Laatste voorstelling
Ik ging ooit eens naar een winkel in een winkelcentrum aan de Mirdamadstraat om wat souvernirs te kopen voor Nederlandse vrienden. Terwijl ik rondkeek, vroeg de eigenaar me of hij me misschien kon helpen. Toen ik hem vertelde dat ik zocht naar wat kleine cadeaus voor vrienden in Nederland zei hij “Sorry hoor, maar we verkopen niets dat je in de coffeeshop of een hoerenbuurt kunt gebruiken”. Toen ik hem er eindelijk van kon overtuigen dat niet iedere Nederlander dag en nacht doorbrengt in een coffeeshop of de rosse buurt kwam hij met het idee iets in de kleur oranje te kopen. “Ze zijn gek op hun Koningshuis. Koop wat oranje’s!”
We kletsten nog wat en ik vertelde hem over een ervaring in een Nederlands politiebureau. Een agent zat de krant te lezen en wees me op een foto van de Koninklijke familie en de hoed van de Koningin. “Die hoed heb ik betaald. En hun zomervakantie… Ik betaal verdomme belasting!”
De winkeleigenaar zei: “Als ze niet dol zijn op hun Koninklijke familie dan hadden ze die allang afgeschaft. En dan was ze hun belastinggeld besteed aan de dure vakantie van hun president, net als bij ons. Zo werkt dat!” We moesten er allebei om lachen en uiteindelijk kocht ik zijn enige oranje waar: safraan!
Helaas, ben ik bang, blazen we allemaal de kleine dingen die we weten over bepaalde dingen in een maatschappij zó op, dat we daar moeiteloos een hele samenleving aan ophangen.
Ik zou de westerse media bevooroordeeld kunnen noemen, maar zover wil ik niet gaan. Selectief, dat wel. Ze hadden het veel beter hebben kunnen doen, vooral in de laatste maanden. Maar ze hadden kennelijk andere overwegingen waar ik (en velen met mij) me niet in kan vinden.
Ik kijk met andere ogen naar een samenleving. Ik kijk liever naar details en maak als filmmaker kleine shots. Anderen kijken liever naar grote feiten en maken een complete scene.
Door over gewone, eenvoudige mensen te schrijven, heb ik geprobeerd hun leven in kaart te brengen en te beschrijven wat er veranderde in hun kwaliteit van leven.
Voor mij zijn het bloemenverkoopstertje op het kruispunt, de oude portier van mijn flatgebouw, de student, of de gelovige vrouw die iedere dag naar de moskee gaat de belangrijkste personen in mijn samenleving, en niet de president of andere politici.
Zij zijn degenen die toeteren uit protest tegen de regering, die de moed opbrengen om zich openlijk te verzetten en hun verzet uit te schreeuwen vanaf de daken van Teheran. Wie in het Westen en ook Iran naar de beelden daarvan keek, niet op de officiële journaals maar op niet-officiële websites als Youtube, kreeg een heel andere kijk op de Iraanse samenleving.
We zijn vaak heel erg trots op onze oude culturen en beschaving, zowel in het Oosten als Westen, zonder erbij stil te staan dat we die slechts geërfd hebben van onze voorouders. We hebben er zelf niet zo heel veel aan bijgedragen. Het is nog maar kort geleden dat er volkerenmoord werd gepleegd in Afghanistan, Ruanda en Bosnië, terwijl wij bezig waren onze volgende zomervakantie te boeken of uitkeken naar een betere baan, een exclusieve wijn insloegen of de betere olijfolie zochten in de supermarkt.
Ik stond vanochtend op met een gevoel van spanning en verwarring, voelde me wanhopig en vervuld met hoop. Een klein stemmetje in me zei “Je bent niet de enige”.
Ik hou niet van afscheid, afscheid voelt triest. Als het dan eenmaal moet, heb ik het liefst een ‘hard cut’, een harde overgang. Ik geloof niet in sentimentele overwegingen die alles belangrijker maken dan nodig is, vooral als – zoals in ons geval – je elkaar niet echt kent.
