Censuur en spreekverboden in de praktijk
Er woedt een discussie in de Israël over het systeem van militaire censuur en gerechtelijke spreekverboden. Als correspondent heb je er een stuk minder last van dan je Israëlische collega’s.De opluchting was gisteren duidelijk te zien bij de presentatoren op de Israëlische televisie. Er had maandenlang een volledig spreekverbod gezeten op een belangrijke klokkenluiders danwel spionagezaak. Nu dat eraf was, mochten ze eindelijk vertellen wat ze al maandenlang wisten. De kranten staan vandaag bol van het nieuws over de zaak en over de discussie over het hoe en waarom van censuur een gerechtelijke spreekverboden.
In hoeverre heb ik ermee te maken?
Militaire censuur
Hier is het meteen duidelijk. Alle journalisten die een perskaart willen van het Government Press Office, moeten een censuurverklaring ondertekenen. Zo’n GPO-kaart is nodig bij persconferenties, handig bij checkpoints op de bezette Westelijke Jordaanoever en bijna noodzakelijk als je via Israël naar Gaza wil. Ook ik tekende de verklaring.
Je hebt er weinig last van. De formulering van de ondertekende verklaring is zodanig (de inschatting en de verantwoordelijkheid daarvoor wordt bij de journalist gelegd) dat de bewijslast in de praktijk omgekeerd is. Als de militaire censor een uitzending als bedreiging van ‘de veiligheid van de Staat ziet’, hoor ik het wel. Zelfcensuur ligt evenwel om de hoek, want het overtreden van de regels is een misdrijf.
Ik heb er een keer mee te maken gehad toen ik het Ministerie van Defensie wilde filmen in Tel Aviv (gewoon vanaf de straat waar dagelijks honderdduizenden mensen voorbij komen). Dat mag dus niet, vertelden de mensen die opeens naast me stonden. Tijdens oorlogen mag je ook niet vertellen waar een raket precies neerkomt (‘in de voortuin van Dorpstraat 11”). Dat zou de vijand kunnen helpen met mikken.
Een berucht spreekverbod gold bij de Israëlische luchtaanval op een complex in het noorden van Syrië. Daar citeerden Israëlische media buitenlandse media die precies schreven wat de Israëlische media ook hadden willen schrijven. Maar zelfs die u-bocht mocht nu niet van de rechter.
Gerechtelijke spreekverboden
Aan de militaire censor ben ik gebonden – ik heb een contract ondertekend. Bij gerechtelijke spreekverboden is het minder duidelijk. Als ik in Israël een misdrijf bega (laten we zeggen: een moord), dan ben ik hier strafbaar en kan ik hier berecht worden. Maar hoe zit dat als ik hier vandaan vertel wat media buiten Israël berichten? Algemeen wordt er vanuit gegaan dat de spreekverboden alleen gelden voor in Israël geregistreerde media.
De kans dat je tegen grenzen aanloopt is ook niet zo heel groot. Vaak gaat het om details die niet gepubliceerd mogen worden die voor een gemiddelde Nederlandse kijker of luisteraar waarschijnlijk toch niet zo interessant zijn.
Wanneer de censuur of het spreekverbod breder is, breng ik een verhaal soms op gezag van wat grote buitenlandse media erover schijven maar weeg ik de waarde van die berichten op basis van wat ik hoor van Israëlische journalisten (die vaak als geen ander weten wat er speelt, maar er niet over mogen berichten).
Zorgelijk
Ik heb er dus weinig last van. En ook in Nederland kan een rechter besluiten dat (delen van) bepaalde zaken achter gesloten deuren plaats vinden (was er in het proces tegen de Hofstadgroep niet zoiets met bepaald bewijs van de AIVD?)
Zorgelijk is wel, en daar gaat de discussie hier vandaag voor een deel over, dat journalisten hier minder bescherming genieten dan in Nederland. Een algemeen verschoningsrecht is er niet; bronnen zijn daardoor minder beschermd, telefoons kunnen gewoon getapt worden en de toekenning van perskaarten is weinig transparant (laat staan dat er democratische controle op is). Lees het relaas van één de journalisten in deze zaak, Uri Blau.
Palestijnen
Om u even vóór te zijn: over de persvrijheid in de Palestijnse Autoriteit en in Gaza valt het natuurlijk ook het nodige te zeggen. Zal ik een volgend blog aan wijden.
Vanuit de Libanese hoofdstad Beiroet schrijft Sander van Hoorn over de problematiek in het Midden-Oosten en alle opmerkelijke gebeurtenissen die hij tegenkomt.
Vanuit Jeruzalem schrijft Monique van Hoogstraten over het conflict tussen Israël en de Palestijnen en het leven in het multireligieuze land.
Reizend verslaggever voor de Arabische wereld Lex Runderkamp verblijft in februari 2012 enige weken in de Iraakse hoofdstad Bagdad en zal vanuit daar regelmatig verslag doen.
Tot zover de enige democratie in het Midden-Oosten.
Ik kijk uit naar het Palestijnse censuurcontract dat je hebt ondertekend Sander.
Wat jammer nou, dat je hier de grote zaken verzwijgt. Ik zie je nog vrij moeizaam grijzend staan op the ‘hill of shame’… Als dat geen extreme perscensuur was, dan eet ik mijn hoed op.
Daarnaast wist je al maanden van tevoren dat Israël Gaza grootschalig zou gaan aanvallen, maar heb je je mond gehouden. Is dat misschien een voorbeeld van de zelfcensuur die je noemt?
Wel eens van Mohamed Omer gehoord?
En dan is er nog de jaarlijkse RSF Press Freedom Index. Israël ‘schittert’ daar op de 93e plaats. Toch wel het vernoemen waard, dacht ik. In Koeweit, de Arabische Emiraten en Libanon is meer persvrijheid.
@ Annemiek.
