“Goedemorgen. Wat doet u hier?”, vraagt een dwingende mannenstem als ik mijn ogen open. Ik kan de omgeving nauwelijks in me opnemen want mijn contactlenzen zijn vet. Het was vannacht te donker om ze uit te doen. Er is in dit Syrische dorp al vijf dagen geen elektriciteit en deze rebellen hebben geen kaarsen. Ik lig op een schoolplein en om me heen liggen jongens op matrassen nog te slapen. Hier en daar steekt een kalasjnikov onder een laken uit.

Ik kijk in het gezicht van een jongen met een zwarte baard. Hij draagt militaire kleren en spreekt goed Engels. Gelukkig heeft ie geen snor, is het eerste wat door mijn hoofd gaat. Al-Qaidastrijders scheren nooit hun snor, is me ooit verteld. “Ik hoor bij hen”, reageer ik wijzend om me heen. Hij kijkt naar mijn rugzakken en wenkt zijn hoofd vragend in die richting. “Wat zit er in uw tassen?”, gaat hij door.

“Wie stelt me die vraag?”, zeg ik met een glimlach. Er is een tweede jongen bij komen staan. Hij heeft exact eenzelfde uniform aan, wat ik gek vind omdat de rebellen die om me heen liggen geen uniformen hebben. Ze spreken onderling snel een paar zinnen Arabisch “Wij zijn van deze groep”, zegt de tweede jongen in gebroken Engels, wijzend over een muurtje. Ik kruip overeind en zie ongeveer veertig jongens staan, allemaal met dezelfde uniformen, gegroepeerd rondom een man die hun officier moet zijn.

“Journalist?”, vraagt de man met de baard. In mijn beste Arabisch zeg ik dat ik tv-journalist ben. Hij zegt op vriendelijker toon dat ie Engels heeft gestudeerd op de universiteit. Hij slaat zijn arm om de andere man en zegt zonder een spoor van humor: “This is my girlfriend”.

Islamitische strijdgroep

Ik heb op dat moment nog helemaal niet door dat de mannen in uniform een islamitische strijdgroep vormen. Binnen een paar minuten staan ze niet langer bij hun officier maar bij mij. Het zijn twintigers. Ze vragen aan de man met de baard wie ik ben. “Saghafi”, hoor ik een paar keer, “een journalist”. Mijn rebellen zijn inmiddels opgestaan en maken onbezorgd een ontbijt van watermeloenen en thee.

“Hij wil u een geweer geven en een foto maken”, vertaalt de man met de baard nadat er in het Arabisch iets tegen me werd gezegd door een soldaat. Ik weiger vriendelijk. “Wij gaan zo schieten in de bergen”, zegt de man met de baard. “Oefenen. Wilt u dat filmen? Als u wilt, zal ik het aan onze commandant vragen.” Ik heb het plan om vandaag een hoge officier van het Vrije Syrische Leger te interviewen dus ik kan wel aardige shots van zijn militairen gebruiken. Ik stuur mijn fixer/assistent Mohammed naar de commandant en al snel rijden we achter een witte bus de bergen in.

De groep is onderling hevig in gesprek als ik met de camera in de hand samen met Mohammed kom aanlopen. De commandant, als enige niet in uniform, zegt plotseling dat ik alleen op afstand mag filmen. De jongens willen niet herkenbaar in beeld. Er ontstaat een luid debat waarbij de jongens steeds grimmiger naar mij wijzen. Mohammed vertaalt. “Ze willen helemaal niet meer gefilmd worden.” Hij doet nog een poging bij de commandant maar de toon van dat gesprek is zo vijandig dat ik hem zeg dat we weggaan.

“Ze zijn helemaal niet van het Vrije Syrische Leger”, briest Mohammed als we terugrijden naar de school. “Het zijn jihadi. Ik zei tegen die commandant dat het Vrije Syrische Leger ons de vrijheid heeft gegeven om te filmen wat we willen en toen zei hij: wij horen niet bij hun, wij zijn een jihadistische groep.” Zo boos heb ik Mohammed niet eerder gezien. “Dat zijn de gasten die ons gaan vermoorden als we Assad verdreven hebben. Zij vechten voor Allah, niet voor het Syrische volk.”

Niemand helpt ons

Terug op het schoolplein zit onze rebellengroep in een kring op matrassen. Geweren worden schoongemaakt. Mohammed uit zijn ongenoegen.  “Wat doen die jihadi’s hier?” Het blijkt te gaan om een groep rekruten uit Aleppo die wordt klaargestoomd voor het front.

“Wat moeten we?”, zegt een gedeserteerde sergeant uit Assads leger die de groep leidt. “Niemand helpt ons, niemand geeft ons wapens. Zij willen graag vechten en zien bijna uit naar de dood. Moeten we ze soms wegsturen en ons zelf opofferen?”

Ik twijfel of ik moet proberen om hier toch een onderwerp van te maken. Het is me duidelijk dat de jihadi’s niet zullen meewerken maar ook mijn eigen gastheren willen niet in beeld. We bezoeken aan het eind van de ochtend een commandant van het Vrije Syrische Leger in dit berggebiedje. Hij wil ook niet gefilmd worden. Bij een kop thee vertelt hij hoe alles de schuld is van de grote wereldpolitiek. “Jullie willen Syrie helemaal niet helpen. Er waren hier geen jihadisten, er was geen al-Qaida. Wij zijn gematigde moslims. Dus dit probleem hebben jullie zelf gecreëerd. Jullie spelen een spel met ons bloed.”

Hevig gevecht

We gaan afscheid nemen van onze rebellen in de school. Ze gaan vannacht een dorp proberen in te nemen waar troepen van Assad gelegerd zijn.

“Het zal een hevig gevecht worden”, zegt de sergeant. Alle groepen uit de regio gaan er samen heen. “Gaan de jihadi’s mee?”, vraag ik. Hij heft zijn handen op. “Dat weet ik niet. Ze hebben hun eigen bazen.” Op het schoolplein zitten de rekruten op hun knieën. Ze buigen naar het zuidzuidoosten #Mekka