Dit is mijn laatste bijdrage. In de afgelopen twee jaar heb ik geprobeerd een echt beeld te schetsen van het leven in Tehran en de mensen die daar wonen, zonder een oordeel uit te spreken of te generaliseren. Ik heb over mijn eigen leven geschreven, de leuke en de pijnlijke kanten. Ik heb het allemaal gedeeld, zonder selectief te zijn.
Als mijn verhalen ons dichter bij elkaar hebben gebracht, ben ik tevreden.
Vanuit de Libanese hoofdstad Beiroet schrijft Sander van Hoorn over de problematiek in het Midden-Oosten en alle opmerkelijke gebeurtenissen die hij tegenkomt.
Vanuit Jeruzalem schrijft Monique van Hoogstraten over het conflict tussen Israël en de Palestijnen en het leven in het multireligieuze land.
Reizend verslaggever voor de Arabische wereld Lex Runderkamp verblijft in februari 2012 enige weken in de Iraakse hoofdstad Bagdad en zal vanuit daar regelmatig verslag doen.
Dear Negin,
What a pity you are going to quit. I really liked to read your posts and see some of Iran from a perspective like, it seemed, only you could give us.
Reading about the normal people sometimes is more priceless than reading about the people who seem to matter on the larger scale. It is true the Western media’s are (sometimes) selective, but I think all media is. There for we have been blessed with a good set of brain with allow us to do our own research.
I think you brought the readers of your posts a bit closer to Teheran. Maybe not always like intellectuals but humans seem to wish for knowing the unknown from a daily perspective as well.
Many greetings and good luck!
Dear Negin,
I already feel sorry knowing not to be able to read your weblogs in future. What a pity! In the media we just read about what the Iranian government does and wants to do, sometimes about protests against the decisions made and the reactions (again) of the same government, but nothing about the man or the woman in the street. Your writing skills and narrative power filled a tremendous lacuna. Thanks to you we were able to see a people like ours with its problems, needs, wishes and hope. Your stories were a bit of a keyhole through which we could get a glimpse of the real life of the people of Iran. I used to read them, mostly with a smile, sometimes with sadness, but always with interest.
Negin, I wish you all the best in the future. May most of your hopes and wishes come true. In the meantime, stay the person you are: honest, open minded and sensitive. And again: thank you, from the bottom of my heart!
(I hope you’ll excuse, if necessary, my English. I left school fifty years ago and I hardly used it since.)
Thank you, Negin
Your stories taken from full life on the street and behind private doors told us far more than whatever ‘high level’ news is put on the madness called TV.
You have a gift of putting words in a way one experiences the story as if happening next door – and even closer. It’s from the heart.
Be good,
pieter
Closer doesnt imply better. It doesnt imply your understanding of the other increases. But i guess you allready knew that, cause you are in a devided country; close as can be, but still lacking understanding.
Khoda hafez.
Dear Negin,
It is a real pity this was your last blog. I sure am going to miss them! Thank you very much for your contributions to this website, I always enjoyed reading them. You gave me a look into a society I know so little about. Thank you again!
Thank you very much for all your blogs.
I’ve enjoyed them a lot.
Hi Negin,
I wanted to find Farsi for: Thank you! But I could not find this combination of words. Probably you say it in a different way…so you have to do it with the english. I am thankful you made it possible for us to look in the Iranian culture, society and to meet the people of Iran. I enjoyed reading your weblogs, sometimes funny, sometimes sad and always making me think about it.
I wish you all the best, so as for the people and the country of Iran.
Greetings from Karin
thank you in farsi = “merci”, “mamnoon”,”tashakor”,.
Dear Negin,
thanks for the beautiful insights in Iranian life. It’s such a rich culture and all we usually see are the images on the newsshows and the negative things happening.
I find it very useful to also read your stories, they made me watch the news in another perspective. Yours is such a rich and beautiful culture.
I wish you all the best and hope the people of Iran will find peace and freedom the way they want it. [and not the way the western world thinks it should be]
Martine