Was inderdaad extreme perscensuur. Ik heb mijn mond daarover niet gehouden, hoe kom je erbij. Het moment kwam voor iedereen als een verrassing. Dus: nee.
Ja.
Lijstjes. Altijd leuk. Israel staat niet op 93. Kijk maar op plaats 150 en lees het begeleidende rapport. Zal nu nog wel verder zakken.
En als je er persé een Palestijnse dimensie aan wil geven (anders dan dat die 2000 documenten in veel gevallen vermoederlijk die dimensie hebben), kijk dan voor de volledigheid ook op nummer 161.
Maar mijn weblog ging nu over een affaire in Israël en het debat dat daar op dit moment gevoerd wordt.
@Sander: ik bedoelde dat je in dit weblog de censuur tijdens de aanval op Gaza niet noemt. Gezien het feit dat dat wel het toppunt is naast de ‘gewone’ dagelijkse censuur.
Je wist wél dat de aanval op Gaza zou gaan plaatsvinden, omdat je gewaarschuwd werd door de AIVD, zo bleek uit een programma op Radio 1:
David Poort (correspondent Wereldomroep en BNN): ‘Een paar maanden voor het Gaza-offensief hebben we een diner gehad in Oost-Jeruzalem met de Nederlandse vertegenwoordiger Frans Makken,’ die de Nederlandse correspondenten vertelde te zijn gewaarschuwd door de AIVD dat er een directe dreiging is voor Nederlandse journalisten in de Gazastrook… En veel collega’s hebben gedacht: dat moeten we dus serieus nemen. Er werd ons dringend verzocht er niet over te publiceren. Makken zei dat dit absoluut in deze groep moest blijven. Veel journalisten hebben gedacht: dan gaan we dus voorlopig even niet.’ Poort begon evenwel te twijfelen toen ‘ik van mijn Franse collega’s hier hoorde dat zij precies dezelfde waarschuwing hadden gekregen. En dat is gewoon gek, dan denk ik: dat klopt niet.’
Conny Mus: ‘En toen hebben we in overleg met onze hoofdredacties besloten om een tijdje als Nederlands journalist niet naar Gaza te gaan.’
http://www.radio1.nl/contents/11777-israelcorrespondenten-kregen-aivd-advies-blijf-weg-uit-gaza?autostart=13926
Dat is dus iets wat mij erg hoog zit. Ten eerste natuurlijk omdat uit dat feit blijkt dat Nederland met Israël heeft MEEGEWERKT aan de aanval op Gaza. Maar in deze dus ook dat jij daarover gezwegen hebt. Israël wilde, jouw eigen woorden, “blijkbaar geen pottekijkers”. En dat werd jullie een aantal maanden voor de aanval medegedeeld door de AIVD tijdens een etentje. Nu zeggen dat het “voor iedereen als een verrassing” kwam is gewoon niet waar Sander.
Wat bedoel je precies met “Lijstjes. Altijd leuk.”? Het komt zo badinerend over. In ieder geval staat Israël op op de ‘RSF Press Freedom Index 2009′ op nr. 93.
http://blogs.rnw.nl/medianetwork/rsf-press-freedom-index-2009-published-today
Wat bedoel je precies met “Palestijnse dimensie”? Waarom zou ik ergens een “Palestijnse dimensie” aan willen geven? Wat is hier precies je klacht?
Dit weblog gaat over Israëlische perscensuur, zoals je zelf in de titel aangeeft: ‘Censuur en spreekverboden in de praktijk’. Daar staat niet ‘De zaak Anat Kam’ of iets dergelijks. Vervolgens gaat het over de censuur die jou wordt opgelegd.
Meneer Van Hoorn, u zou uw eigenlijke werk kunnen doen door te berichten over de mate waarin de meeste bewoners van het land waar u verblijft absoluut doordrongen zijn van een dreigend levensgevaar, deels gebaseerd op de ervaringen van de Holocaust en deels op de bloedige daden van Arabische terreur waarmee het land al sinds het begin van de vorige eeuw te maken heeft.
Dat u dit nalaat vind ik een ernstig verzuim van uw kant. U hebt immers in uw positie een unieke kans om aan het publiek in Nederland uit te leggen dat Israël juist vanwege zijn geschiedenis en de aanhoudende vijandschap der Islamitische landen bijzonder veel moeite moet doen en hele bergen aan publiek geld moet investeren in het ontwerpen en geheimhouden van militaire noodplannen.
Zo zou u duidelijk kunnen maken dat het (helpen) publiceren van dergelijke gevoelige peperdure documenten niet getuigt van vaderlandsliefde (Anat Kam) of ‘goede journalistiek’ (Uri Blau), maar onder de heersende omstandigheden juist dom is en gevaarlijk.
Samenvattend vind ik uw lacherigheid over de veiligheid van Israël en zijn burgers kinderlijk en onverantwoord.
@ Annemiek.
Ok.
De paar maanden voor de aanval waren er 6.
De mededeling van de aivd had met andere dingen te maken, Poort zegt daar ook niets over.
Dat de twee dingen los van elkaar staan, blijkt voor mij uit het feit dat ik na die mededeling nog meerdere keren in Gaza ben geweest onder het normale regime (zoals dat nu is, waarbij buitenlandse journalisten vrij op en neer kunnen). Dat veranderde in oktober. Toen was de grens opeens onregelmatig open. Dat was generiek; niet alleen voor Nederlandse of Franse journalisten. De persvereniging spande er een proces tegen aan.
Van die weinige momenten dat de grens open was tot het begin van de oorlog heb ik nog een paar keer gebruik gemaakt. Voor het laatst ergens in december. Toen was er een oorlogsdreiging, maar die was hoe cynisch dat ook klinkt, niet groter dan de maand ervoor.
Ik kan niet voor andere collega’s spreken, maar volgens mij is elke Nederlandse correpsondent tussen dat gesprek en de oorlog nog in Gaza geweest.
Dus heeft Nederland meegewerkt aan de oorlog? Misschien, maar dan niet hierdoor en anders heeft het in elk geval niet gewerkt.
