Bij de oude farao’s was het wellicht gebruikelijk. De opvolging van vader op zoon. Maar in het hedendaagse Egypte staat erfopvolging niet in de wet vermeld. De president ontkent in alle toonaarden. Maar het is wel duidelijk. Als het aan de oude Mubarak ligt, volgt zijn zoon Gamal hem op. 

Tijdens een groot congres van zijn partij dit weekend sprak hij zijn vertrouwen uit in de jonge generatie. De generatie van zijn zoon. De oppositiepartijen zijn woedend. Gezamenlijk verzetten ze zich tegen deze ongrondwettelijke presidentiële plannen.

De aanvoerder van de campagne, de leider van de liberale partij Al Ghad, voert de campagne aan. Hij wordt gesteund door de grootste oppositiebeweging  van Egypte, het moslimbroederschap.

De standpunten van de verschillende oppositiegroepen in Egypte liggen nogal ver uiteen. De samenleving die Aymnan Nour voor ogen staat, is een andere dan die van het orthodoxe broederschap. De laatste houdt zich strikt aan de regels van de koran en zou het liefst een islamitisch land zien. Nour, zelf ook moslim, ziet godsdienst als een leidraad in zijn leven, maar wil de staatsvorm niet baseren op regels uit het heilige boek.

Eigenlijk is er maar 1 ding dat hen bint. De strijd tegen het regime dat hen beiden onderdrukt. Nour werd een half jaar geleden vrijgelaten uit de gevangenis. Vier jaar zat hij vast. Veroordeeld wegens verkiezingsfraude. Op bewijs dat weinigen kon overtuigen. Om gezondheidsredenen is hij vervroegd vrijgelaten. Nu tracht hij de aanhang die hij voor zijn gevangenschap op de been kon brengen, weer te mobiliseren.

In 2005 wist de oppositie grote groepen mensen op de been te brengen. Men verzette zich tegen weer een nieuwe ambtstermijn van Hosni Mubarak. Een tijd lang werd het toegestaan. Daarna werden leiders opgepakt en verstomde de oppositie. Mubarak begon gewoon aan weer een nieuwe termijn. Inmiddels is hij nu 28 jaar aan de macht. Al die tijd is het hem gelukt de oppositie klein te houden.

Nour is vrij maar honderden broeders zitten nog steeds vast in de gevangenis. We spreken met 1 van de leiders, dr Essam. “We moeten offers brengen voor onze wens een democratie te worden. Waarom wordt meneer Nour zo gewaardeerd in het westen? Omdat hij offers heeft gebracht. Vier jaar zat hij vast. Ikzelf zat 8 jaar vast”, laat moslimbroeder dr Essam er fijntjes op volgens. “Het westen meet met twee maten. Men protesteert tegen de gevangenneming van de heer Nour. Terecht. Maar waarom niet tegen de voortdurende vervolging van onze aanhangers?”  

Volgend jaar worden er presidentsverkiezingen gehouden. Het jaar daarop kiest Egypte een nieuwe president. Wellicht nog 1 keer de oude Mubarak? Of toch zijn zoon? Voor de stabiliteit van het land zou Gamal Mubarak als overgangspersoon wellicht geen slechte zijn, hoor je van verschillende kanten. Mubarak junior leidt een economisch hervormings-programma waar de zakenwereld wel gelukkig mee is. Hij is opgeleid in het westen en duldt tegenspraak. “Wellicht wordt het democratischer dan onder de vader” zegt een textielmagnaat.

De oppositiepartijen gaat het er niet om Gamal Mubarak als persoon te bevechten. Zij bestrijden het principe van de erfopvolging. Het volk moet kunnen kiezen, vinden zij. Op Ayman Nour zelf of 1 van de moslimbroeders kunnen de mensen vooralsnog niet stemmen tijdens de verkiezingen van 2011. De moslimbroeders mogen geen politiek bedrijven omdat het broederschap een religieuze organisatie is. En Ayman Nour  is uitgesloten vanwege zijn strafblad.