Nieuwjaar in Casablanca
Binnenkort vieren we Norouz, het Iraanse Nieuwjaar. De dagen voor nieuwjaar wordt er koortsachtig gewinkeld en niets kan de aandacht daarvan afleiden. Geen politiek conflict of nieuwe roddel over de komende verkiezingen kan deze traditie verstoren. Mijn vrienden hebben bijna allemaal een trip geboekt voor de 13 dagen durende nieuwjaarsvakantie. Sommigen gaan naar hun villas aan de Kaspische zee, andere reizen af naar exotische bestemmingen. De meesten hebben hun reis al maanden geleden geboekt.
De komende vakantie is het gesprek van de dag. Tijdens de lunch gaat het maar om één ding: waar kan ik nog een reis boeken? Alle vluchten zitten vol en ook trein- en buskaartjes zijn uitverkocht. Een oudere collega van in de zestig suggereert: “Ga naar Casablanca! En hij zingt het bekende liedje uit de beroemde film: ”Play it again Sam…play it for….”
Onmiddellijk schakelen we over op een ander gespreksonderwerp: de onenigheid over drie eilanden in de Perzische Golf die bij Iran horen. En dat we de banden met Marokko en Bahrein moeten verbreken omdat zij dat betwisten. Collega’s die nooit het nieuws volgen konden er geen touw aan vast knopen. Ze hadden geen idee waar het conflict over ging en wisten ook niets van de toespraak van de vroegere parlementsvoorzitter, N’Noori , in een moskee ergens in de provincie.
Mensen die normaal altijd kritiek hadden waren nu juist heel positief over N’Noori: “Als de mullah ooit iets heeft gezegd dat juist is, dan is het wel nu!.” En verder “Veertig jaar geleden was Bahrein nog de veertiende provincie van Iran en had 2 zetels in het parlement.”
Een andere college vroeg zich spottend af sinds wanneer de mensen in Bahrein in godsnaam de toespraken in de Iraanse moskeeën volgden? Daar zou de 700.000 mensen tellende bevolking van Bahrein de handen vol aan hebben!” We lachten allemaal en gedurende meer dan een uur discussieerden we over de kwestie-Bahrein.
Eén van de collega’s belichtte een nieuwe kant van het probleem: ”Als er een conflict dreigt met Iran dan trekken de Arabische landen meestal één lijn.. Ook nu: alle Arabische landen inclusief Marokko steunen de Verenigde Arabische Emiraten in hun claim op die drie strategisch belangrijke eilandjes die eigenlijk bij Iran horen. Daarom heeft Marokko de banden doorgesneden met Iran.” “tsjonge, dat is wel een zwaar verlies voor Iran”, zeiden sommige aanwezigen spottend.
De oudere collega grapte:” Ik vraag me af waarom van alle Arabische landen nu juist Marokko de banden verbreekt met Iran. Er valt niet zoveel te verbreken en het zal onze harten zeker niet breken.” Dat was meteen het einde van de discussie. Toch verraste het me hoezeer dit onderwerp iedereen raakt terwijl we helemaal in beslag genomen worden door de voorbereidingen voor Nieuwjaar.
Duizend jaar na de Arabische invasie van ons land raken de gemoederen nog steeds verhit, alsof het pas gisteren gebeurd is. Iran is omgeven is door Arabische landen. Terwijl onze overheid angstvallig de diplomatieke en handelsrelaties met hen onderhoudt bewaken de mensen in ons land met zorg onze eigen cultuur. Daarom zijn Norouz en andere Iraanse rituelen ook zo belangrijk voor de Iraniërs.
‘s Avonds belde mijn vriendin Sogy: ”Hey joh, we gaan uiteindelijk toch nergens heen met de nieuwjaarsvakantie. Ik heb de trip geannuleerd. Op het laatste moment zijn onze visa zijn geweigerd”. “Waar zou je naar toe gaan?”, vroeg ik. “Casablanca!”, zei ze. En ik zei:” Oost, West, Thuis best.”
We moesten alletwee lachen.
Reacties graag in het Engels!
Vanuit de Libanese hoofdstad Beiroet schrijft Sander van Hoorn over de problematiek in het Midden-Oosten en alle opmerkelijke gebeurtenissen die hij tegenkomt.
Vanuit Jeruzalem schrijft Monique van Hoogstraten over het conflict tussen Israël en de Palestijnen en het leven in het multireligieuze land.
Reizend verslaggever voor de Arabische wereld Lex Runderkamp doet regelmatig verslag over de gebeurtenissen rondom de Arabische Lente.
Voor een leek wordt uit de blog niet geheel duidelijk wat het probleem is met de verminderde relatie met Marokko en de rest van de landen. Wat is verder niet begrijp zijn de volgende twee tegenstrijdige passages in de blog:
“Terwijl onze overheid angstvallig de diplomatieke en handelsrelaties met hen onderhoudt bewaken de mensen in ons land met zorg onze eigen cultuur. Daarom zijn Norouz en andere Iraanse rituelen ook zo belangrijk voor de Iraniërs.”
EN
“Mijn vrienden hebben bijna allemaal een trip geboekt voor de 13 dagen durende nieuwjaarsvakantie. Sommigen gaan naar hun villas aan de Kaspische zee, andere reizen af naar exotische bestemmingen. De meesten hebben hun reis al maanden geleden geboekt.”