Wist ik dat er een oorlog aan zat te komen? Ja, maar niet door dat gesprek en nogmaals: alleen het moment verraste.
Ik hoop dat dit nu uit de wereld is.
Lijstjes was niet badinerend bedoeld. Integendeel. In je link staat niet de hele lijst (hier bijvoorbeeld wel http://www.rsf.org/en-classement1001-2009.html). Fascinerend wat je eruit op kunt maken (bijvoorbeeld: dat Israel-ex-bezette gebieden op 93 staat. Een slechte score dus alleen al op eigen gebied. Wat er jammer genoeg niet staat is wat de score zou zijn als je dat wel meerekent. (150+93)/2=122?).
@ Michael Jacobs
Dit is nu juist een van de debatten die gevoerd worden op dit moment. Uw standpunt vertegenwoordigd één van beide kanten.
Bedankt Sander. We mogen dus in ieder geval concluderen dat de oorlog toch niet echt als een verrassing kwam (‘maar niet het moment’ is nogal vaag, want in dat geval weet je nu ook al dat er weer een grootschalige aanval aan zit te komen), en dat er sprake is geweest van een onder elkaar afgesproken collectief zwijgen (zelfcensuur) over de waarschuwing van de AIVD. En waar die waarschuwing dan wel over ging? Dat valt nog steeds onder de zelfcensuur?
Dat jij in de tussentijd in Gaza bent geweest weet ik ook. Maar dat staat los van de AIVD waarschuwing.
Blijft natuurlijk de vraag hoe het hele gebeuren bezien had moeten worden wanneer de aanval op Gaza drie maanden eerder had plaatsgevonden. Daarnaast weet jij ook wel dat wanneer Israël ergens alle journalisten weghaalt, ze van plan zijn om als beesten tekeer te gaan. De geschiedenis heeft dat bewezen.
Je schrijft ook dat Nederland “misschien” aan de oorlog heeft meegewerkt. Waarom schrijf je dat?
Ik zal je verklappen waarom mij het zo hoog zit. Een kennis van me in Gaza schrijft dat de mensen zo bang zijn voor een nieuwe aanval. Einde vorig jaar zijn er ook weer van die flyers gestrooid met een waarschuwing. Hij schreef dat de kinderen ook zo bang zijn. Al met al zal ik het dus niet nalaten om voor openheid van zaken te pleiten.
Het was wel heel duidelijk dat de journalisten van Haaretz tamelijk kwaad waren. De dag van het opheffen van het verbod waren ze nog voorzichtig (geen talk back) maar daarna had iedereen iets vervelends te zeggen. Opmerkelijk was dat de nytimes en de bbc voor het opheffen van de gag order het bericht brachten, Met “gag order israel” te vinden als eerste hit in Google. Waarom was de NOS een dag te laat? Had dat ook met censuur te maken?
@ Rob. Ik snap je vraag niet. Was de NOS een dag te laat?
@ Annemiek. Een risicoinschatting voor een bepaald gebied (waar dan ook) vind ik geen reden om over te berichten (nieuws over jezelf maken), *tenzij* je daardoor bepaalde verhalen niet kunt vertellen. Dat is in de zomer van 2008 niet het geval geweest.
De verhalen over de nieuwe aanval hoor ik ook. “In mei”, hoor ik veel, voor wat het waard is.
@Sander
Het NOS artikel is van 9 April een dag nadat het spreek/publiceer verbod was opgeheven. Het NYTimes artikel is van 6 April. Ik vroeg me gewoon af of je je aan het spreekverbod dacht te moeten houden. Het artikel is daar voor mij niet helemaal duidelijk over.
@Rob
Aha, ok. De weblog is van 9/4. Radio, TV en internet-nieuwsverhaal waren op de 8e. Opmerkelijk is trouwens dat NYT het stuk van de 6e als schrijver “The new york times” heeft en geen ‘dateline’ (plaats) boven het stuk heeft. Meerdere media kozen uit kennelijke voorzichtigheid voor deze constructie. Le Monde bijvoorbeeld niet, en ook collega Conny Mus tweete er al op 1/4 over. Volgens mij geldt het spreekverbod namelijk niet voor buitenlandse media.
Dat ik er pas de 8e over beichtte heeft er meer mee te maken dat ik de gag-order als zodanig net zo interessant vond als de zaak zelf, en toen kon de discussie pas losbarsten. Aan de blog kwam ik de 9e pas toe.
@Sander
Ok bedankt voor je uitleg.
Overigens hadden Anat Kam of Uri Blau de boel ook naar wikileaks kunnen sturen. De Israelische staat beschadigen willen ze blijkbaar niet.
Ik ben wel benieuwd wat in het Haaretz artikel stond wat eerst was goedgekeurd en daarna op het laatste moment afgekeurd (de krant was al gedrukt). Het ging waarschijnlijk over de tactiek in de Gaza oorlog.
zie:
http://www.richardsilverstein.com/tikun_olam/2010/04/
Silverstein verwijst naar een later artikel van Amos Harel,
http://www.haaretz.com/hasen/spages/1074218.html
@ Sander van Hoorn: “Dit is nu juist een van de debatten die gevoerd worden op dit moment. Uw standpunt vertegenwoordigd één van beide kanten.”
U doet gewoon uw werk niet! Als berichtgever is het juist niet uw taak om zelf aan het debat deel te nemen. En precies dat doet u in elk blog en in iedere uitzending waarin u slechts één standpunt belicht. U levert steevast glunderend kritiek op één van de partijen in Israël (bijvoorbeeld de bewoners van de dorpen in Judea en Samaria en de rechtse kant van het establishment in het algemeen), terwijl dat als correspondent helemaal niet uw opdracht is. U wordt ervoor betaald om zich juist niet met Israël te ‘bemoeien’, maar er slechts verslag over te doen! U bent anti-Israël en dat is helaas duidelijk te merken.
