besloten kring, achter de voordeur.

De meeste van die besloten feestjes, partijtjes en andere festiviteiten worden georganiseerd door vrouwen. Het maakt geen verschil of het om religieuze of niet-religieuze mensen gaat. Vrouwen spreken een datum af en koken voor het hele gezelschap. Zij zijn de drijvende kracht achter die feestjes.

Het is natuurlijk niet gek dat vrouwen graag leuke dingen organiseren. Ik leef in een samenleving waarin vrouwen zich in het openbaar nauwelijks kunnen laten zien. Elke vrouw wil graag haar nieuwe haardracht laten zien, haar nieuwe rok of blouse. Hier kan dat niet in het openbaar. Als alles verboden is, zelfs het dragen van een rok, groeit alleen maar je verlangen om die verboden dingen juist wel te doen.

Net als mannen willen vrouwen graag andere mensen ontmoeten, zichzelf laten zien en gezien worden. Dus organiseren Iraanse vrouwen graag feestjes, want thuis kan alles.

Tegelijk vraag ik me af of deze vrouwen, die al die leuke plannetjes en feestjes bedenken, het wat kan schelen dat het blad “Vrouwen Magazine” afgelopen week na 16 jaar plotseling verboden is; en dus niet meer kan schrijven over de positie van de vrouw en over vrouwenrechten.

Vroeger zouden heel veel vrouwen zich hier druk om maken, maar tegenwoordig? Een enkeling misschien.