De wereld is groot en de uitzending kort. Doden in Birma, verkiezingen in Servië, het huwelijk van Frans en Maris en de aardbeving in China. Ik zie het allemaal voorbij trekken in mijn journaal, ‘s avonds achter mijn laptop via internet. De Arabische zenders brengen ook al deze onderwerpen, met uitzondering van onze Frans dan, maar het nieuws dat mensen hier bezighoudt is Libanon.

Het is weer helemaal mis in dat prachtige land met die aardige mensen. Ik kom er graag en vaak. Het hotel waar ik dan logeer ligt in een soennitische wijk tussen de grote winkelstraat Hamra-street en het gebouw van Saad Hariri, de zoon van de vermoorde ex-premier Rafik Hariri en leider van de Soennitische regeringspartij. Er is daar zwaar gevochten de afgelopen dagen. De sjiietische Hezbollahbeweging had de wijk in handen. Ik denk veel aan het hotelpersoneel dat mij altijd ongevraagd van analyses voorziet van de politieke crisis van het moment. “Als ik kon, zou ik vertrekken, of mijn kinderen in ieder geval het land uitsturen want het gaat helemaal mis”, aldus de gerant van het ontbijtbuffet de laatste keer dat ik het hotel bezocht.

Zo’n beetje alle bevolkingsgroepen uit de regio zijn vertegenwoordigd in Libanon. Wat het land zo mooi maakt, is ook de bron van alle conflicten. De macht in het land is verdeeld via sektarische lijnen. De president is altijd een christen, de premier een Soenniet, de parlementsvoorzitter een Sjiiet en de vice-premier een Druus. De machtsverdeling is gebaseerd op een oude volkstelling uit 1932. De bevolkingssamenstelling zag er toen heel anders uit. Er zijn later wel wat aanpassingen doorgevoerd maar geen verandering die de huidige bevolkingssamenstelling recht doet. En dus hebben de Christenen eigenlijk meer macht dan gezien hun omvang gerechtvaardigd is en de Sjiieten veel minder.

Alle groepen in Libanon hebben banden met landen binnen en buiten de regio. De regeringspartijen worden gesteund door de VS, oud kolonisator Frankrijk, Saoedie-Arabië en Egypte. De oppositiepartijen krijgen steun van Syrië en Iran.

Een staat in een staat.

In het zuiden van de hoofdstad Beirut en in het zuiden van het land maakt Hezbollah de dienst uit. Als je er wilt filmen is het handig om even langs het voorlichtingsbureau in de wijk Dahiye te gaan. De perskaart uitgegeven door de Libanese overheid volstaat niet in dit Hezbollah-gebied. Daar maakt de beweging zelf de dienst uit.

Aan het einde van de burgeroorlog in 1990 moesten alle partijen hun wapens inleveren. Allemaal behalve Hezbollah. Die mocht haar wapens houden om verzet te bieden aan vijand Israël. En Hezbollah houdt vast aan deze verworvenheid uit het verleden. De noodzaak daartoe hebben ze tijdens de oorlog van 2006 maar weer bewezen, zeggen ze zelf. Het is een doorn in het oog van de regeringspartijen en van de landen die de regering steunen. De Verenigde Staten voorop. Hezbollah is een terroristische organisatie, zo oordeelt het westen, en moet ontwapenen. 

Boze tongen beweren dat de Verenigde Staten tegen de regering hebben gezegd:  “laat nu maar eens zien wie de sterkste is”. En de regering deed een poging. Op een bijzonder ongelukkig moment. Na 16 maanden politieke crisis, aanslagen, rellen en gevechten besloot de regering het communicatienetwerk van Hezbollah illegaal te verklaren. De baas van het vliegveld moest het veld ruimen omdat hij spionageactiviteiten van Hezbollah niet zou stoppen wegens sympathieën voor de beweging.

Het communicatienetwerk is een wapen in de strijd, verklaarde Hezbollah meteen. En ontwapenen doen we niet. En dus liet Hezbollah zien waar de ware macht ligt. Binnen mum van tijd hadden gewapende milities soennitische wijken in handen.

Het leger waarin alle Libanese bevolkingsgroepen zijn vertegenwoordigd besloot niet in te grijpen om een splitsing binnen de krijgsmacht te voorkomen. Maar na bemiddeling van het leger zijn de regeringsplannen wel terug gedraaid. Hezbollah heeft vervolgens de wapens van straat gehaald. Maar het kwaad is al geschiet. In andere delen van het land wordt nu ook gevochten. De wereld is bezorgd, de Arabische liga stuurt een zware delegatie.

En dus vrezen de Libanezen weer een burgeroorlog. Ze hebben het niet getroffen met hun leiders. Elke keer als er weer een toespraak van 1 van de leiders wordt aangekondigd houd je je hart vast. In plaats van sussende woorden wordt de confrontatie gezocht. Er schijnt een jaar geleden een lied te zijn gemaakt met als strekking “zet de leiders op een boot en stuur ze de zee op”. Ik denk elke keer als ik naar Libanon ga, daar moet ik eens iets over maken. Maar elke keer is de actualiteit te groot voor zoveel luchtigheid. En in rustiger tijden haalt Libanon het nieuws zeker niet in de concurrentie met natuurrampen en bekende Nederlanders.