Michael Jacobs, Sander van Hoorn is geen Israëlische militair, en niet eens een Israëli. Hij is verslaggever, en verslaat dus het nieuws, dat is zijn beroep. Dus zal hij ook melden wanneer er ergens een (in zijn ogen) belangrijk debat plaatsvind.
Wanneer de wereld vindt dat Israël dingen doet die niet door de beugel kunnen (mensenrechtenschendingen e.d.) dan zal Van Hoorn dat soms wel eens melden. Dat is geen kritiek, maar verslag doen van de feiten. Dat dat u niet bevalt komt omdat u, zo begrijp ik, aan tegen persvrijheid bent, maar dat is geenzins Van Hoorn’s probleem. Noch pleit het voor uw argumentatie.
Maar als u zo begaan bent met Israël’s militaire beleid en bezetting, dan vraag ik me af waarom u niet meteen een enkeltje Ben Gurion koopt en u zich meldt als IDF-vrijwilliger (via Stichting Shuva bijvoorbeeld). Een beetje langs de lijn roeptoeteren kunnen we allemaal nietwaar. En in het IDF mag u ongestraft (!) Palestijnen neerknallen, dus dat ljkt me bij uitstek een passende invulling van uw ideologie. Die u als een volgzame propagandeur dagelijks over internet verspreidt, zo lees ik.
PS ‘Judea’ en ‘Samaria’ liggen niet in Israël, dus zoveel kaas heeft u blijkbaar ook niet gegeten van de materie.
……. Ik wilde reageren op Michael Jacobs, maar Annemiek heeft het prima verwoord.
Wel een vraag aan Sander dus: Als het de Israeli´s niet zou bevallen wat jij schrijft hierover, dan kunnen ze daar dus moeilijk over doen?
In dat geval zie ik geen moderatie dus neem ik aan dat zij, in tegenstelling tot Michael, hier ook geen moeite mee hebben?
Micheal Jacobs verwoord hier op zeer treffende wijze een aantal pijnlijke zaken:
1. De pers moet onafhankelijk verslag doen. Dat is al moeilijk omdat alleen al de selectie van wat in het nieuws komt. Maar vaak gaat onze pers nog een stapje verder door het nieuws in een bepaalde (verwrongen) perspectief te plaatsen, of eenzijdig te belichten.
2. Uit commentaren en weblogs blijkt bijna ronduit hoe ze tegen de zaak aankijken, en dat ze in feite helemaal geen nieuws proberen te brengen, maar meningen van het publiek proberen te vormen. Een uiterst gevaarlijke zaak. Prima als u uw mening erop na houdt, maar breng dat dan niet als objectief nieuws.
Heel goed geconstateerd, mr Jacobs !!
@Brian
Je houdt het redelijk vaag maar ik begrijp echt niet wat deze blog met eenzijdig en verwrongen perspectief te maken heeft. Speciaal Sander van Hoorn is volgens mij met nieuws over Israel bijzonder voorzichtig. Hij heeft al weer een balans artikel over Palestijnse persvrijheid aangekondigd.
Verder vind ik het helemaal niet zo erg dat een journalist een mening heeft, zie bv Amira Hass in Haaretz, erg betrokken bij de zaak maar ook sterk met feiten. Dat is alleen niet het type correspondent dat het journaal zoekt.
Verwrongen perspectief, de pot verwijt de ketel dat hij zwart ziet.
Ik lees nergens dat Sander anti-Israel is, ik lees wel dat je in Israel een heleboel dingen niet mag zeggen en schrijven en hij geeft er meteen bij aan dat dit aan Palestijnse kant minstens net zo erg is.
Michael en Brian
Ik snap best dat jullie niet tegen kritiek kunnen tegen jullie geliefde Israel. Maar jullie reacties zijn in dit geval echt slap en grenzen aan hetzelfde als Israel doet met haar verslaggevers: kritiek geven mag niet, want dan ben je de vijand.
Al heel jong leerde in van mijn Opa en Oma dat kritiek in veel gevallen kan leiden tot verbetering. Niemand is perfect, Israel ook niet.
Verder vind ik het werkelijk van enorme slapheid getuigen dat bij ieder stukje kritiek op Israel, mensen menen de Holocaust erbij te moeten halen. Dat is zo´n beetje gelijk aan bij iedere voetbalwedstrijd beginnen over “de oorlog”.
Wees wijs, vergeet niet, maar kijk naar het nu. In die regio kijken mensen zowiezo al veel te veel naar het verleden. Mijn land, jouw land, bijbels en korans. Allemaal ouwe troep, geschreven in een tijdsbeeld dat nu niet meer zou moeten spelen maar keer op keer weer op wordt gerakeld…en in wiens belang? Dat van de wapenindustrie en de fossiele brandstof magnaten. Leef en laat leven.
@ Annemiek van Helden: “Wanneer de wereld vindt dat Israël dingen doet die niet door de beugel kunnen”
A. Indien ‘de wereld’ dat vindt, dan is geen feit, maar slechts een mening. Israël is nu gelukkig een soeverein land, net als Nederland. Het hoeft zich dus in principe niets aan te trekken van wat ‘de wereld’ ervan vindt. In 1948 heeft ‘de wereld’ ingestemd met de oprichting van Israël, precies omdat diezelfde ‘wereld’ zich met betrekking tot de Joden heel vaak heeft vergist. Denk bijvoorbeeld aan de Holocaust. Voor het eerst sinds 2000 jaar mogen Joden zichzelf nu verdedigen tegen aanvallers, zonder die aanvallers eerst om toestemming te hoeven vragen.
B. ‘Persvrijheid’ heeft niets te maken met slordigheid of vooringenomenheid en aan die twee dingen maken Van Hoorn en andere NOS-correspondenten zich regelmatig schuldig. Ik neem aan dat daar redactionele opzet achter zit. De NOS houdt er nu eenmaal een kritische om niet te zeggen cynische mening op na, die bij een groot deel van Nederland in de smaak valt. Dat woorden kunnen doden en dat ook in het verleden hebben gedaan vindt men hier te lande niet zo belangrijk, als de kassa maar rinkelt.
