Onze nationale droom
Het is alweer anderhalve week geleden dat de Egyptische revolutie haar climax bereikte. Mubarak is weg, het Tahrirplein weer leeg. Maar hoe is het nu in Egypte? We spraken de afgelopen weken regelmatig met Hussein el Shafei, een demonstrant uit de stad Alexandrië. Nu de opstand voorbij is, schrijft hij wekelijks een weblog voor de NOS. Dit is zijn eerste bijdrage.
Ik woon slechts 200 kilometer van het Tahrirplein, in hetzelfde land. Maar toen ik thuis kwam na de revolutie, voelde het als een cultuurshock. Het was alsof ik terugkwam in Egypte, na een lange tijd in een heel andere samenleving te hebben geleefd.
Als ik aan Egypte denk, denk ik aan corruptie, vervuiling, slechte manieren en oppervlakkigheid. Maar in een paar dagen veranderde mijn beeld van Egypte – het beeld dat ik van jongs af aan had van mijn land. Dat gebeurde op het Tahrirplein. Egypte werd daar een Utopia.
Netjes in de rij staan, vuilnis in de vuilnisbak. Mensen glimlachten naar elkaar, boden elkaar eten, water en sigaretten aan. Deelden hun dekens in de koude nachten. Radicale moslims waardeerden rockmuziek en standup comedy. Atheisten applaudiseerden bij de toespraken van de moslimbroederschap. Christenen vormden een menselijk schild om biddende moslims. Een man met een lange baard, maakte grapjes en dronk thee met een meisje in een strakke spijkerbroek.
Een universele cocktail van mensen was samengekomen op het Tahrirplein, voor een doel dat een maand geleden nog belachelijk zou worden genoemd: onze liefde voor Egypte., zoals te horen in dit protestlied.
Ik heb deze column onze Nationale Droom genoemd. Maar om uit te leggen wat ik daarmee bedoel, moet ik eerst vertellen wat die droom was vóór de 25e januari, de dag dat de revolutie begon.
Emigratie. Onze Nationale Droom was emigratie. De meeste van mijn faceboekvrienden die de revolutie ondersteunden, wonen en werken in de Verenigde Staten, Groot-Brittannie, Duitsland, Canada en Australië. Zij verloren het geloof in hun land, dat te lang was bestuurd door egocentrische dicators, die liever ons bloed dronken, dan ons in vrijheid te laten leven.
Ik ben 26. Als ik kijk naar de generatie van mijn ouders, zie ik slechts angst en negativiteit. Tijdens de moeilijke dagen van de revolutie, balanceerde Egypte op de rand van een burgeroorlog. Het plein stond vol jonge mensen, terwijl aanhangers van Mubarak opvallend genoeg bijna allemaal boven de 45 waren. Deskundigen schrijven dit toe aan het Stockholm Syndroom. De oudere generatie is zo lang geterroriseerd door het regime, dat ze zich identificeren met de onderdrukker en hun droom van vrijheid op hebben gegeven.
Ik geloof dat de jongere generatie, de groep mensen die op 25 januari opstond tegen het regime, nog niet volledig besmet was met het Stockholm Syndroom; we hadden nog een klein beetje geloof in een ander Egypte. Ons Egypte. Er was nog ruimte om te zoeken naar een nieuwe Nationale Droom.
Vanaf vandaag is Egypte ook echt mijn land. Ik gooi geen vuilnis meer op straat. Ik stop voor een rood verkeerslicht. Ik betaal geen smeergeld meer. Ik doe aangifte van corruptie. Geen enkele agent kan me nog vernederen. Ik ga mijn stem laten horen. Want met mijn stem kan ik dingen veranderen, dat heb ik geleerd van mijn cultuurshock en dat is de nieuwe Nationale Droom van Egypte.
“There is something in the soul that cries out for freedom”. Martin Luther King.
Graag in het Engels reageren, zodat Hussein de reacties kan lezen.
Vanuit de Libanese hoofdstad Beiroet schrijft Sander van Hoorn over de problematiek in het Midden-Oosten en alle opmerkelijke gebeurtenissen die hij tegenkomt.
Vanuit Jeruzalem schrijft Monique van Hoogstraten over het conflict tussen Israël en de Palestijnen en het leven in het multireligieuze land.
Reizend verslaggever voor de Arabische wereld Lex Runderkamp verblijft in februari 2012 enige weken in de Iraakse hoofdstad Bagdad en zal vanuit daar regelmatig verslag doen.
Prachtig! Ik ben ontroerd. Hier gaat het om, het bereiken van vrijheid doordat de schellen je van de ogen vallen.
Als het westen uit het oosten verdwijnt, dan zal het oosten net als het westen worden.
Ik denk dat het toerisme snel weer op het oude niveau is, alleen heeft Egypte er nu weer een trekpleister bij, het Tahrirplein
Yup, helemaal gelijk, alle dictatoren die nu aan de macht zijn, zijn mede door de westen (Amerika) aan de macht en blijvend aan de macht. Als de westen er niet meer mee bemoeid en het volk zelf hun leider kiezen, en dan ook echt zelf zonder invloed van het westen, dan zul je zien dat het heel anders gaat lopen in dat gebied. Er zijn nu eenmaal belangen die er voor pleiten om het oosten verdeeld en zwak te houden, vandaar..
Kroket
Ik wil niet zeggen dat de USA niet verkeerd bezig is, maar Mugabe wordt door China in het zadel gehouden. Vroeger, in de koude oorlog, blies de USSR net zo hard in de bus als de USA waar het ging om foute vrienden / maar de USSAR is Rusland geworden en Rusland heeft plenty interne problemen
Toch, ik vind je opmerking te gemakkelijk
Het werd hoog tijd dat de NOS zich op deze manier profileert. Nu ook graag in andere Noord-Afrikaanse landen en landen in het Midden-Oosten zodat we van de hysterie hier afkomen.
hi Hussein,
wonderful this column, good job. as a child of an egyptian father and dutch mother i followed the protests from day to day, especially since my father was there after a few days when the protests begun (he took one of the last plains to set for cairo). it is the feeling that you describe, that is so familiar: the feeling that we made a difference, a feeling of unity (very important!) and the knowledge that things have changed and are gonna change, it must.
i have never understood why men, like mubarak, cling so much to power. in my opinion there must always be movement, especially in top positions as managers, presidents, ministers. positions like that should not last longer than, let’s say, 8 years. After that time, you should lay down your tasks and make place for someone else, with different ideas, different kind of leadership, start afresh. only then you can move forward, not only as a business but also as a country. 30 years was a long time, now it’s time to start afresh! horeya fi masr, yes we can too.
i would love to hear from you again. wasalaam samira
Dear Hussein, I’m very impressed how disciplined and even humorous this spontaneous uprising was conducted by so many people of so different layers of your society. Indeed a reason to be very proud! Egypt showed the world a very positive ‘revolution’. Now the first ‘show’ is over, I do hope that different party’s are also able to find an intelligent and constructive way into a better economy and more influence for all. Less corruption, more respect for private enterprise. Maybe a bit like the Chinese way? I don’t see a big possibility yet for a fast total democracy without central power for the army. Am right in that?