De gesprekken in Egypte zijn veranderd
Ik heb een koffietentje in het centrum van Alexandrië. Er is gratis internet en de meeste van mijn gasten zijn jonge mensen, zeg maar de Egyptische elite. Ze komen langs om te werken, koffie te drinken en bij te kletsen.
Ik heb het cafeetje al een paar jaar, maar in de afgelopen weken is er iets veranderd. Gesprekken tussen bezoekers gingen altijd over relaties, videoclips en voetbal. En over de nationale - en in mijn ogen nutteloze - bezigheid in Egypte: roddelen. Maar nu niet meer. Nu gaat het over veel belangrijker onderwerpen.
Over de grondwet, bijvoorbeeld, het parlement, en het nut van een seculiere staat. En mensenrechten. Een onderwerp waar vroeger nooit en nu dagelijks over gesproken wordt. En van de week ging het over een wereld zonder veiligheidsdiensten, hoe fijn dat zou zijn. Ik kon erover meepraten, want ik weet maar al te goed dat je die organisaties beter kunt mijden.
State Security is onderdeel van de Egyptische inlichtingendienst. Vorig jaar oktober arresteerden ze mij omdat ik meewerkte aan een internationaal project over schoon drinkwater. Hoe durfde ik?! Ik werd beschuldigd van spionage. Gelukkig heb ik een paar invloedrijke contacten, anders was ik nu geschiedenis.
Terreur
En op 28 januari werd ik in elkaar geslagen door Central Security, een organisatie van de politie. Daarna sloten ze mij en mijn vrienden op in een moskee en bestookten ons met traangas. Het blijkt maar weer, organisaties met het woord security in zich, zorgen niet altijd voor veiligheid. Sterker nog, soms zorgen ze alleen voor terreur.
Een paar dagen nadat ik werd aangevallen in de moskee, sprak ik met een jonge man. Hij kwam uit en klein dorpje, kon niet lezen en schrijven. Ik vroeg wat hij op het Tahrirplein deed.
“Ik stond te voetballen met en vriend, toen hij werd doodgeschoten door een politieman”, vertelde hij. Het was een afgezwaaide kogel, maar niemand werd gestraft. Daarom stond de man op het plein.
Hij kon niet lezen en schrijven, maar was niet dom.
Nu Mubarak weg is, weet ik me omringd door slimme mensen. Ik voelde het gebeuren op het Tahrirplein en merk het nu ook in mijn café.
De gesprekken zijn veranderd.
Beluister ook de audiocolumn:
Graag in het Engels reageren, zodat Hussein de reacties kan lezen.
Vanuit de Libanese hoofdstad Beiroet schrijft Sander van Hoorn over de problematiek in het Midden-Oosten en alle opmerkelijke gebeurtenissen die hij tegenkomt.
Vanuit Jeruzalem schrijft Monique van Hoogstraten over het conflict tussen Israël en de Palestijnen en het leven in het multireligieuze land.
Reizend verslaggever voor de Arabische wereld Lex Runderkamp verblijft in februari 2012 enige weken in de Iraakse hoofdstad Bagdad en zal vanuit daar regelmatig verslag doen.
hi Hussein,
again: wonderful column! you are so right that the conversations have changed. my father and family in egypt have said the same thing, isn’t it wonderful! and you know what: i also notice it among my egyptian friends on facebook. before it was just chitchat, now we are actually talking about more important things.
i long for your next column, wasalaam samira
Hi Hussein,
Today we have elections in Holland. Problably less than 50 percent of people older than 18 is going to vote…can you imagine? The people in your country are fighting so hard to get more democracy/human rights/pressfreedom and in western countries people are getting bored of elections or forget to vote…At least you have ideas/dreams etc…all we forgot long time ago…wish you all the best!!!
Els