C. De Joodse bewoners van Judea en Samaria zijn burgers van Israël. De ‘Palestijnen’ wensen helemaal geen Joodse buren (daarvan getuigen hun Handvesten, hun media en schoolboekjes). Dat is nou precies de kern van het conflict waarin Van Hoorn zich partijdig opstelt. Daarbij proberen hij en de NOS deze kern stelselmatig te bagatelliseren en te verdoezelen.
Sander, dat de Israëlische journalisten anders leven dan in Nederland is geen verrassing: Nederland wordt niet bedreigd om van de aarde geveegd te worden, Nederland wordt niet dagelijks met raketten beschoten en Nederland heeft geen buurland die atoomwapens maakt en mededeelt dat ze die op Israël gaat gooien.
Betreffende het advies van juf Annemiek aan Mr. Jacobs: zelf zit ze veilig in Nederland en noemt Israël “beesten”. Misschien zou ze zelf naar Gaza moeten gaan? Kijken hoe het met het feminisme gesteld is in Gaza? Zoals je weet zijn mijn contacten in Gaza banger voor de Hamas, die niet wil uitleggen waar al dat geld wat verleden jaar binnen stroomde voor de wederopbouw van Gaza, is gebleven…
Betreffende het wel of niet van te voren weten van het begin van de aanval op Gaza, laat juf Annemiek weer veel intelligentie zien: Israël was maanden bezig haar troepen langs de grens op te bouwen, maar misschien keek ze alleen naar de Hamas TV, die toen precies Mickey Mouse aan kinderen lieten vertellen hoe je het beste een Jood kan vermoorden….
Betreffende het onderwerp zelf:
Meneer Blau is geen voorbeeld voor een Israëlische journalist: hij had 2000 documenten laten pikken waar “topgeheim” op stond en waarvan “zijn” onderwerp destijds al gecontroleerd was en als onjuist was gekeurd door het gerechtshof (die trouwens graag de journalisten hier gelijk geeft). Dat hij toen 50 documenten terug gaf en zweerde niets meer te hebben, terwijl hij meteen naar het buitenland vluchtte, zegt genoeg over hem.
Voor en land dat constant bedreigd wordt en in staat van oorlog is, is censuur een noodzakelijk kwaad. Maar ook al wordt die censuur dan overtreden, dan zijn er rechterlijke processen. We hangen journalisten hier niet op. Dat gebeurt bij de vriendjes van juf Annemiek wel en kun jij beamen, is het niet, Sander?
Het zou eens leuk zijn, Sander, als je een keer het verschil van regeren en het handhaven van de wet tussen de P.A. en Gaza liet zien. Kan juf Anniemiek misschien nog wat van leren. Ikzelf ben verbonden met het succesvol organiseren van 5 export contracten voor de PA, waardoor 350 mensen aan de bak kunnen in de PA. Lijkt me iets praktischer dan vanuit het verre Nederland kritiek uiten.
@Rob en Tim,
Ik bedoel hier niet Sander persoonlijk, maar meer een gevaarlijk linkse tendens die langzaam maar zeker opkomt. Mede door de media gevoed.
Ten eerste is Israël niet mijn geliefde Israël. Ik ben gewoon volledig Nederlander, en zo autochtoon als je maar kan voorstellen. Waar het mij om gaat is dat er een vrij land in deze wereld al sinds haar oprichting nog niet in vrede heeft kunnen leven, maar constant is aangevallen door een arabische meerderheid. Daarnaast ook nog eens een terroristische groepering, die er openlijk voor uitkomt het liefst Israël van de kaart te vegen. Zelf ook in hun schoolboeken (door ons betaald) hun jeugd opvoeden in dat denkbeeld, wat toch echt onjuist is. Als vervolgens dat land zich daartegen verdedigt dan weten wij vanuit onze luie stoel ze te veroordelen op de misstappen die ze daarbij begaan. Dat is nou een typisch nederlandse houding aan het worden waarvoor ik me diep schaam. Het is trpuwens geen ntypisch nederlandse houding, maar van een schreeuwende minderheid gelukkig. Alle berichtgeving over raketaanvallen op Israëlische burgerdoelen, zonder enig militair belang wordt afgedaan als “flutraketjes”. Maar als Israël zich verdedigt stuurt het tuig hun eigen kinderen in de strijd, en dan janken als er burgerslachtoffers vallen. Ik snap niet dat iemand daarinm trapt. Hamas heeft gewoon de Palestijnen gegijzeld, en gebruikt ze als menselijk schild. De meeste palestijnen zouden tevreden zijn met Israëlisch bestuur. Dan zouden ze meer rust en vrede hebben als nu onder hun onderdrukkers. Maar alles wordt door de media in een ander daglicht geplaatst. Hierdoor worden de Palestijnen als slachtoffers gezien, i.p.v. de terroristen die zij zijn. Ik merk ook dat alle kritiek op de palestijnen “niet mag” omdat het tegen hun liefde voor de Palestijnen ingaat. Zoals bijv. bij Annemiek van Helden. Nogmaals, het is niet “mijn geliefde Israël”, maar we moeten wel eerlijk blijven en proberen mee te voelen met een natie die zo bedreigd wordt als Israël. Dat kunne wij ons niet eens voorstellen wat het is om met zulke buren te moeten leven.
@Simon
Respect voor jouw mening, en die van Michael, maar dat is ook niet meer dan dat: een mening.
