De afgelopen dagen was mijn facebookpagina een lelijke mix van rood en groen. Mijn vrienden hebben of een felrode ‘nee’, als profielfoto, of een heldergroene ‘ja’. Mensen met de rode nee zijn tegen de aanpassingen in de grondwet. Vrienden met de groene ja, zijn voor.

Ik koos express een vrolijk geel plaatje, want ik werd gek van al dat rood en groen.

Na het vertrek van Mubarak kwam er een grondwetscommissie, goedgekeurd door de moslimbroederschap. Die commisie zou de grondwet herzien, maar paste tot mijn teleurstelling alleen een paar artikelen aan. Natuurlijk blijft het controversiele artikel ‘Islam is de staatsreligie’ gewoon bestaan. De president krijgt minder macht, maar mensen die president willen worden krijgen nóg minder mogelijkheden. Althans, als ze niet bij de moslimbroeders of de partij van Mubarak zitten. En het parlement blijft zwak ten opzichte van de president.

Noodtoestand
Toegegeven, niet alle aanpassingen zijn slecht. Tot mijn grote opluchting wordt bijvoorbeeld de noodtoestand opgeheven. Helaas mogen we niet per artikel kiezen of we hem willen. Je stemt voor alle aanpassingen, of tegen.

En weer zitten we dus met een enorme verdeeldheid in Egypte. Moslimbroeders, samen met de partij van Mubarak voeren een enorme campagne vóór de aanpassingen. Helaas ook tijdens het vrijdagsgebed in de moskee. Aan de andere kant voeren liberalen, intellectuelen en christenen actie op facebook en YouTube tegen de aanpassingen. Ik ook. Ik heb eindeloze discussies gevoerd om uit te leggen dat een seculier land absoluut niet tegen religie is. Of dat veiligheid komt met een goed politiesysteem, niet met een nieuwe president.

Roze inkt
Zaterdag mochten we stemmen. Na het stemmen krijg je roze inkt op je vinger, zodat je niet nog een keer kan gaan. De rest van de dag sprak ik mensen zonder roze vinger aan. Stemmen is belangrijk, vertelde ik ze. ‘Ga stemmen.’

Een fundamentalistische vriend belt. Net als ik, is hij blij dat we mogen stemmen. Hij is trots op me, ook al heb ik nee gestemd en stemde hij vol overtuiging ja. ‘Ik hoop dat de broederschap Egypte overneemt’, zegt hij. ‘Het is tijd dat ze hun imago oppoetsen en laten zien dat er onder hun heerschappij ook vrijheid kan zijn.’

Terwijl ik met de vriend bel, loopt een vrouw in boerka voorbij. Ze doet haar handschoen aan, maar ik heb de roze vinger al gezien. Ik krijg een brok in mijn keel, maar ook een knoop in mijn maag. Nog een ja-stem, nog een stem vóór minimale veranderingen aan de grondwet…

De vriend met wie ik ben gaan stemmen ziet mijn verwarring. ‘Het maakt niet uit dat ze ja heeft gestemd’, zegt hij zachtjes. Het gaat erom dát ze heeft gestemd.’

En zo is het. Maar… over hoeveel democratie heb je het, als mensen in het vrijdagsgebed wordt verteld dat ze voor de aangepaste grondwet moeten stemmen? Wat is democratie als mensen geloven dat God dat ook zou doen?

Beluister hier de blog van Hussein

[Wilt u reageren? Graag in het Engels, dan kan Hussein de reactie lezen!