Welkom thuis in Teheran?
‘Salaam.’
‘Ss…’ (Vaag geluid uit verveling en arrogantie.)
Dat geluid kwam van de Iraanse beambte bij de paspoortcontrole op het Imam Khomeini vliegveld, toen ik ‘hallo’ zei en mijn paspoort op zijn bureau neerlegde. Hij vermeed ieder oogcontact tot hij me aankeek om mijn pasfoto te controleren. Hij zette een stempel in mijn paspoort, legde het op tafel neer en keek de andere kant op.
Ik had hem zo graag gezegd dat dit ook mijn vaderland is, net als het zijne, en dat hij het recht niet had om me zo chagrijnig te behandelen, alleen maar omdat hij zich boven mij verheven voelde met zijn uniform en zijn bureau. Maar ik slikte mijn woorden in.
De conciërge van mijn gebouw deed graag de deur voor me open, midden in de nacht. De arme kerel die op 70 kilometer van de stad woont en maar 150 dollar per maand verdient, was de eerste die tegen me lachte. Ik vroeg me af hoe hij in hemelsnaam zijn gezin kon onderhouden met zo weinig geld!
Toen ik de volgende ochtend op de parkeerplaats mijn auto zag staan, herkende ik hem eerst niet. Mijn auto glom! De Afghaanse jongen die als schoonmaker in ons gebouw werkt, had hem samen met een van mijn buren gewassen. Mijn telefoon- en elektriciteitsrekening van meer dan 100 dollar was door mijn andere buren van de eerste verdieping voorgeschoten!
De buurman met de diep-religieuze echtgenote, wiens gezicht altijd bedekt is met een zwarte chador, klopte ’s ochtends vroeg aan en heette me welkom met vers brood. Met alle economische en sociale problemen waar alle mensen in het dagelijks leven mee te maken hebben, is het verbazingwekkend dat de cultuur en de onderlinge relaties nog steeds zo sterk zijn.
Helaas. Op de mensen na is het leven in Teheran minder aangenaam. De eerste dagen vond ik het erg lastig om auto te rijden in Teheran. Niet alleen omdat er gewoon te veel auto’s zijn die overal verkeersopstoppingen veroorzaken, maar ook omdat het zo moeilijk was om me weer aan te passen aan de rijstijl in Teheran. Hoewel die stijl erg simpel is: geen regels!
Ik wou dat de ordediensten strenge verkeersregels zouden handhaven in plaats van de strenge kledingvoorschriften voor vrouwen. Het is ongelofelijk dat er in deze grote stad, met een temperatuur van 40 graden, op elke hoek agenten van de zedenpolitie staan, om te controleren of vrouwen zich wel aan de kledingvoorschriften houden. Terwijl die krankzinnige rijstijl helemaal uit de hand loopt.
De elektriciteit valt twee keer per dag uit, en dan twee tot drie uur achter elkaar. Zelfs in banken en ziekenhuizen. Overal is te merken dat de inflatie uit de hand loopt: rijst is 30 procent duurder, melkproducten zijn 20 procent, de huur is 30 procent omhoog gegaan, enzovoort.
Toen ik op het vliegveld de uitreis-belasting wilde betalen, voordat ik het land uit ging, vroeg ik die vent waarom het tarief steeds weer veranderde. ‘Denk je nou echt dat ik al je vragen ga beantwoorden met een maandloon van 200 dollar?’ In plaats van boos te worden schaamde ik me, het maakte me verdrietig.
Maar op TV is de presentatrice erg blij. Blij om op TV te zijn. Ze vertelt over een nieuwe landbouwmethode in Zimbabwe, de werkeloosheid in de Verenigde Staten en een bus die van de weg is geraakt in een uithoek van Nieuw-Zeeland, een ongeluk waarbij zeventien gewonden vielen. Ik wou haar zeggen hoe ik me voelde, maar opnieuw hield ik me in. Toen ze later ook nog verslag deed van een nieuwe wetenschappelijke doorbraak op het gebied van apencellen in Tanzania, had ik ontzettend veel zin om haar verrot te schelden.
Later die nacht lag ik op de bank naar de staatstelevisie te kijken, die trots vertelde over de openingsceremonie van de Olympische Spelen en de aanwezigheid van onze atleten, hoewel alle vrouwelijke sporters en de zogeheten ‘naaktbeelden’ er uit waren geknipt. Tjonge jonge wat zijn we trots!
Ik daaide me op de bank om als een pannekoek, steeds een paar minuten op mijn rug en dan weer op mijn buik. Ik vroeg me af hoe het voelde om na een tijdje weer thuis te zijn? Thuis? Waar is thuis? Ik herinnerde me dit gedichtje:
Oh, God!