Het feit dat Michael stelt dat Israel zich niets hoeft aan te trekken van de “wereld” zegt voldoende. Dat is nu precies die arrogante kak instelling waar ik een schurft hekel aan heb. Dat geldt niet alleen voor Israel hoor, vergis je niet. Maar waarom zou ik me nog een seconde druk maken over hoeveel bommen er op jullie dak vallen als je niet eens het respect op kan brengen de mening van een ander ook te respecteren? Wat dat betreft kan je beter zeggen dat Michael zich als een schoolmeestertje gedraagt. Dus gooi je bommen lekker op de Palestijnen en vice versa. Ga lekker je eigen boontjes doppen en kom niet zeuren als het mis gaat en “de wereld” niet meer naar je wil luisteren?
Israel heeft de waarheid nietin pacht, niemand heeft de waarheid in pacht. Daarvoor speelt er veel meer dan alleen wat wij zien. En denk nooit dat je alles snapt. Hoogmoed komt voor den val.
@ Tim: “Michael stelt dat Israel zich niets hoeft aan te trekken van de wereld”
Je hebt mij fout geciteerd. Israël hoeft zich *in principe* niets van anderen aan te trekken, schreef ik. Dat geldt immers voor álle onafhankelijke landen. Juist uit respect voor Israël’s onafhankelijkheid mogen buitenstaanders zich niet bemoeien met de besluiten van de Israëlische regering, net zoals buitenstaanders uit respect voor de onafhankelijkheid van Nederland hun neus niet moeten steken in de zaken van Nederland. Samen met anderen sla jij bij voorbaat reeds een ‘arrogante’ toon aan tegen de Joodse staat, waarschijnlijk omdat je onbewust een ‘schurft hekel’ hebt aan het volk der Joden. Je gedraagt je jegens Israël als een soort ‘schoolmeestertje’ wanneer je pretendeert beter dan de burgers van Israël zelf te kunnen bepalen wat goed voor hen is.
Michael
Mijn kinderen zijn in theorie Joods. Voor mij bestaat “het volk der” niet. Mijn kinderen zijn Nederlanders, kinderen van een Germaanse vader en een moeder die in theorie Joods zou zijn geweest als ze daar enige waarde aan hadden gehecht. Dat is niet zo, en dus zijn ze het niet. Ze zijn gezonde Nederlandse kinderen die ik leer wat zij willen leren over religie. Die zelf hun keuze mogen maken. Waar ik met liefde mee naar een kerk of moskee of synagoge ga als ze daar naar vragen. Ik doe niet aan veroordelen op grond van achtergrond, maar op grond van gedrag.
Ik snap dat mensen graag trots zijn op hun achtergrond, maar het helpt niet mee als je elkaar in hokjes blijft plaatsen. Dan vraag je onbewust om beoordeling en veroordeling op basis van groepsgedrag. Beetje net als voetbalsupporters. En met alle respect, maar de ene Jood is de andere niet. Mijn vader heeft altijd met veel plezier bij Izzy Koekoek gewerkt, ik ken echter ook mensen van Joodse achtergrond die ik nog niet zou vertrouwen al gaven ze me een miljoen. De vader van mijn beste vriend is groot voortsnader van de staat Israel. Zijn moeder was Joods en een hele lieve vrouw. Nooit heeft zij mij veroordeeld om het feit dat mijn familie niet gelovig is. Nooit heb ik haar veroordeeld om het feit dat ze het wel was. Zij was een wijze vrouw, die al dat geweld niet waardeerde.
Ik heb een schurft hekel aan mensen met een arrogante kak instelling. Wat dat ook voor mensen zijn. Ik scheer niet over een kam. Zeggen dat je “in principe” niets van een ander aan hoeft te trekken is voor mij hetzelfde als zeggen dat je het niet hoeft. Het zegt beide niet dat je het niet doet, maar impliceert dat je het alleen doet omdat het je uitkomt. Sorry als ik niet zo’n “grijs gebied” mens ben. Ik heb namelijk een hekel aan politieke antwoorden. Ik prefereer eerlijkheid en openheid.
@ Tim
Ik heb niets met de mening van Michael en distantieer me ervan.
@ Tim: “Voor mij bestaat “het volk der” niet [...] het helpt niet mee als je elkaar in hokjes blijft plaatsen”
Jij beschouwt volkeren als hokjes, en omdat je – zogenaamd – een afkeer hebt van hokjes bestaan de volkeren niet voor jou. Er is niets op tegen dat je zo redeneert, maar door loochenen of herdefiniëren los je de problemen natuurlijk niet echt op. Het zal je zijn opgevallen dat de wereldvrede niet is losgebarsten nu jij besloten hebt dat er geen volkeren zijn.
Zelfs een nihilist zal – wanneer hij af en toe uit zijn hokje stapt – moeten accepteren dat ándere mensen in de geschiedenis en de identiteit van hun volk geloven en dat zij daarin troost vinden voor hun eenzaamheid. En de nodige bescherming, want de leden van een zelfbewuste gemeenschap kunnen zich in het land van hun voorouders op allerlei gebieden organiseren (David Ben Goerion begon als vakbondsleider) en dus óók de kracht opbrengen om kwaadwillende buren van zich af te slaan.
Niet de religies of de volkeren zijn de vijand van de vrede, maar het Kwaad dat in de mensen woont en zich uitdrukt via hun gedachten en hun daden. Je kunt de wind dus niet bestrijden door tegen de molens te vechten. Vrij naar Gandhi: de vrede is geen losstaand doel maar juist een hele manier van leven. En daar hoort het besef, deel te zijn van een levende gemeenschap, wel degelijk bij.
@michael
“kwaadwillende buren van zich afslaan”
Het is jammer dat de memoires van Mosje Sharett niet op het internet staan. In het volgende boek zijn aardig wat fragmenten terug te vinden:
http://www.chss.montclair.edu/english/furr/essays/rokach.html
Dit is natuurlijk een boek met een missie (ik adviseer je eventueel de tekst tussen de dagboekfragmenten maar over te slaan) maar Avi Shlaim in het boek de Iron Wall beschrijft dezelfde gebeurtenissen met grotendeels dezelfde conclusies.
