Irak heeft gestemd. De opkomst was hoger dan in 2005. En ook de soennieten die de parlementsverkiezingen van 2005 nog boycotten, gingen naar de stembus. De kiezer liet zich niet afschrikken door het geweld. Zij hebben duidelijk gemaakt wat ze willen met hun land: veiligheid, economische verbeteringen, een gewoon leven. Nu maar hopen dat de partijen hun verantwoordelijkheid nemen en zo snel mogelijk een regering vormen.

Het zou zo mooi zijn. Een stabiel land waar gewerkt wordt aan verzoening en vooruitgang. Maar de spanningen tussen de verschillende bevolkingsgroepen in de aanloop naar de verkiezingen, geven weinig aanleiding voor optimisme. Algemeen is de verwachting dat het wel eens maanden zou kunnen duren voordat de partijen eruit zijn en Irak een nieuwe regering heeft. Het moet een regering zijn waarin alle groepen zich kunnen herkennen. Er moet vertrouwen zijn. Hoe bouw je dat op na de problemen van de afgelopen maanden?

Hieronder een verslagje van een bezoek aan een soennitische politicus. Het is even blijven liggen door de verkiezingsdrukte.

Snurken en olifantenleer
Februari 2010: In het Rachid hotel ontmoeten we Zaffer Al Ani. 1 van de politici van de lijst van 500.  Hij houdt kantoor in een suite op de 10de verdieping van het Rachid hotel. “Alle stoelen zijn hier van olifantenleer:, meldt hij. “Er zijn aardig wat dieren voor gesneuveld.”
Zijn assistent ziet erop toe dat het interview goed verloopt, bescheiden neemt ie plaats op 1 van de olifantenzetels op de achtergrond.

Kwaad                                                                                                                                                                  El Ani is kwaad. Over het onvermogen van de huidige regering onder leiding van Al Maliki, die er niet in slaagt de veiligheid in het land te waarborgen; Over de manier waarop publiek geld en overheidinstanties worden ingezet om de regerende partij te steunen. De kansen voor de concurrentie zijn daardoor veel minder groot, zegt hij; Over de bemoeienis van Iran die er alles aan doet om soennitische politici buiten spel te zetten en zo de Iraanse invloed in het land te vergroten. De commissie voor gerechtigheid en toerekenbaarheid diskwalificeerde meer dan 500 kandidaten wegens banden met het oude regime. Bij een aantal van de lijst, werd de beslissing terug gedraaid, maar een paar populaire soennitische politici mochten niet meedoen. De commissie onder leiding van de Sjiiet Chalabi (*) rekent af met de concurrentie en niet met het verleden, zo oordeelt Al Ani. In de commissie zitten mensen die zelf wel deelnamen aan de verkiezingen.

Geruis                                                                                                                                                            Zoals een politicus betaamt, wijdt onze gesprekspartner nogal uit. Door mijn koptelefoon hoor ik een zacht geruis op de achtergrond. De ruis wordt luider en even later onmiskenbaar: het verhaal van zijn baas kan de assistent niet boeien. Hij snurkt. Medium hard met uithalen. Schudden aan zijn broekspijp, zorgt voor 30 seconde stilte. Daarna begint ie weer. Zijn baas is duidelijk ‘not amused’.

Saddam                                                                                                                                                            Het gesprek is afgelopen. Al Anni gaat naar zijn volgende afspraak. Wij blijven achter met de assistent die inmiddels klaarwakker is. Hij wijst naar het monument voor de omgekomen soldaat. Een groot gebouw met een rond ding erop, half open. Een oester, die een parel verbergt. “Daar hield Saddam zijn parades. 17 jaar lang” zegt hij. De Iraakse soldaten marcheerden dan over de helmen van Iraanse soldaten. De ultieme vernedering van een verslagen vijand. Hij staat erop ons naar beneden te begeleiden. In de lift komt zijn mobiel uit zijn zak. “Shouf, Saddam. Zo’n man daar is er maar 1 van , zegt hij. Ik liep daar ook”. Hij wijst op de mannen die in smetteloos wit in de parade marcheren. Een echte fan. Zijn baas had het vast niet op prijs gesteld dat hij ons deelgenoot maakte van zijn adoratie voor de oude leider.

Chalabi was een belangrijk informant van  de verenigde Staten voor de invasie van Irak in 2003. Hij was 1 van de mensen die beweerde dat er massavernietigingswapens aanwezig waren. Hij wordt wegens corruptie gezocht door de Jordaanse justitie. Nog steeds heeft hij vrienden in Washington. Maar een aantal heeft hij ingeruild voor Iraanse vrienden. Die helpen hem zijn invloed in het land te behouden, zo wordt beweerd. De voor veel mensen omstreden Chalabi werd tot voorzitter benoemd van de commissie die het werk van de de-baathificatiecommissie voortzette. De De-baathificatiecommissie werd door de Amerikanen opgericht en had de opdracht alle mensen die banden hadden met het oude regime van Saddam Hoessein en diens Baathpartij  uit openbare functies te weren. De nieuwe commissie die Chalabi voorzit, de commissie voor gerechtigheid en toerekenbaarheid, heeft dezelfde taak. Tegenstanders bekritiseren de werkwijze.

Speciaal VN-gezant Ad Melkert over toekomst van Irak:

http://nos.nl/artikel/140781-vngezant-melkert-voorzichtig-optimistisch-over-irak.html