Ik zit weer eens op mijn facebook-pagina. Eén van mijn vrienden daar heeft een plaatje van Mubarak als profielfoto. Geirriteerd klik ik op de foto om te zien van wie het is. Het blijkt een jongen met wie ik op de middelbare school zat. Ik lees zijn statusupdate: ‘Dit land is niet langer mijn thuis’, staat er.

Gloeiende hekel aan mijn vrienden
Ik wilde graag een verhaal schrijven over de politie. In theorie is dat geen probleem. Ik zou namelijk twee vrienden kunnen interviewen, die bij de politie werken. Maar ze hebben een gloeiende hekel aan me, omdat ik deelnam aan de demonstraties tegen Mubarak.

Daar moet ik aan toevoegen dat één van hen net van de intensive care af is. In elkaar geslagen door demonstranten. Ik heb hem niet bezocht en ga dat niet doen ook. Waarschijnlijk moet hij zich binnenkort verantwoorden voor de rechter. Want hij werkte voor de geheime dienst van de politie.

Ook de ander spreek ik niet in het echte leven, na de middelbare school verloren we elkaar uit het hoog. Zijn statusupdate ‘Dit land is niet langer mijn thuis’, fascineert me, dus ik bel een gezamenlijke vriend.

Gebroken been
Zij vertelt me dat ook hij in elkaar is geslagen door demonstranten. Ze hebben zijn been gebroken. Dat gebeurde op ‘woedende vrijdag’, 28 januari dit jaar. Op dat moment was hij als verkeersagent bezig het verkeer te regelen. Als ik de telefoon ophang, voel ik me vreselijk schuldig.

‘Elke revolutie heeft zijn slachtoffers’. Ik weet niet wie dat heeft gezegd, maar ik ben het er wel mee eens. Een rubberkogel kan je per ongeluk raken, een chauffeur die in paniek wegscheurt van echte kogels, rijdt wel eens over iemand heen. Maar waarom zou je een agent die het verkeer regelt, in elkaar slaan?

Na de revolutie gold het recht van de sterkste en elke burger met een politiestreep op z’n mouw verloor daarmee alle rechten. Oók agenten die wel fatsoenlijk waren, werden ineens als honden behandeld. Hun carriere, hun reputatie: weg.

Treiteren
En nu het onveilig is op straat, willen de demonstranten de politie terug. Ondertussen worden agenten die gewoon aan het werk zijn, getreiterd. Mensen rijden expres door rood, steken hun middelvinger op naar verkeersagenten en als die hun nummerbord willen registreren, zit er een papiertje overheen met daarop de woorden ‘25 januari’. De dag dat de revolutie begon.

Het trieste is dat de revolutie al zoveel vijanden heeft. En de onvolwassen houding van deze demonstranten maakt dat aantal alleen maar groter.

Een beroemde Egyptische dichter schreef een lang gedicht dat eindigde met de volgende regels.

Het laatste dat ik zag aan de horizon…
Terwijl de hartslag verdween, was het gezicht van de beul.
Hij lachte met de bende om hem heen
En langs de rivier huilde de vallei.
Ik schreeuwde, woorden ontsnapten aan mijn mond
Dit land is niet langer mijn thuis…

Luister hier naar de column van Hussein

Wilt u reageren? Graag in het Engels, dan kan Hussein ze ook lezen!