@Michael
Ik geloof dat mijn reactie verdwenen is terwijl hij toch volgens mij best netjes was. Ik ga het niet opnieuw schrijven, laten we het erop houden dan we het oneens zijn op dit gebied. Dat gaat na uren typen toch niet veranderen.
@Sander
Mocht hij niet voldaan hebben aan de regels, dan hierbij mijn excuses. Ik ben mij er niet van bewust iets verkeerd geschreven te hebben maar accepteer de moderatie. Jammer aleen dat mij dan niet vertelt kan worden wat ik schreef dat niet kon.
@Tim
Je reactie was prima! (sowieso modereer ik vrij ruim) Ik zit alleen te modereren vanaf mijn iPhone, en drukte met mijn dikke vingertjes op “verwijderen”. Dus als je hem opnieuw wil intikken: graag. Anders kijk ik zodra ik weer in de buurt ben van een groot scherm of ik het nog ongedaan kan maken.
Sorry
@Sander
Geen punt hoor, maak je niet druk. Het is geen halszaak. Overigens noemen ze dat bij ons thuis “dikke vingers” *grijns*
Oh, dat zei je al….. ben teveel met Schiphol bezig en lees niet goed. Excuses !
Dear Sander,
On the occasion of the Israeli Independence day, and following memorial and holocaust day, I thought I would share with you my thoughts about your style of journalism and brand of moralism:
I was always curious about the people who made their (wrong) choices during WWII. Who were they? What did they look like? Why did they do it?
This is a subjective observation, and I know it sounds harsh, but from the first moment I saw you on TV, the first instinct was: So that’s what a person who lost his conscience looks like. There is something about your body language that says: I know what I’m doing is wrong, but I’ll do it anyway. And indeed, since then, you’ve been doing exactly that:
You know perfectly well, that in the coverage of the Coalition forces in Afghanistan and in Iraq, of which the Dutch have been a part of, only embedded reporters were allowed. Hardly a single picture of civilian casulaties is being shown (certainly in comaprison to Israel), criticism about “incidents” which did happen has been extremely scarce. And yet, you’ve been propagating this myth about the limitations on your movement and your reporting. I will not even start about the atrocities performed by the Dutch army in Iraq, or the betrayal of Srebrenica, the “burned” films,the hushed trials…
…I have no doubt, that if you allowed yourself to be as outspoken over this Dutch “dirty laundry”, you would not be able to exercise your profession as a journalist, although, I’m sure this will never be done openly.
However, in Israel you can do it all: You can play the humanist, the martyr. You can make a name for yourself by sticking another nail in Israeal’s coffin, and join the doemonization quire. Perhpas, like one of your predecessors, you can come back and write an open book where you admit that you’ve been lying, and make some more profit on the back of those “monsters”…
I have no illusion that my words will change you. The combination of dogmatism and self preservation amongst your peers is impossible to beat. But I believe that, historically, these things need to be said, and now you can choose whether to have the courage to print this, or demonstrate that freedom from censorship only applies to yourself…
@ Abraham
U zou toch moeten weten dat ik ruim modereer, zelfs een vergelijking met een NSB-er (ik maak uw redenering maar even af; zo verhuld staat het zo laf) wil ik best plaatsen.
Niet alleen geeft u er blijk van mijn weblog niet gelezen te hebben; u laat ook duidelijk zien da u niets heeft begrepen van hoe de berichtgeving wat collega’s Peter ter Velde en anderen uit Irak en Afghanistan tot stand komt.
Jammer.
@ALL
De voertaal van dit blog is Nederlands. Reageren en (kennelijk ook hier) reaguren in een andere taal wordt niet meer goedgekeurd.
Van de demonstraties in bv Thailand en Irak enz zien we dan dagelijks filmpjes in het nieuws. Waarom geen beelden van hoe het IDF tekeer gaat bij de wekelijkse demonstraties van de Palestijnen op de West-Oever? Zoals deze bv.
http://desertpeace.wordpress.com/2010/04/26/upswing-in-israeli-aggression/
Beste Sander van Hoorn’
Enige dagen geleden heeft Egpte tunnels onder haar grens met Gaza volgeblazen met gas, terwijl er mensen in de tunnels zaten. Vier van hen werden vergast, anderen gewond. Waarom is hierover niets op het nos journaal terug te vinden? politically incorrect? U was met vakantie?
Een van de Palestijnen in Rafiah zei in een interview dat de Israeli’s tenminste van te voren de mensen waarschuwden om snel uit de tunnel te verdwijnen voor deze werd opgeblazen. …
@Sander
Uw geeft geen inhoudelijk antwoord op mijn punten. Ik had ook niets anders verwacht. Uw gebruikt het woord “laf” – ik vind het inderdad een sleutel woord: U misbruikt uw macht als journalist om uw onwaarheden verder to propageren, u bent niet bereid uw standpunt te veranderen, en uw probeert andere meningen te disqualificeren.
Ik heb veel van uw reportages gezien, en mijn reactie is (ook) op gabaseerd. Het feit dat ik Nederlands minder goed beheerse vermindered mijn pijn en verontwaardiging niet.
1. ja. Inderdaad. Ik vind de media aanval op Israel, en het feit dat bijna niemand durft een andere standpunt te steunen, vergelijkbaar met pre WWII propaganda, en daarom ben ik zo gealarmeerd. Sommige Cartoons in bijvoorbeeld De Volkskrant zin bijna identiek. Wat is uw (inhoudelijk) Reactie?
2. I vind videos uit Afghanistan en Iraq lang niet vergelijkbaar met videos uit Israel, ondanks het feit dat daar meer slachtoffers zijn. Waarom?
Ik heb met Peter ter Velde ooit over dit thema gesproken. Hij noemde het “papegaai syndroom”. Ik vond het een milde, maar eerlijk beschrijving. Ik verwachte niet dat uw al mijn opvattingen zal accepteren, maar dit is toch een teleurstelling.
Jammer.
