De Pakistaanse grens, de Politie Academie op weg richting de Indiase grens die vorige maand voor de tweede keer door de Taliban werd aangevallen, en de hotels in Lahore zijn in vestigingen veranderd. Eerlijk gezegd twijfelde ik bij vertrek of ik wel in mijn oude, vertrouwde hotel moest gaan logeren. Vlak langs het restaurant loopt immers de weg. Maar de weg is met prikkeldraad afgezet, zandzakken staan hoog opgestapeld en militairen waken bij de ingang. ‘Welkom in Lahore’, zegt het meisje bij de receptie even vrolijk en onverstoorbaar als anders.

Bij de Pakistaanse douane waren ze vanmiddag ook blij om me weer te zien. Ze hadden niet gedacht dat ik nog zou komen. Ze vragen of ik niet bang ben na de serie van aanslagen. Als beloning hoeft mijn koffer niet open. Mijn rugzak blijft eveneens dicht. ‘Nog drie maanden en dan hebben onze militairen de Taliban verslagen’, verzekert de vriendelijke mijnheer me in het immigratiehokje. Hij zwaait me uit tot bij de deur.

Vanuit de auto heb ik moeite de Politie Academie te herkennen. Er is een enorme muur voor de school gekomen. Het bord van Academie is verwijderd. Tientallen sluipschutters bewaken de ingang van het terrein. In mei liepen we er nog zo met de camera naar binnen. Dat zal ons dit keer niet meer zo eenvoudig lukken.

Mijn hotel herken ik nauwelijks terug. Auto’s mogen niet meer door de poort. Mijn tassen worden een voor een gecontroleerd. Nieuwe veiligheidsmaatregelen. In mijn kamer open ik als eerste de gordijnen. Geen kamer aan de kant van de weg. Het moet niet gekker worden, zeg ik tegen mezelf.

Lahore was altijd zo’n vrolijke stad. Het oude centrum is een bezienswaardigheid met de historische gebouwen die nog uit de Moghul periode stammen. De ‘food corner’, die niet zover van mijn hotel is verwijderd en waar je buiten aan tafeltjes de beste Kebab van Pakistan kon eten en de tal van galerieën en ateliers.

Lahore is de culturele hoofdstad van Pakistan, hier wonen de schrijvers, de dichters en de mensenrechtenactivisten, de luizen in de pels. De waakhonden van de democratie. Lahore stond ook bekend om de wilde feesten die thuis werden gegeven en – waar ondanks het verbod – flink alcohol werd geschonken en een stevige joint werd gerookt.

De stad verandert langzaam. Het valt me op dat meer vrouwen hun haren bedekken. Wat een verschil met Punjab aan de Indiase zijde waar vrouwen met wapperende haren en stoere zonnebrillen op scooters rondrijden. In Pakistan zul je dat niet snel meer zien. In mijn koffer zitten dit keer lange jurken, sjaals en wijde broeken, die ik in mei heb aangeschaft om het mijn tolk niet moeilijker te maken. Hij vindt het verstandiger als ik niet te westers gekleed ben.

In de hoofdstad Islamabad zie je nog wel in het luxe, bijna westerse, winkelcentrum voldoende jonge meiden op hoge hakken en gekleed in strakke T-shirts de straat op gaan. Daarna wippen ze snel de geblindeerde auto met chauffeur weer in.

Toch geloof ik niet dat Pakistan conservatiever wordt. Het gebeurt onder druk van de Taliban die buiten Peshawar en in de Swat Vallei meisjesscholen in brand staken en ‘onfatsoenlijke’ vrouwen afranselden. Vrouwen voelen zich onvoldoende beschermd. Uit voorzorg bedekken ze zich dus maar.

Ik ben benieuwd of vrouwen zich weer vrijer gaan gedragen als over drie maanden, zoals de man bij de douane beweert, het leger de extremisten heeft verslagen. Ik heb mijn twijfels. De militanten rukken steeds verder op. Ook in het moderne Lahore zit nu een cel van de lokale Taliban. Morgen maar een sjaal meenemen uit voorzorg. Je weet maar nooit.