Als de eigen cultuur, de rituelen en de feestdagen zo belangrijk zijn, waarom verlaat men dan massaal Iran om vakantie te vieren ergens verderop?
@Chris: kennelijk is het de gesprekspartners ook niet duidelijk wat nou precies het probleem met Marokko is. Je hebt soms zo van die conflicten tussen landen die onebgrijpelijk zijn. Want waarom is uitgerekend Marokko zo uitgesproken over die eilandjes?
En, wij blijven in de Kerstvakantie toch ook niet alle dagen thuis? Nieuwjaar vier je met elkaar in Iran – en daarna geniet je van de vakantie. Lekker vrij en nog niet overal zo heet…
@redactie: waarom staan er wel foto’s van de correspondenten en is er geen plaatje van Negin Kianfar? Overigens is komende dinsdag – zo zag ik in mijn gids – een documentaire van haar te zien: 1 uur, 99 jaar. Bij de IKON, Nederland 2, 23.25. Zal vast een mooie documentaire zijn, anders was-ie wel vroeger op de avond geprogrammeerd
Dear Chris,
Caspian sea is part of the country too,so people can easily celebrate Norouz there and feel at home but we all celebrate Norouz around a “Haftsin” table even if we are in foriegn countries. People can also travel around the world with their rituals.
Happy Norouz dear Negin
@ Witte: het was juist een erg interessante documentaire, mijn complimenten voor Negin, het is haar gelukt om een goede weerspiegeling te geven van het moreel verval in Iran dat juist veroorzaakt wordt door de islamitische normen en waarden die er gelden, hele herkenbare situaties werden er geschets, ik denk dat alle Iraniers wel dit soort taferelen hebben gezien en meegemaakt
@ Als er een conflict dreigt met Iran dan trekken de Arabische landen meestal één lijn..
also europe
Two weeks ago, Israel welcomed an agreement by the US, Canada and seven European states to coordinate anti-smuggling efforts.
The US, Britain, Norway, Germany, France, Canada, Italy, the Netherlands and Denmark agreed that “noncoercive” methods would be used to clamp down on the arms flow. Such methods would utilize diplomatic, military, intelligence and law enforcement resources in the fight.
http://www.jpost.com/servlet/Satellite?cid=1237727542877&pagename=JPost%2FJPArticle%2FShowFull
@Mahsa: vond ik ook, hoor! Mijn opmerking over het late tijdstip was cynisch bedoeld. Goeie televisie begint hier meestal pas na elf uur ‘s avonds… Jammer, want zo’n documentaire verdient veel kijkers!
Mahsa: Hoezo moreel verval. Ik zie dat absoluut niet zo. Ik denk dat liberalisatie van indivdu een natuurlijke gevolg is van deze culturele losbarstingen. Ik zie dat als modernisering en vooruitgang.
Hmmmm, interessant, die discussie tussen Mahsa en Pedram. Heb even in een zoekmachine op plaatjes gezocht en mijn vermoeden werd bevestigd: Mahsa is een meisjes- en Pedram een jongensnaam. Sorry dat ik dat niet wist. Maar wel opmerkelijk dat de één in de documentaire over de Sighe/het Flitshuwelijk ‘verval’ ziet en de ander ‘modernisering en vooruitgang’. Ik geloof dat ik meer neig naar het standpunt van Mahsa…
@ Witte: Perhaps the strategy of Morocco is, that if these islands in the Persian Golf are “given” to the VAE, they perhaps also can make formal, that this Perejil Island (quarrelling between Morocco and Spain) is Moroccan – while now “posessed” by Spanish forces.
@Witte, De vrouwen in Iran moeten nog steeds vechten voor elke stap richting vooruitgang en gelijkheid. De grootste opstakel is hun sexualiteit. Ik ben al 20 jaar niet meer naar Iran geweest, Sighe is voor mij geen persoonlijke voorkeur. ((Ik heb er ook niets aan in Nederland)). Mij gaat het erom dat vrouwen de taboes breken, zoals in Europa jaren 60/70. Het gaat in generale ook niet alleen om sexualiteit, maar breken met tradionele islam. Het gaat om ‘modernisering’.
@Fliegender Holländer: Thanks for the explanation. It makes is more clear to me. I wasn’t (actively) aware there was a problem with the Perejil Island… but your analysis makes sense.
@Pedram: the struggle of women in Iran is known to me. I was there and talked to many women and girls (actually: they talked to me, eager to tell a foreigner their problems…) But I don’t understand how Sighe can lead to modernisation and progress? It’s a traditional Islamic way of dealing with a problem, not really acknowledging it but sweeping it under the carpet by re-introducing an old law by which women (again) have no rights at all. Sorry, but I just don’t see it.
Marokko heeft geen strategische of politieke belangen op gebied van de eilanden in Golfregio. Ook het idee dat Marokko zijn eilanden kan claimen, maakt wederom duidelijk dat men vaak zonder vorm van kennis spreekt over de Arabische wereld.
Marokko heeft financiele belangen. VAE en Bahrein ondersteunt Marokko vorstelijk en invenstering vanuit VAE in Marokko, neemt elke jaar toe. Daarnaast zijn Marokkaanse veiligheidstroepen gelegerd om leden van de prinselijke families in VAE en Bahrein, te beveiligen.
Marokko is financieel afhankelijk van Bahrein en VAE en dat het eerder een vorm van clientisme is dan een jurispudentie te creeren om eiland Leila terug te eisen.