Mijn auto was stuk en zou pas over een week gemaakt zijn. Dus maakte ik gebruik van het openbaar vervoer en de taxi. Ik kwam erachter hoe leuk het was om met een paar mensen in de taxi te zitten. Het is verrassend om te merken hoe open mensen waren tijdens zo’n korte rit. Niemand neemt een blad voor zijn mond, ook niet als het om politieke discussies gaat, integendeel.

Op het moment dat passagiers instappen beginnen ze te kankeren over de economie. Ze kijken de chauffeur en de andere passagiers schuldbewust aan en vragen zich af  “wat konden we anders verwachten?” of “we moeten ons schamen, we zijn zelf verantwoordelijk.”

Gisteren stapte een oude man in een mijn taxi en ging voorin zitten. Hij droeg een oud, beige pak, dat hij misschien al aan had toen hij dertig jaar geleden als ambtenaar werkte bij de burgerlijke stand. De auto was zo oud dat we niet alleen geluiden hoorden in de motor, maar ook in de versnellingsbak, de remmen en allerlei andere onderdelen.

Langzaam reden we door het centrum. Overal waren muurschilderingen  van martelaren en hoge geestelijken, naast billboards van exclusieve juwelen. De oude man merkte spottend op: “die kerels zij waarschijnlijk de enigen die zich die luxe kunnen veroorloven, ik kan niet eens mij taxi betalen.” De taxichauffeur lachte: “ geen zorgen opa, u bent mijn gast.”

Presidentsverkiezingen
Zonder duidelijke aanleiding kwamen we te spreken over de komende presidentsverkiezingen in juni, en de kandidaten. De taxichauffeur, een man van middelbare leeftijd, draaide de volumeknop van zijn goedkope cassettespeler wat terug: “Het kan alleen maar beter worden. Als Kathami gekozen wordt, kunnen we tenminste weer een beetje adem halen. Maar wie vertrouwt de verkiezingen, ze kunnen de uitslag gemakkelijk manipuleren.”

Een andere passagier, een wat jongere man die eruit zag als een automonteur, zei zacht: “Binnenkort begint de campagne weer, niks dan beloften en leugens; maar je zult zien dat ons stomme volk weer gewoon naar de stembus gaat. Ik kon mijn ogen niet geloven de laatste keer. Het was hartstikke druk bij de stembureaus. Ze denken kennelijk nog steeds dat het iets uitmaakt.”

“Elke keer hetzelfde liedje: nieuwe helden, nieuwe wolven in schaapskleren”,  voegde de oude man er schamper aan toe.

De taxichauffeur haalde een kam door zijn haar en zei: “al die mensen gaan stemmen omdat ze bij de overheid werken. Ze moeten wel, net als studenten en militairen; anders lopen ze risico.”

“Toch eigenlijk een onmogelijke situatie”, zei de jonge man.

Feller
De discussie werd steeds feller. Iedereen praatte door elkaar heen en wilde zijn zegje doen. Iedereen probeerde elkaar te overtuigen, maar niet op een vervelende manier. Grappig om te zien hoe heel uiteenlopende mensen sympathie voor elkaar voelden.

De taxichauuffeur draaide de volumeknop weer wat verder open: “En toch denk ik dat de hervormers gaan winnen. En dat hun overwinning het begin is van grote veranderingen.”

We kwamen op onze bestemming aan. Toen we wilden uitstappen zei de oude man: “Ik ben er trots op dat ik nog nooit heb gestemd, in mijn ID kaart staat geen enkele stempel, helemaal maagdelijk.”

Alle passagiers begonnen te lachen. We betaalden de taxichauffeur en iedereen ging zijnsweegs.

Gisteren belandde ik in mijn eigen auto weer eens in de file. Na een half uur kwam het verkeer weer langzaam op gang. Onverwacht dook een taxi vol passagiers op in mijn spiegel. Ik kon hem niet meer ontwijken en schampte zijn auto. Ik stopte niet maar keek hoe de taxichauffeur reageerde. Hij keek kwaad, maar was waarschijnlijk zo verwikkeld in een politieke discussie, dat het niet in hem op kwam om te stoppen en naar mijn verzekering te informeren.
We zwaaiden even naar elkaar en reden allebei door.

Ik stelde mij voor dat hij zei: “ geen zorgen meissie, wees mijn gast.