Theresa en de wraak van God
De wraak van God. Zo omschrijft een verslaggever van een Filippijns tv-station het noodweer en de gevolgen voor het land. De schade had veel minder kunnen zijn als de mensen de bomen niet hadden gekapt. Nu hadden de modderstromen vrij spel. En door de enorme hoeveelheden afval in de baai en op straat raakten alle riolen verstopt, met als gevolg dat het water niet weg kon. “Belachelijk om over de wraak van God te spreken” zeg ik tegen Theresa, de Filippijnse oppas van mijn dochter. Theresa knikt, maar twijfelt of ze het met me eens moet zijn.
Het grootste deel van Theresa’s familie zit in de hoofdstad Manilla. Hun huis is onder water gelopen, maar iedereen heeft het gered. Het lot van haar vader, die op het moment dat het noodweer losbarstte in zijn huis in de provincie verbleef, is onbekend. De wegen naar de provincie Bulacan zijn geblokkeerd met voertuigen en bomen. De overheid ziet geen kans het gebied te bereiken. En telefonisch contact is niet mogelijk. En dus stellen de familieleden elkaar elke dag gerust. “Hij zal wel meegenomen zijn door de buren. Als er slecht nieuws zou zijn, zouden we het toch wel horen?”
De verslagenheid binnen de Filippijnse gemeenschap in Jordanië is groot. Theresa is 1 van de tienduizenden Filippijnse gastarbeiders in Jordanië. Vooral vrouwen komen hier naartoe. Ze werken als ‘maid’ of ‘nanny’ lange dagen voor weinig geld. Een salaris 200 $ per maand voor 7 dagen werk per week, is geen uitzondering. Velen mogen het huis zelfs niet uit. Volgens hun bazen omdat ze een gemakkelijke prooi vormen voor ‘mannen met slechte bedoelingen’. Maar het feit dat de maids alles weten van hun werkgevers, speelt waarschijnlijk ook een grote rol. Met de maid wordt ook de vuile was binnenshuis gehouden.
Met het kleine bedrag dat de meesten verdienen, onderhouden de vrouwen hun vaak grote familie thuis. Het schoolgeld voor hun kinderen die ze niet zien opgroeien, operaties voor ouders op leeftijd en het levensonderhoud van broers en zussen die geen baan kunnen vinden. De maids vormen een economische kracht die niet te onderschatten is.
Theresa verliet haar land 19 jaar geleden. Ze heeft het allemaal meegemaakt. Ze werkte in verschillende landen in het Midden Oosten bij verschillende families. Bij de 1 werd ze door de kinderen geslagen. De ouders moesten daar wel om lachen. Bij de ander moest ze wachten totdat de familie klaar was met eten. Als er nog wat over was, mocht zij het hebben. Nu heeft ze een kamer in Manilla street in Amman, de officieuze naam van een brede oude straat waar veel van haar landgenotes wonen. En werkt ze door de week als oppas bij ons.
In de vriendenkring van Theresa zijn geen doden gevallen door het noodweer. De schade is materieel en emotioneel. Het dochtertje van een collega moest het dak op vluchtten toen het water kwam. Haar moeder is ongerust. Terwijl ze zorgt voor de kinderen van haar werkgever, zijn haar gedachten, nog meer dan anders bij haar meisje thuis.
Theresa’s vriendin Cynta heeft haar geld geïnvesteerd in een extra etage boven op het huis van haar familie. Prachtig, van bamboe. De storm heeft het weggeslagen.
“Wij mogen natuurlijk niet klagen”, zegt Theresa. Als je denkt aan de ouders die hun 7 kinderen terug vonden, begraven onder een laag modder.“
Terwijl het water zakt en de eerste families hun doden vinden en begraven, heeft de natuur op andere plaatsen keihard toegeslagen. Somoa, Sumatra. De Filippijnen zijn uit het nieuws. Er zijn miljoenen aan hulp toegezegd. Maar de Filippijnse vrouwen van Jordanië denken niet dat hun families daar iets van zullen zien.
En dus zullen zij nog harder werken, nog minder uitgeven voor henzelf. Nieuw vee zullen ze kopen, schooluniformpjes voor de kinderen, rijstvelden beplanten en ijskasten bestellen op afstand.
Na bijna een week heeft Theresa goed nieuws. De Filippijnse zenders melden dat de mensen uit de zwaar getroffen provincie Marloa Bulacan worden opgevangen in het dorp San Miguel. Het dorp van haar vader. Dan moet hij wel veilig zijn. De telefoons doen het nog steeds niet, en de familie is pas gerust als ze zijn stem gehoord hebben. Maar de grootste angst is weg.
“De schade in de wijk Marikina is het grootst. Daar waar de rijken wonen. Vreselijk al die spullen die ze daar hebben verloren. Wij hebben maar geluk. We hebben geen spullen om te verliezen”, lacht Theresa. Daar heeft God dan maar weer mooi voor gezorgd.
Theresa en haar vriendinnen gaan aan de slag om hun mensen te helpen. Ze zamelen kleren in. Straks zullen er in Manilla kinderen rondlopen in kleren met Arabische glittertjes. Derde-, vierde- of vijfde hands wellicht, maar met veel liefs uit Jordanië.
