In Jordanië heerst ware WK-koorts. Bij de stoplichten worden voor de verandering geen bloemen en zonneschermen verkocht, maar vlaggetjes in alle kleuren. Als Nederland niet meedoet aan een groot voetbaltoernooi, maakt een soort depressie zich meester van het land. Natuurlijk, veel mensen kijken wel, maar met een soort pijn in het hart. “Hier hadden wij kunnen staan. En wat jammer dat ons Oranjefeestje niet doorgaat” De Jordaniër heeft daar geen last van.

De verwachtingen van het nationale team zijn realistisch en dus niet groot. De regio wordt vertegenwoordigd door de Algerijnen. Die worden door veel kijkers vol vuur aangemoedigd. (Niet door de Egyptische gastarbeiders overigens die het de Algerijnen nog niet hebben vergeven dat de Egyptische 11 voor het WK is uitgeschakeld.) Maar ook hier is de Jordaniër realistisch. Algerije gaat de cup niet thuisbrengen en dus wordt een andere favoriet gekozen. Kijken naar voetbal moet wel leuk blijven. Dus kiest de Jordaniër die op dagelijkse basis al met genoeg tegenvallers wordt geconfronteerd, voor een winnaar zoals Brazilië, Spanje of Italië. En met een beetje mazzel wint de Jordaniër gezellig mee. De underdog kan best op applaus rekenen maar wordt niet geadopteerd.

In het koffiehuis om de hoek kijken de mannen met thee, koffie dan wel vruchtensap voor hun neus onverstoorbaar naar de wedstrijd. Het Arabische commentaar is absoluut enthousiast te noemen. Theo Koomen is er niets bij. Na tien passen over de middenlijn, stijgt de toonhoogte van de commentator dusdanig dat hij de Vuvuzelas weet te overstemmen. Als het strafschopgebied wordt genaderd, stijgt de man bijna op. Onderling wisselen de kijkers hun eigen kennis uit terwijl het zicht hen bijna wordt ontnomen door de rook van tientallen waterpijpen die bij de wedstrijd worden genuttigd.

De sfeer in de koffiehuizen zal er niet door veranderen. Maar de voetbalsfeer op straat is vandaag een beetje aan banden gelegd. Het zag er zo gezellig uit. Al die vlaggetjes aan de autoramen. Voetbalfans konden elkaar moeiteloos herkennen. Met handgebaren kon men de medeweggebruiker duidelijk maken dat een keuze voor de Italiaanse 11 echt een domme was. Want de Duitsers (handgebaar naar eigen vlaggetje) bieden veel meer perspectief. Maar helaas, het mag niet meer. Vanaf vandaag zijn de vlaggetjes verboden.  En dat met het oog op de nationale eenheid, jawel.

In Jordanië mag alleen de Jordaanse vlag gevoerd worden. Dit om te voorkomen dat de Palestijnen (die de meerderheid van de bevolking uitmaken) en masse hun Palestijnse identiteit uitdragen en de fans van Irak hun banden met dat land willen kenbaar maken. En wat natuurlijk al helemaal niet kan, zijn vlaggen van Hamas, Fatah en Hezbollah. Het zou inconsequent zijn om de Franse, Braziliaanse en Duitse vlag dan wel toe te laten in het straatbeeld.

En dus rest de fanatieke voetbalfan niets anders dan het aanpassen van de kleding om zo zijn voorkeur duidelijk te maken. Bij de Jordaanse dames zijn de Italianen trouwens huizenhoog favoriet. Oranje doet de harten hier niet sneller kloppen. De eerste groepswedstrijd heeft de kenners er nog niet van overtuigd dat men hier met een winnaar van doen heeft. Maar dat is onbeleefd om te zeggen. “It’s not my favourite colour”, zegt een jonge man gehuld in het wit tegen mij. “They are good, but they never win”, zegt zijn buurman eerlijk. Hij lurkt aan zijn waterpijp en voegt eraan toe “but we will meet next week”. Nu maar hopen dat hij een reden krijgt om zich op korte termijn met een oranje vlaggetje te wapenen.