P.S. Er zijn waarchijnlijk wat spellingsfouten. Ik hoop dat dit geen rede is voor verder diqualificatie?
Dag Sander
Leg me uit waarom je beweert dat er geen beelden zijn van de wapens aan boord:
http://www.pi-news.net/2010/06/tuerkische-terrorhilfe-im-maentelchen-des-friedens/
Leg me uit waarom jullie beelden waarop duidelijk te zien is dat de Israelische commando’s paintball guns gebruiken afkappen onder het mum dat het filmpje ophoudt, terwijl alleen de camera beweegt.
Wanneer ga je eens doen aan waarheidsvinding?
Ja, Snader, die “vraagtekens” van jou zijn niet op de waarheid berust, hé? want je weet toch dat ze paintball guns hadden en beperkte sidearms. En je hebt toch de videos gezien?! Met je partijdig, selectieve raportages help je een bloedverhaal te propageren.
Dit doet herrineren aan de Reichstagbrand. De huidige provocatie is gebruikt om een oorlog met Israel uit te lokken, om interne turkse problemen te maskeren door een externe vijand te produceren. En je doet weer mee aan de brandstichting. Dit is niet alleen immoreel, maar echt gevaarlijk, op een globale niveau.
Wees een kerel. Probeer de echte situatie te beschrijven. Dit is geen politieke correct kinderspel meer. Dit gaat over wereld vrede.
@Abraham
U zal ze wel anders uitleggen dan ik maar er zijn raw HD beelden over het incident. Zie:http://www.hongpong.com/
U zal zien dat veel van wat de Israelis vertellen waar is, maar er is meer te zien. Let bijvoorbeeld op het beeld na 50 min 31. Een soldaat schiet dwars door een deur heen zonder dat hij kan weten wat er aan de andere kant van de deur is. Let bijvoorbeeld op de verwarring die de nachtelijke aanval veroorzaakte. Is het bloed op de boot of iets anders (waarschijnlijk een paintball projectiel)?
Wat selectiviteit in het nieuws betreft is het Israëlische nieuws over dit incident zo ongeveer het voorbeeld van selectief. Behalve de beelden van Iara Lee is zo ongeveer alles onder Israëlische controle. De internationale pers is al het beeldmateriaal kwijt. Het eerste wat Israëlisch deden was de satelliet verbinding storen. Er zijn ongetwijfeld beelden van het schieten met scherp, maar die mogen we niet zien. Ook is de berichtgeving in de Israelische kranten erg eenzijdig, activisten worden niet gehoord.
zie bv:
http://aliabunimah.posterous.com/prominent-israeli-journalist-tv-anchor-advise
Er komt nu een onderzoek maar daar hoeven we niet veel van te verwachten:
http://www.richardsilverstein.com/tikun_olam/2010/06/14/israeli-chair-of-gaza-flotilla-attack-investigation-doesnt-believe-it-should-exist/
Wat betreft een oorlog tussen Turkije en Israel kan ik U niet volgen.
Wat betreft het beschrijven van de echte situatie ben ik het geheel met U eens. Dat kan wel eens pijnlijk zijn:
http://aliabunimah.posterous.com/hasbara-comedy-video-further-exposes-idf-knif?utm_source=feedburner&utm_medium=feed&utm_campaign=Feed%3A+AliAbunimah+%28Ali+Abunimah%29
http://mondoweiss.net/2010/06/israel-called-him-a-terrorist-but-hear-his-familys-story.html
Het NOS-Journaal was vanavond weer eens zeer partijdig. Er werd gesproken over Israëlische nederzettingen, terwijl het joodse zijn. Dat is in dit geval een cruciaal verschil omdat de kolonisten uit eigener beweging nederzettingen bouwen en Israël daarmee in verlegenheid brengt. De reden dat dit zo gevoelig ligt is dat de wereld hier een etnische zuivering eist, namelijk dat er geen joden op de Westbank mogen wonen, terwijl er in Israel wel arabieren wonen. Doordat het NOS-journaal spreekt met ‘Israëlische nederzettingen’ stelt zij zich partijdig op, uitsluitend met het doel de haat tegen Israël te voeden.
@Walther
Dus bijvoorbeeld als die mensen uitgezet worden omdat ze illegale nederzettingen bouwen dan gaat Israel ze niet militair ondersteunen?
Doe niet zo naief.
Walther
Als het journaal het over Joodse nederzettingen zou hebben zou – binnen jouw redenering – de haat tegen Joden gevoed worden
Persoonlijk denk ik dat het beter is Israel te haten – immers, Israel zou militairen over de hoofden van bouwende kolonisten laten schieten, en dan lager, en niet Joden die wellicht helemaal niets met israel hebben
Sander van Hoorn was ook in zijn item van vandaag in het NOS-journaal vandaag weer eens zeer partijdig. Hij sprak van de ‘verovering’ van Oost-Jeruzalem in de Zesdaagse Oorlog. Dat is uiteraard het taalgebruik van de Palestijnen. Het standpunt van de meeste Israeli’s is dat Israel in 1967 de Westbank waaronder Oost-Jeruzalem heeft ‘bevrijd’, namelijk van de bezetting door de Jordaniërs. Er heeft immers nog nooit een Palestijnse staat bestaan. Na de Zesdaagse Oorlog was Israel geheel bevrijd. Daarvan kunnen straks misschien de Palestijnen plezier van hebben als het tot vrede komt. Onder de Jordaniërs zouden ze dat zeker niet voor elkaar hebben gekregen. Hoe je ook denkt over de twee diametraal tegenovergestelde standpunten, het taalgebruik van Sander van Hoorn toont opnieuw aan dat hij niet objectief is, maar anti-Israel.
@walther
De staat ondersteund joodse nederzettingen actief:
http://www.haaretz.com/print-edition/news/haaretz-expose-state-gave-east-jerusalem-lands-to-rightist-groups-without-tenders-1.322988?localLinksEnabled=false