Twee keer huilen
De eerste keer was vroeg in de ochtend van 2 februari. Een paar mannen vielen me aan bij het Centraal Station van Alexandrië, de plek waar we demonstreerden voor een beter Egypte. Een uur later liep ik naar huis. In verschillende buurten hielden mensen de wacht, omdat hele woonwijken tijdens de revolutie onveilig waren geworden omdat er geen politie was.
Zodra de buurtwachten erachter kwamen dat ik een demonstrant was, scholden ze me uit. Ook vrienden van me… die waren het ergst. Ik liep mijn eigen appartement voorbij en ging rechtstreeks naar het huis mijn moeder. Daar huilde ik mijzelf in slaap.
De tweede keer dat ik moest huilen was op 11 februari, toen ik hoorde dat Mubarak was vertrokken. Ik stond in een enorme demonstratie bij het televisiegebouw. Dat gebouw is vijf minuten van het Tahrirplein, maar we hadden geen toegang tot internet. ‘Hij is weg! Hij is weg!’, riepen mensen die van het Tahriplein kwamen gerend. Hij is weg! Ineens stond ik met mijn gezicht in de enorme baard van een mede-demonstrant. We sprongen en dansten in elkaars armen. Mubarak was vertrokken. En ik huilde, want ik voelde me verbonden met elke Egyptenaar.
De laatste tijd haal ik er mijn schouders over op. Het doet me niet meer zoveel, wat er in Egypte gebeurt.
De eenheid is weg. De moslimbroeder die mij omhelsde na het vertrek van Mubarak, heeft nu andere belangen. Iedereen geeft zijn eigen invulling aan de begrippen vrijheid en mensenrechten. Een vriend en mede-demonstrant die mij wegtrok uit een traangasaanval heeft me van Facebook verwijderd. Hij haat mijn (kritische?) houding tegenover fundamentalisten. Tolerantie is ver te zoeken en egotripperij voert de boventoon.
Het kan me nauwelijks nog interesseren. Bij het referendum heb ik mijn lesje geleerd: mijn stem doet er niet meer toe. De meerderheid beslist, dat is hoe democratie werkt. Het zal niet veel mensen kunnen schelen dat mijn hart breekt om de nieuwe grondwet. Ik droomde van zoveel meer, dan dit.
Maar het is nooit te laat om te werken aan een beter Egypte. En dat blijf ik doen tot iedereen die mooie toekomst van Egypte ziet. Want het zal mooi zijn, dat is zeker.
Twee keer huilde ik tijdens de revolutie. Een keer uit wanhoop, een keer uit puur geluk. Als ik nu huil zal het uit nostalgie zijn, omdat ik op het Tahrirplein misschien wel de belangrijkste periode uit mijn leven heb doorgebracht.
Beluister ook:
Reageren? Graag in het Engels dan kan Hussein het ook lezen!
Vanuit de Libanese hoofdstad Beiroet schrijft Sander van Hoorn over de problematiek in het Midden-Oosten en alle opmerkelijke gebeurtenissen die hij tegenkomt.
Reizend verslaggever voor de Arabische wereld Lex Runderkamp verblijft in februari 2012 enige weken in de Iraakse hoofdstad Bagdad en zal vanuit daar regelmatig verslag doen.
Please Hussein, don’t give up hope! If people like you become indifferent, then all that you have fought for will be lost! It must be bitter to see that ‘friends’ don’t respect your opinion, that your vote doesn’t count for much and that everybody is going for their own interests. But please…keep your head up. Unfortunately there is no quick fix to all the problems in your country. It’s going to be a long, long process and it will require a lot of energy and faith that the future will be better. I wish you wisdom in these trying times.
Control is a big wish , but it is born out of demons , we must set to usseless, the consenses of existance for these institutions where these demons can live out there rules over others . Parlementairian democracy still failes because there is no concensions and a common sense . Religion is in the eyes of God , not a thing of a few , but given to the best organisation for all of us but in most of this way it is polluted to keep people low in small thinking. But , you may known , because there is a law called cause and effects , and of attraction and denail , this way to see things , it means that we all have to deal with ourself and to other, because in that way you become aware of your own role in the problems that we ( and even religious fanatics ) not wished our wanted . Be known that we in one way our another , a part of the ordinair chaos however , some will know how that is while others dont want to know . These once want to use a higher law as a thing of control the mass to terminate the so called godless problems .. but they shall never succeed .. why ? they have forgot our dont want to be able to learn there own part in the cause and effect Law .
You all known that things from God make people want to be good .. throu a messenger there can not be spread a old good and bad thing , what ill love and what ill hate . Everybody must find the common sense and break out of this controled thinking. We must find out who we are , are we – social – if yes – in what way are we attract more of this social , i mean awareness…
Hello Hussein,
I always think it is quit dangerous for a reporter to move yourself around and I want to know, what kind of country is realy (finaly) safe there, because only I hear about bombings, explosions and see shocking things when I turn on my television, can there travel someone, without to be by attacking, robbering or others? I’m always very proud to the people there what go to there for any kind of reportage in Afganistan/Palistinian/iraq countries, I think there is no place is safe,
greet jonas