Ik heb de krant bewaard van 23 december 2010, van voor de revolutie dus. Elke ochtend blader ik erin. En hoewel ik me soms zorgen maak over de situatie op dit moment in Egypte, hoef ik doe oude krant maar te pakken en te zien dat er de afgelopen maanden veel vooruitgang is geboekt.

Dit zijn de woorden van Ahmad, een vriend en student geneeskunde. We zitten in mijn koffietentje in Alexandrie en met een paar vrienden bespreken we de afgelopen maanden.

‘Een nachtmerrie die een droom werd’, noemt Radwa het. Ze is optimistisch en verwacht dat Egypte nog dit jaar echt een vrij land zal zijn. Sarah is het met haar eens: I feel alive, ik kan ademen, ik heb ineens een identiteit en een droom waar ik voor wil vechten. Egypte is nu ook van mij’, zegt ze.

Een andere vriend verwoordt het zo: ‘De sfeer was zo intens, ik had geen idee dat ik zoveel durfde en zoveel aankon. De power die ik toen voelde heb ik alleen gevoeld tijdens de geboorte van mijn dochter.’

Echt iets veranderen
Ik voel me bevrijd, zegt de een, trots om Egyptenaar te zijn, zegt de ander. Want als je wíl veranderen, écht veranderen, dan kún je veranderen. Dat heb ik geleerd.

Een vriendin van me die films maakt, heeft last van zogeheten Tahrir-wee, een soort heimwee. Een ander vult aan: ‘Als ik terugdenk aan de revolutie en aan de enorme massa’s die op de been waren, voel ik me sterk. Ik ben niet langer een onverschillig mens.

De discussie wordt steeds levendiger. ‘Religieuze groepen zijn erg luidruchtig, op dit moment. Maar dat ligt niet zozeer aan hun ideologie, als wel aan hun geschiedenis. Zo werkt het nu eenmaal: haal de tape van iemands mond en hij begint automatisch te praten.’ Aldus een goede vriend. Het idee dat mensen hun leven hebben gegeven voor de toekomst van Egypte maakt hem verdrietig. Maar, zegt hij, als ik nu terugkijk, zie ik tenminste een toekomst. Dankzij hen.

Teveel doden
Terug naar Ahmad, de geneeskunde student. Vooral de doden maken hem boos, heel boos. ‘Wat er is gebeurd was niet één dode waard, laat staan honderden! En nu worden ze geëerd door de media als martelaren, de revolutie is iets commercieels geworden.’ Hij zucht. ‘Laat ons toch gewoon rouwen om onze doden.’

Een heel ander geluid komt van Amgad: ‘Mubarak had nooit op deze manier moeten vertrekken’, vindt hij. Niet omdat Mubarak nou zo’n leuk mens was. Maar het is onmogelijk iets te herstellen wat door anderen kapot is gemaakt. Hij had de tijd moeten krijgen om het weer goed te maken.’

Dan mengt Adham zich in het gesprek. Tot nu toe hield hij zich stil. ‘Natuurlijk maak ik me zorgen om de situatie in Egypte’, zegt hij. ‘Maar ontwikkeling kan alleen als je risico’s durft te nemen. Een stilstaande auto maakt misschien weinig brokken, maar komt ook nergens’, aldus mijn wijze vriend Adham.

Reageren? Graag in het Engels dan kan Hussein het ook lezen!