Waar in de wereld is ergens een brug kapot?
Niemand komt meer thuis.
(Als u wilt reageren op deze weblog, doe dat dan in het Engels, zodat Negin Kianfar het kan lezen.)
Vanuit de Libanese hoofdstad Beiroet schrijft Sander van Hoorn over de problematiek in het Midden-Oosten en alle opmerkelijke gebeurtenissen die hij tegenkomt.
Vanuit Jeruzalem schrijft Monique van Hoogstraten over het conflict tussen Israël en de Palestijnen en het leven in het multireligieuze land.
Reizend verslaggever voor de Arabische wereld Lex Runderkamp doet regelmatig verslag over de gebeurtenissen rondom de Arabische Lente.
Thank you for this blog, it reminds me to my visit in Iran two months ago. How different was my welcome on Khomeini Airport, every single policeman was smiling at me, just because I’m a foreigner. Everybody was friendly to me, from a revolutionair guard, to the crowd on Tehrans streets. It was hard to understand that in a country with such a hostile and friendly people no freedom is for the people themselves. And I was really amazed that every Iranian feels responsibility for me as a foreigner. I’ll never forget Iran and the people, and I’m sure I will visit Iran again
I can’t imagine the world you describe, never seen it, and probably that’s why I’m eager to read about it. The unjustice done just by describing rules for clothing suffers me (except for public nudeness which I can relate to as inappropriate), left alone the question of suffering more because you’re born female. I’m a dutch man and happy to be so, I live in peace and respect my fellow human, what ever the sex; belief; clothing or colour. In that I find the lot of friends and colleagues that find the same. I earn good money in an honest way, I even like my boss! I believe it’s possible for a gouvernment to coöperate with a people that wants so.
Beste Negin,
Het is erg grappig. Wij moeten In Nederlands lezen maar wij moeten Engels beantwoorden. Wij moeten in haar ogen kijken terwijl dit is in Iran uit beleefdheid niet juist is. Wij moeten voor haar uit de weg gaan omdat zij in Iran niet kan autorijden. Zelfs een bank medewerker moet je vragen beantwoorden. Terwijl regels door overheid gemaakt zijn en hij daar geen zeggschap heeft (O ja toevallig vind jij deze regels ook in Nederland, dat heet luchthavenbelasting) dus hou a.u.b. op. Jij gaat naar een islamitische land en niet naar Zandvoort. Respect is een grote goed, die wij moeten bewaken. In Iran zijn heelveel dingen mis, Ik ontken dat niet maar beste Negin jij doet het ook niets, alleen hard roepen en weg rennen. vast woon je in buitenland en zeker ben je ook niet arm. Wat jij doet is niet constructief. Is het niet beter een toenadering te zoeken dan patsstelling. elke keer dat mensen als jij deze toon hadden aangezet dan moesten wij meer stappen achteruit zetten. zoek a.u.b. dialog dat is het beste en leveert ook beste resultaat. Best redactie jullie zijn aardig geweest en haar verhaal vertaald willen jullie dit ook vertalen. bedankt
My very good friend is originally from Tehran and he left 18 years ago, at the age of 13. As we both like adventerous holidays we decided to go to Tehran. A sort of homecoming for him, for me the first experience with an Islamic country. I recognize the arrogance of the officer at the airport, the chaos in traffic and the enormous hospitality of the people. I was struck by the differences of poeple’s behaviour on the street and at home. In their homes I forgot I was in Iran while celebrating an engagement party of an Iranian couple. But I can completely understand your feeling of not being at home in your homecountry. The same goes for my friend, he would not be able to live in Tehran anymore….now the Netherlands is home for him.
Every week I check your ‘standplaats Teheran’ because I love the way you describe every day life. It’s a revelation! Thanks.
The short poem you mention in this story blew me away. Who is the author?
Dear Negin,
It`s the first time I read your story`s. When there`s something about Iran on the news, most of the time it`s about weapons. I hope I`m not the only person who thougt Iran has become a little more liberal the last years. Now I`m reading your story I feel quite naive.
Anyway, mayby I`ll get a better impressiom by reading your weblog.
Well if it makes you feel any better but they do say misery loves company after all: I’ve just returned from a far corner of the Ukraine, Truskavec, where there’s only water for an hour in the morning, and an hour in the evening. People place tanks to store the water so they can at least flush toilets all day. Also, the voltage of the electricity tends to differ between around a 100 and 240 volt, destroying lots of appliances. Also, inflation over there is about what you’re describing, as are the salaries and the driving style. No dress-code police though, plenty of corrupt policemen though who’ll stop you just to force you to pay a bribe.