Zijn we echt beter af zonder Saddam?
Het is vandaag vijf jaar geleden dat de oorlog uitbrak. Eigenlijk sluiten we nu een periode af van vijf jaar bevrijding, vrijheid en democratie. Ik moet daar om lachen. Vijf jaar waren we weg van deze wereld, in een andere tijdzone, zonder beschaving. Door de ogen van de doden, klampen we ons vast aan het leven.
Sinds het begin van de oorlog is het hier van kwaad tot erger geworden. Gisteren was beter dan vandaag, morgen is het slechter dan nu. Ik kan u niet zeggen wat de autoriteiten hebben bereikt, want er valt daarover niets te melden. Wel kan ik u vertellen over hoe de mensen hier aankijken tegen de zogenaamde bevrijding.
De meeste Irakezen vergelijken de situatie nu voortdurend met die van voor de oorlog. Velen dromen van het verleden, toen het rustig en vreedzaam was. Ze vergeten zelfs wat Saddam had aangericht. Ze zeggen dat de misdaden van hem minder erg waren dan wat ze nu moeten ondergaan.
De Irakezen hadden één vijand en die heette Saddam en die slachtte iedereen af die tegen hem was. Maar nu zijn er zovele vijanden die moorden, alleen omdat je tegen hun ideeën, principes of ideologie bent. De nieuwe vijand is onbekend. Hij kan lid zijn van een politieke partij, een militie, criminele bende, het kan een geestelijke zijn of een nationalist.
Saddam jatte ons voedsel en ons geld. Tegenwoordig doet iedereen dat. Alles is nu een buit. Als je voor de oorlog werd opgepakt, dan wist je waarom – je was tegen Saddam – en men wist waar je gevangen werd gehouden. Nu treffen we de lijken op de hoek van de straat aan, we weten niet wie het is en al helemaal niet waarom die persoon is afgeslacht.
Wij Irakezen zijn pessimistisch. De toekomst is totaal ongewis. We zijn depressief. Onze kinderen snel agressief. Het vermogen om van het leven te genieten is weg. We houden ons vooral met overleven bezig. We zijn god dankbaar als we weer veilig thuis zijn. Als je een Irakees in Bagdad vraagt hoe het met hem gaat, dat zegt-ie: ik adem nog.
Onze nieuwe vrijheid vertaalt zich vooral in meer mobiele telefoons, meer tv-zenders en meer internet. We hebben nu dus contact met de rest van de wereld. Da’s mooi. Maar wat moet ik deze technologie als ik niet veilig ben? Als mijn vrouw niet de straat op kan zonder hoofddoek? Wat heeft mijn zuster hieraan als ze elke dag haar zoon naar school moet brengen en hem op moet halen. Uit angst dat ie misschien ontvoerd wordt? De nieuwe technologie gunt ons een blik op de wereld. Die kennis maakt ons aan het huilen. We schreeuwen het uit: hoe lang gaat het nog duren voordat we van echte vrijheid kunnen genieten. We leven in een enorme gevangenis, een jungle, waar alleen de sterkste, de meest corrupte en de meest gewelddadige mensen overleven. Moeten we nog vijf jaar wachten?
Ik had nooit kunnen verzinnen, dat wij, slachtoffers van Saddam, ooit zouden zeggen dat we beter af waren onder hem
Zet Javascript en Flash aan om deze Flash video te zien.
Vanuit de Libanese hoofdstad Beiroet schrijft Sander van Hoorn over de problematiek in het Midden-Oosten en alle opmerkelijke gebeurtenissen die hij tegenkomt.
Vanuit Jeruzalem schrijft Monique van Hoogstraten over het conflict tussen Israël en de Palestijnen en het leven in het multireligieuze land.
Reizend verslaggever voor de Arabische wereld Lex Runderkamp doet regelmatig verslag over de gebeurtenissen rondom de Arabische Lente.
Hoogste tijd dat alle volksvertegewoordigers en de regering gaan kijken naar de documentaire die de VPRO gisteren uitzondt: No end in Sight: The American occupation of Iraq.
Amerikaanse zelfkritiek uit de mond van deelnemende militairen en ambtenaren , die door Bush langs de kant zijn gezet en die allen spreken van een grote vergissing en 500 fouten die gemaakt zijn bij de invasie en bezettingsstrategie.
Tekort aan VS troepen, ontmanteling van het Irakese leger en staatsambtenaren apparaat hebben er een gewapende anarchie van gemaakt.
Direct na de zege heeft de USA gefaald om de bevrijding van Saddam om te zetten in vertrouwenwekkend bezettingsleger dat het bestuur en veiligheid onder controle had. Werkeloosheid, sektarisch geweld kidnapping en ontvoeringen om geld , plunderingen van alle musea en overheidsgebouwen waren het gevolg. het land lag nog vol met onbewaakte wapendepots….Desinteresse, ondeskundigheid, weinig arabische tolken en geen wil om met Iraki’s samen te werken , geen plan, opzettelijke strategie of dommigheid?
Irakezen zeggen veel slechter af te zijn dan onder Saddam, qua veiligehid, politieke stabiliteit en elementaire voorzieningen.
De documentaire liet ook weer een sterk staaltje van oorlogspropaganda zien
van Bush en Rumsfeld. Verstandige opbouw/bezettingsadviezen ministerie van BZ werden moetwillig genegeerd. Alle beslissers hadden geen oorlogservaring en kwamen weinig in Irak.
De reden van de inval is bijelkaar gelogen en de kosten van de Irak oorlog was een getal met een twintigtal nullen geloof ik.
Irak is letterlijk kapot gemaakt.
Per saldo heeft de USA weer veel extra haat gezaaid in de moslimwereld.
Vooral de knechtjes van de VS zoals het CDA , de VVD en nu ook de PvdA en CU doen er goed aan om zich eens goed te laten voorlichten over de leugenachtige aard van de VS als oorlogsnatie en over de ongemakkelijke werkelijkheid van oorlogsvoering.
Geweld loopt altijd uit de hand meneer Bush en Balkenende!
Ik snap nu wel waar de haat tegen de VS vandaan komt.
Stuur onafhankelijke waarnemers mee op oorlogsmissie en je hebt de helft minder ellende.
Helaas laten echte warlords dat niet toe.
Hugo Freutel te Arnhem
Mooi geschreven, mischien heb je wel gelijk
ik hoop dat het beter wordt
die americamenen zijn daar nietn voor de vrijheid van iraquezen maar voor versterking van isriel ze dat ze macht kan uit oefenen op miden oosten dus de strerksten verzwaken voor isrel ze dat ze de baas kan zijn
Dear Jassim,
Suppose the Netherlands, my country, got invaded by the Germans five years ago. And I was to write a weblog about those five years in retrospective. Then wouldn’t it be simply insane not to mention the Germans at all? Why would I not mention the occupier Jassim? Can you perhaps explain that to me?
Sincerely,
Sonja