De voetbalvlaggetjes zijn weer terug in het straatbeeld. Eerder meldde ik dat ze verboden waren. Maar het beboeten van de enthousiaste voetbalfan is na protest beëindigd. En dus wapperen de Jordaniërs en de buitenlandse gasten er weer vrolijk op los. Van een aantal favorieten heeft men al afscheid moeten nemen. Het vertrek van de Italianen gaat met name veel vrouwelijke voetbalfans aan het hart. Maar ook de Engelsen kunnen hier en daar op wat medelijden rekenen. Een vriend uit Ivoorkust moet zijn verdriet alleen verwerken, dat land stond niet op de lijst van favorieten. Ghana inmiddels wel na hun overwinning op de Amerikanen.

Naarmate het toernooi vordert, neemt het belang alle wedstrijden te kunnen volgen, toe. De wedstrijden worden niet gratis uitgezonden. De rechten voor de regio zijn in handen van Al Jazeera. De Jordaanse overheid heeft onderhandeld met de zender. Maar die vroeg 18 miljoen. Naar verluid zou de vraagprijs omlaag zijn gegaan naar 8 miljoen. Maar ook dit bedrag bleek te hoog voor de in financiële crisis verkerende autoriteiten. En dus moeten voetballiefhebbers die niets willen missen een speciale kaart aanschaffen. Ondanks de financiële malaise in het land, ontstond een ware run op de kaarten.

Lange rijen bij het Al Jazeera kantoor. Ik dring gezellig mee. Vriendelijk lachend naar de voetbalfans om mij heen alsof ik denk dat ze hier op de bus staan te wachten, wurm ik me naar voren. Helaas de kaarten zijn op, meldt de vriendelijke verkoopster. Morgen worden er wellicht nieuwe aangevoerd met het vliegtuig. Ze noteert mijn nummer om me op de hoogte te houden. Een vriendelijk gebaar dat natuurlijk geen praktisch vervolg kan krijgen. Dat snapt iedereen die hier staat. Maar niettemin aardig toch? En dus rest ons voetbalfans niets anders dan de zwarte markt. Voor de helft van het geld, het hele WK in huis.

Al bij de eerste wedstrijd ging het mis. Piraterij! Daar zaten de voetbalfans in het Midden Oosten, klaar voor de openingswedstrijd van het toernooi der toernooien. Op vrijdag, de vrije dag van de week, was het stil op straat. Iedereen zat aan de buis gekluisterd om de Zuid Afrikanen te zien aftrappen tegen de Mexicanen. Maar het signaal kwam niet door. Af en toe een paar secondes beeld, gevolgd door stilstand, het wegvallen van het commentaar, commentaar in verkeerde talen. (Je kunt kiezen tussen Arabisch, magreb-Arabisch, engels en frans).

“Een onbekende bron heeft geknoeid met ons signaal”, meldde Al Jazeera. “Met excuses, maar we kunnen er niets aan doen”. Bij Nilesat, 1 van de twee satellietkanalen waarop de beelden zouden worden doorgegeven waren ze ook woedend. Nilesat beloofde “alle noodzakelijk maatregelen te nemen tegen deze onverantwoordelijke actie die alle internationale wetten en normen schendt”. Ook de Fifa eist opheldering. Zoiets verwacht je bij onwelgevallige politieke berichtgeving. Maar toch niet bij het WK-voetbal. Wie heeft het aangedurfd om de fans van Bagdad tot Cairo, van Gaza tot Rabat, te duperen.

De zaak zou tot de bodem worden uitgezocht. Maar we hebben er niets meer van gehoord. De geruchtenmachine draait op volle toeren. Een amateur met een zendertje lukt dat niet. Het moet een fors geval zijn. En om te voorkomen dat de dader meteen gelokaliseerd wordt en binnen een paar minuten wordt gepakt, moeten verschillende zenders zijn gebruikt. Wie is daartoe in staat? Een regering wellicht, met afkeer van Al Jazeera. Het kan allemaal.

De mensen die behoorlijk bedrag hebben uitgegeven om zelf een kaart aan te schaffen hadden geen begrip. Als het nog een keer gebeurt, eisten ze hun geld terug. Maar inmiddels loopt het redelijk. Het beeld is niet altijd om over naar huis te schrijven, maar alles went. De klachten nemen af. Al melden een paar kopers van illegale kaarten dat het WK voor hen geblokkeerd is. Dat is het risico. Bij illegale aanschaf kan er natuurlijk niet gereclameerd worden.

De kaartloze voetbalfans hebben een aantal opties: de kroeg waar 10 euro entree wordt geheven (niet te doen voor de gemiddelde Jordanier), het koffiehuis alwaar de beelden kunnen worden gezien maar wel wat geconsumeerd moet worden (ook lastig met een grote familie) of de Koninklijke oplossing. De overheid heeft de rechten dan wel niet gekocht maar de 16 jarige kroonprins heeft het volk 130 schermen geschonken. Op centrale plaatsen in de stad kan daar gratis gekeken worden. Ik zie het beeld al voor me van de prins die zijn spaarpot omkeert, om zijn toekomstige onderdanen op de wedstrijden te trakteren.

Op pleinen in de stad wapperen de kleuren van Brazilië, Argentinië en Duitsland. Nederland heb ik nog niet gezien. Waarom niet? Vraag ik Rakan, mijn tienjarige buurjongen die deel uit maakt van het leger van voetbalexperts in het land. Hij rekent op de Argentijnen, zijn vader op de Duitsers. “De Nederlanders zijn goed”, zegt hij. “Maar ze winnen nooit. En daar word ik niet vrolijk van”. Tsja, van je buren moet je het hebben.