Lastig schrijven zonder vingers
Met een ambulance moest hij naar zijn eigen proces komen, Michail Beketov, oud-journalist uit Chimki, een voorstad van Moskou. Twee jaar geleden werd hij door zijn aanvallers voor dood achtergelaten bij zijn huis. Een been moest worden geamputeerd, net zoals een paar van zijn vingers. Praten kan hij nog steeds nauwelijks. Zijn aanvallers zijn nooit gevonden, maar zelf is hij vandaag veroordeeld voor laster omdat hij de burgemeester van Chimki onterecht beschuldigd zou hebben van corruptie.
In de Russische media wordt openlijk geschreven over de overeenkomsten tussen de verwondingen van Beketov en die van Kommersant journalist Oleg Kasjin (30), die in de nacht van vrijdag op zaterdag in elkaar geslagen werd. In beide gevallen hadden de aanvallers het gericht op de handen en de vingers van de journalisten. Schrijven zonder vingers is lastig.
Er zijn meer overeenkomsten. Beide journalisten schreven veel over de aanleg van een nieuwe snelweg van Moskou naar Ruslands tweede stad Sint Petersburg. Die weg moet door het Chimkibos gaan, dat Moskous “groene longen” genoemd wordt. Er is veel protest tegen de aanleg van de snelweg. Dat leek succesvol toen de Russische president Medvedev eind augustus afkondigde dat er voorlopig niet verder gebouwd mocht worden aan de weg. Eerst moesten de alternatieven opnieuw in kaart worden gebracht.
Aannemers en onderaannemers zijn niet blij met het moratorium van de president. Bij de aanleg van de snelweg spelen grote commerciële belangen. In Rusland wordt gespeculeerd dat bedrijven die betrokken zijn bij de aanleg banden onderhouden met of zelfs opdracht geven aan criminele groepen die tegenstanders als Beketov en Kasjin met geweld uit de weg ruimen. Eén van die bedrijven is in handen van Arkadi Rotenberg, zakenvriend en oud-judotrainer van de Russische premier Vladimir Poetin.
De verwikkelingen rond de aanleg van de snelweg zouden onderwerp kunnen zijn van een nieuwe politieke thriller van John le Carré. Alleen zijn aanslagen op journalisten en verdenking voor de verantwoordelijkheid daarvan in de hoogste politieke Russische regionen realiteit. Kritisch zijn mag, maar als je te dichtbij komt en invloedrijke zakenmannen en politici direct beschuldigt van corruptie of geweld loopt het slecht met je af. Russische onderzoeksjournalisten weten dat, beschouwen het bijna als bedrijfsrisico, en schrijven door.
Lang leve het Internationaal Socialisme (….)
Hoe zou het zijn gegaan als het land als officieel Staatscommunistisch er voor de bedrijven zou zijn ? Dan maakt het al helemaal niets uit wat je protesteerd en schrijft , alles wat een ander geluid geeft dan de Staat , plaatst zichzelf in de gevarenzone . Nu het land een aloude (onze oude) economie kent , waar de overheid de besteding eerst bepaald en de belastingbetaler niet direct bij betrokken word , kun je deze vuiligheden tegenkomen . Niet het belang ( de toekomst) van ons nageslacht en de belastingbetaler staat vooraan – om betrokken te worden bij deze en andere (woon) projecten- in alle alternatieven / zinvolheid ervan , maar het hanteren van de – mens onredelijk makende harde productenmarkt is baas – want alles van die logische rede vergunt ons een korte termijn gedachte .
Maar de mens leeft niét voor – de algemene economie ( meestal en nog altijd overwegend de flitseconomie ) als slaaf en onderdaan aan de geldende regels over de opvatting inwat nuttige economie is – , want mijn tegenhanger is de samenleving als 1 organisme ( te zien ), en daar zijn hele denken voor inzet . Want maakt een groep of een gedrag deel uit van antisociale ziektemakers , kleinburgelijke gedachten, bestrijd dat dan op alle fronten door ( alternatieve ) wegen te vinden of juist los te laten en te verlaten .
De goddelijke natuur zijn u en mijns gelijke rechten ( de enigen welke democratisch zijn ).
Er moet voor een goddelijke natuur eerst een beweging geschapen worden en aldus komen , waar de mens de mogelijkheid krijgt dynamisch binnen de democratie te dienen en zichzelf in passie – beheersen, waar het verzamelen van geld van de politiek is afgepakt zodat politiek heilig en dynamisch zal worden . En geld zelfs geen deel van de gezamelijke burgelijke pot is waarmee wij kunnen beslissen wat daarmee te doen, omdat geld als het achterlijkste middel word gezien om in doen en laten een simpel leven , en een wijs mens te zijn ..
Marc, moet dat niet zijn:
Lang leven het Staatskapitalisme (…)?
@ Schaamteloos: volgens mij niet nee. Rusland heeft, voor zover ik weet, een volkomen anderssoortige traditie aangaande de machtscultus. Maar wat betreft buitenlands beleid lijken de twee stelsels wel weer op elkaar.
Gelukkig hebben we hier veel meer verfijnder methoden voor het elimineren van kritische stemmen, en kritische groepen mensen.
Eigenlijk bijna onzichtbaar.
@Marc
Ik kan Rusland toch niet echt Socialistisch noemen. Ook niet in het buitenlands beleid, als je al kan spreken van een uniform buitenlands beleid voor Socialistische staten. Want volgens mij is dat beleid er niet, daar Socialisme ook meerdere vormen kent. Misschien in vergelijking met hoe het voormalig was, en hoe bijvoorbeeld China het doet. Maar beide voorbeelden zijn nu niet echt schoolvoorbeelden van hoe Socialisme uitgevoerd had moeten worden om het te laten werken.
Wat ik wel zeker weet is dat Rusland stikt van de armen, terwijl de rijken (die vaak schandalig misbruik maken van de regels) het vaakst op vakantie gaan naar de duurste lokaties van alle europeanen. Dus Kapitalisme, dat herken ik wel. En misbruik door staatsfunctionarissen zijn ze ook niet vies van.
@ Schaamteloos
Met de val van de USSR – 1990 of zo – is toch ook het staatscommunisme vervallen?
Rusland is tegenwoordig een keiharde kapitalistische samenleving – waar inderdaad nagenoeg iedereen het haasje is
Precies mijn punt, daarom snap ik Marc´s reactie niet. Het heeft niets met Internationaal Socialisme te maken dit. Het is gewoon (Staats)Kapitalisme waar je geen kritiek op mag hebben (want dan hakken ze je vingers eraf). Ik weet nog niet helemaal zeker of ik de Russen aardiger vind nu of dat ik ze toch liever in de latere gematigde communistische modus zag. Toen waren ze ook niet ideaal, maar wel veel beter voorspelbaar dan nu. Toen had je alleen van de staat wat te duchten, nu loopt een groot deel van die halve idioten hier rond.