Ik vraag me steeds weer af  hoe mensen kunnen overleven in de enorme verkeerschaos van Teheran. Soms denk ik dat het niet drukker kan worden maar op de dagen voor de herdenkingsdag van de revolutie of Valentijnsdag zie ik weer dat het altijd erger kan. De mensen hebben de laatste jaren minder te besteden maar toch wordt er volop gewinkeld.

De laatste dagen kreeg ik regelmatig valentijnswensen toegestuurd op mijn mobieltje. In bijna alle winkels zie je die rode hartvormige ballonnen hangen. Zelfs in de kleine Turkse supermarkt bij mij om de hoek. De jonge Turkse verkoper kan het woord niet eens uitspreken. Het verbaast me dat op de Universiteit de viering van deze Amerikaanse gewoonte hand in hand gaat met het scanderen van anti-Amerikaanse leuzen na het vrijdag gebed.

Waarschijnlijk gaat het hier om twee verschillende soorten studenten die elkaar niet zoveel mogelijk proberen te ontlopen. Niemand verbaasd zich erover dat de media een onderwerp als Valentijnsdag volkomen links laten liggen. Maar mij stelt het wel teleur dat de media ook nooit schrijven over oude Iraanse feestdagen die niemand zich nog schijnt te herinneren. Ik denk aan ‘Espandgan’, een 4000 jaar oud gebruik dat onze voorouders op 17 februari vierden, een paar dagen na Valentijnsdag. Het was een soort Iraanse ‘vrouwendag’.

Mensen hebben kennelijk meer met Amerikaanse feestdagen dan met hun eigen rituelen.  Behalve over de Islamitische revolutie schrijven onze fantasieloze media alleen maar over ‘Arbaeen’. De herdenking van de 40ste sterfdag van de kleinzoon van de profeet Mohammed, Imam Hussein, die 1300 jaar geleden vermoord werd en als martelaar voortleeft.

Gisteren reed ik met een vriendin naar Lavasan, een van de kleine voorsteden in het noordoosten van Teheran. “Wat een verkeerschaos weer vandaag. Ik word niet goed van die onzinnige viering van Valentijnsdag,” zei mijn vriendin Shahrzad. “Als je die jongeren vraagt wie er kandidaat staat voor de presidentsverkiezingen staan ze met hun mond vol tanden!”.

Zoenpartij
Ze opende het raampje van de auto om een sigaret te roken. Toen we voor het rode stoplicht stonden kon ik mijn ogen niet geloven. “Kijk daar eens,” riep ik opgewonden.” In de auto voor ons gaf een stelletje zich in alle openheid over aan een flinke zoenpartij. Op klaarlichte dag in de drukke Fatemi straat trok dat veel bekijks. “Valentijnsdag is morgen pas!!” riep Shahrzad lachend uit het raampje. En opgewonden vervolgde ze: “Ze verdienen een cadeau voor Valentijnsdag, of liever een prijs.”  Toen het licht groen werd spoot de auto weg en verdween in de drukte van het verkeer.

Weer onderweg stopten we om een kopje thee te drinken in een traditioneel theehuis. We gingen op een van de houten bedden zitten die dienst doen als stoelen en bestelden thee met koekjes. Naast ons zat een jong stel dicht tegen elkaar aan gedrukt.

Ze rookten een glazen waterpijp. Hij had zijn arm om haar schouder en zij streelde zachtjes zijn hand. Ze fluisterden in elkaars oor en de jongen keek steeds rond, op zoek naar een moment waarop hij haar stiekum zou kunnen kussen. Haar sjaal was afgegleden en ik kon een groot stuk van haar haren zien. Ze had veel make-up op. Ze had haar jas en haar modderige sneakers uitgedaan en lag een beetje achterover op de bank, tegen de kussens. Ze kwamen duidelijk uit een arbeidersmilieu.

Gedegen opleiding
Zonder goed inkomen en gedegen opleiding zal het leven niet gemakkelijk zijn in deze slechte economische tijden. Hun kansen om in een behoorlijk leven op te bouwen in Teheran zijn klein, maar ze hebben hier op de weg naar Lavasan een plekje gevonden waar ze ongestoord hun gang kunnen gaan.

Een half uurtje later begaven we ons weer op weg. Toen ik de parkeerplaats afdraaide zag ik in een hoekje een stoffige motor staan. Een grote rode ballon was aan de motor vastgemaakt. Dat ontlokte Shahrzad de opmerking: “Uhh…..is er dan nergens een (Valentijns)vrijplekje om naar toe te vluchten?”