Vanuit de Libanese hoofdstad Beiroet schrijft Sander van Hoorn over de problematiek in het Midden-Oosten en alle opmerkelijke gebeurtenissen die hij tegenkomt.
Vanuit Jeruzalem schrijft Monique van Hoogstraten over het conflict tussen Israël en de Palestijnen en het leven in het multireligieuze land.
Reizend verslaggever voor de Arabische wereld Lex Runderkamp doet regelmatig verslag over de gebeurtenissen rondom de Arabische Lente.
De mens weet niet beter dan hetgeen hij controleert , en dat – ( dogma controle) heeft God als hoogste graad niet zo bedoelt .. dit is de wraak waar de mens zelf schuld aan heeft . De verslaggever heeft gelijk . Velen menen recht op controle te hebben maar doen alleen een letterlijk werk , maar die zekerheid , dat vertrouwen – is vervloekt en zal in de eindafrekening openbaar worden .
Een mens moet niet leven om tot de hoogste te geraken want het is dwaas en verdwaast tegelijk ..
Vertel mij waar een bloem haar groei begint en ik zal u haar einde verklappen .. want het gaat om de vraag of zij een bloem had willen zijn .
Als de mens er een zooitje van heeft gemaakt, CO2 en het broeikaseffekt, dan zal “God” moeten straffen. Helaas straft ie de verkeerden. Maar ook de kolonialen komen aan de beurt.
“De Wraak van God” is misschien wel erg bot, maar zoals de situatie hier beschreven wordt, moge men wel haast aannemen, dat de catastrofe door de mensen zelf over zich is uitgeroepen. Bomen kappen op hellingen – modderstromen hebben geen belemmering meer, en kunnen inderdaad dus vrij hun weg zoeken. En allerlei belemmeringen bij afvoerputten zetten automatisch een straat blank, als het ook maar enigszins regent. Het is immers de natuur.
De natuur: Bomen op een helling, om iedere vorm van erosie zo gering mogelijk te houden. En waar mensen wonen, plachten we het water buiten de deur te houden: We graven kanalen, rioleringen – opdat overtollig water “weg” kan. Als we er echter voor zorgen, dat dit water via de door ons gedachte wijzen níet meer kan ontsnappen, dan gaat dit water echt zijn eigen weg, en zoekt eigen wegen naar het laagste punt.
Regen in grotere hoeveelheid als normaal – dat zou men misschien “Wraak van God” kunnen noemen. Maar regen op zich is het probleem niet. Het water kwijt te raken, vooraleer het schade kan aanrichten, dá’s het probleem. Vooral echter voor ons mensen. Waaruit nogmaals blijkt: De natuur is uiteindelijk sterker als dat wij mensen zijn – hoewel we vaak in onze arrogantie het tegendeel denken.
Wat zijn wij hier verschrikkelijk verwende mensen, op het zelfde ogenblik dat wij hier zeuren en zeiken over de WAO of je met 65 of 67 met pensioen moet, gebeuren er dit soort vreselijke rampen in de wereld! Deze mensen hebben hun hele leven niks, dan nog zo nog blijmoedig kunnen zeggen dat als je niets hebt je ook niets kunt verliezen, dat is waar, als je het tenminste over geld en goed hebt, want het verliezen van geliefden is natuurlijk het ergste wat er is. Wij kunnen nog wat leren van deze levensinstelling. Hoop houden en positief blijven en gewoon simpel doen wat nodig is.
Onze Westerse cultuur maakt dat we deze uitspraken als (wraak van God totaal niet begrijpen, we doen er dan wat lacherig om).Ik denk dat deze mensen bijzonder goed aanvoelen wat ze is overkomen. Los van het feit of het wel of niet wraak is.Dat is hun beleving/levenshouding deze past niet in ons seculiere wereldbeeld.Je zou het een vorm van geseculariseerd kolonialisme/imperialisme kunnen noemen.De fouten die zendelingen en missionarissen destijds gemaakt hebben: geen respect voor de heersende cultuur en traditie,s; worden nu opnieuw gemaakt. We denken alles weg te kunnen redeneren en te relativeren met de logica.En nu willen we dit gedachtengoed ook aan andere opleggen.Dat gebeurt door de zelfde personen die gelovigen verwijten dat ze de ander willen bekeren. Laten we verder kijken, er is meer tussen Hemel en Aarde.
Het westen kan men (individueel) handelen en dan ook verantwoordelijk zijn.
Echter in grote delen van de wereld voelen velen dat anders. Zij die niet de vrijheid hebben hun mening te uiten om dat Leiders met Macht beslissen, en als je afwijkt van de Beslissing je je familie schade kan berokkenen, terwijl dat de mensen zijn waar je in moeilijke tijden afhankelijk van bent. Dus je laat het wel uit je hoofd.
Om toch met moeilijke zaken, waar je zelf geen invloed op uit kan oefenen, om te kunnen gaan is het handiger dat het de wraak van God is. Dan kan je weer verder met je leven dat al moeilijk genoeg is in die omstandigheden.