“Het is niet ons probleem dat de telefoonmaatschappij vergeten is u een rekening te sturen. De komende drie dagen kunt u nog bellen en daarna sluiten we u af. Tenzij u de rekening betaalt natuurlijk”, zegt de man van de klantenservice. “Ga voor 12 uur vanmiddag naar ons hoofdkantoor in het centrum. Anders moet u wachten tot het einde van de vakantie en duurt het minstens een week voordat we u weer aangesloten hebben. Houdt u er wel rekening mee dat het niet in een half uurtje geregeld is,” voegde de man eraan toe.

Boos pakte ik de kopie van mijn rekening en draaide me om te vertrekken. Een oude dikke vrouw met hetzelfde probleem sprak me aan en vroeg of ze met me mee kon naar het hoofdkantoor. Ze had de hele tijd achter me gestaan en de hele discussie gevolgd. Haar hoofddoek hing slordig over haar schouder, ze had opvallende paars-rode lippenstift op en droeg een rok zonder sokken eronder.

 “Als u een auto hebt, tenminste”, zei ze. “Geef me twee minuten om me even op te knappen”.  Een beetje overbluft stemde ik in. Ik was er van overtuigd dat het nooit zou lukken om alles geregeld te krijgen met deze vrouw die eruit zag als een bowlingbal. Twee minuten later was ze terug. Het enige wat ze gedaan had was dat ze haar hoofddoek netjes had omgedaan, zodat haar blonde haar wat minder opviel. “We pakken niet de grote weg, ik weet een veel  kortere route! Links, rechts, de bocht om, rechts.” Ik volgde haar bevelen. En warempel, binnen een kwartier waren we op de plek van bestemming.

Daar liepen wel honderden mensen rond met een rekening in hun hand, op zoek naar het bewuste hoofdkantoor. Maar overal hingen bordjes “verboden te parkeren”. Ik voorzag al dat ik ook nog eens een uur moest gaan lopen met deze mollige dame. “Geef me je rekening maar en zet me hier maar af. Dan zoek jij verder naar een parkeerplaats en ga ik vast in de rij staan.” Wat een goed idee.

Het kostte me drie kwartier om een parkeerplaats te vinden. Toen ik bij het hoofdkantoor aankwam zei de portier dat ik bij een ander gebouw moest zijn aan de overkant van het plein. Ik vroeg me af hoe ik die vrouw met mijn rekening terug zou moeten vinden. Ik wist niet hoe ze heette, had geen telefoonnummer van haar en ik had geen idee waar ze uithing. Totdat plotseling mijn telefoon ging. “Hallo, met Naiyer!, het is geregeld.” Een paar minuten later stond ze naast me. “Je dacht zeker dat je me kwijt was, zonder naam en telefoonnummer. Maar jouw naam en telefoonnummer stonden op je rekening, dus kon ik je gemakkelijk weer opsporen!”

Toen vertelde ze dat ze niet in de lange rij was gaan staan, maar direct naar de directeur was gegaan en hem verteld had van haar hartproblemen. Binnen een paar minuten had hij alles voor haar geregeld. “Ik krijg alleen nog 84.000 tomansvan je (ruim 50 euro), want ik heb jouw rekening natuurlijk ook betaald”, zei ze met een vette lach.  Geweldig natuurlijk, ik betaalde haar met alle plezier, het scheelde me urenlang in de rij staan. 

“Ik zag al bij de klantenservice dat je langzaam steeds bozer werd en je geduld begon te verliezen . Mijn motto is: zoek altijd naar een andere weg die naar het doel leidt. Dat is de beste manier om in deze samenleving te overleven..”  “Je hoest trouwens wel erg veel. Stop eens even hier”. Ze stapte uit en kwam een minuut later terug met een doosje hoestpastilles.

Ik was onder de indruk van haar persoon en vroeg wie ze eigenlijk was. Ze bleek een voormalige lerares wiskunde. Dertig jaar had ze lesgegeven op een middelbare school en nu ging ze iedere dag met een groepje collega’s kaarten,  van ’s middags tot middernacht. Ze vertelde dat ze twee hartoperaties achter de rug had en dat ze doof was aan haar linker oor, door een explosie in de oorlog tegen Irak.

Op weg naar huis zei ze: “Ik ga naar Nederland eind deze maand.” “Ik ook”, riep ik verrast. “Weet je wat”, zei ze “laten we dan lekker samen naar de ambassade gaan. Ik ken daar iemand en hij zorgt ervoor dat we niet urenlang hoeven te wachten. Met een halfuurtje zijn we klaar.” Ik was sprakeloos. Deze gekke vrouw, deze oude wiskunde lerares wist kennelijk precies hoe ze in deze maatschappij kon overleven. Zou het komen doordat ze wiskunde had gestudeerd, dat ze daarom precies alle wegen wist te vinden? Had ik ook maar wiskunde gestudeerd.