Na zes jaar ben ik dan eindelijk in Irak. Ik miste mijn vaderland en ik wilde graag mijn familie weer zien. Hoe gaat het met hen? En hoe is het met de veiligheid in het land? Zou Irak zijn veranderd na mijn laatste bezoek? En wat voel ik straks als ik in Koerdistan ben?

Op 2 juni stapte ik gespannen en nieuwsgierig uit het vliegtuig in Koerdistan. Ik was zojuist geland in Irak! Zes jaar geleden kostte het veel moeite het land binnen te komen. We moesten via de Turkse grens. Onze reis via Turkije duurde lang, we werden vaak opgehouden. Nu was het makkelijk om te reizen. Het voelde bijna als vakantie. Ik keek mijn ogen uit op Erbil Airport. Alles was zo schoon, geordend en netjes. Het was boven mijn verwachting. Als je in het westen woont lijkt het vaak alsof heel Irak achtergesteld is, maar voor een land dat ik in chaos heb achtergelaten, vind ik Koerdistan er enorm op vooruit gegaan. Ik kon niet wachten om door de straten van de stad te rijden.
 
Bij het vliegveld werd ik door mijn oom en broer ontvangen. Een geweldig weerzien! Mijn oom had ik zes jaar niet gezien, en door mijn stage in Jordanië had ik mijn broer ook al vier maanden moeten missen. De sfeer was goed en zodra ik de auto in stapte ging de Koerdische muziek aan. Het deed me denken aan vroeger, als we gingen picknicken. Dan zette mijn vader muziek op en klapten we vrolijk mee. Terwijl ik dat moment weer beleefde, keek ik vol bewondering uit het raam naar de mooie palmbomen, schone straten en nieuwe gebouwen. Ik besefte dat de stad erg veranderd is. Mijn oma had een aantal weken geleden gezegd dat Irak net Dubai was en ik snap nu waarom.

Ondertussen ben ik hier een week en ik heb de tijd kunnen nemen om te wennen. Mijn familie is enorm gegroeid en ergens doet het pijn dat ik die groei niet kan meemaken. De nichtjes waar ik mee ben opgegroeid zijn getrouwd en hebben kinderen. Elke keer vraag ik me af wat er met mij zou zijn gebeurd als ik hier was gebleven. Zou ik nu getrouwd zijn? Zou ik nu een baan hebben gehad? Waar zou ik hebben gewoond?
 
En ik vraag me af: zou ik ooit terug willen keren naar Irak? Het is veilig in Koerdistan, de mensen zijn vrijdenkend en de gastvrijheid is groot. Maar toch. Ik ben in Nederland opgegroeid en ik heb daar mijn leven opgebouwd. Met twee verschillende culturen rekening houden is erg moeilijk en vermoeiend. Maar het feit dat ik in twee verschillende culturen ben opgegroeid en van beide iets heb meegekregen, heeft me ook verrijkt.
 
Ik ben gelukkig voor de mensen in Koerdistan en ik ben blij dat ze zich veilig voelen en een normaal bestaan kunnen opbouwen. Overmorgen ga ik naar Kirkuk, de stad waar ik geboren ben. Daar gaat het veel minder goed. Aanslagen en ontvoeringen komen nog regelmatig voor. Ik hoop dat de situatie wel iets beter is dan 2003. Toen was het er angstig.
 
Vanavond ga ik op pad met mijn familie. We gaan naar een pretpark dat net is geopend. Het schijnt er heel leuk te zijn en mijn neefjes en nichtjes vertellen vol enthousiasme over de nieuwe attracties. In hun ogen zie ik de glinstering die ik had als mijn ouders ons vertelden dat we naar de kermis gingen. Ik ben blij dat de ogen van de kinderen en de ouderen nog steeds glinsteren na alles wat Irak en de bevolking is overkomen. Er is hoop en de mensen in Koerdistan hebben vertrouwen in de toekomst. 
 
Maar een vakantieoord, mijn oude vaderland? Nee, dat is het ondanks de wuivende palmen en schone straten niet. Daarvoor is de onzekerheid in Irak nog veel te groot, de toekomst nog te ongewis. Maar wie weet, over een paar jaar.

Nian Bakal studeert aan de School voor Journalistiek in Tilburg. Ze loopt stage bij correspondent Nicole le Fever in Jordanië. Nian vluchtte in 1995 met haar familie uit Noord-Irak. Ze was toen negen jaar oud. Sindsdien woont ze in Nederland.