NOS

Vanaf het dak van de haveli (paleisje) van kunstenaar Iqbal Hussein hebben we een schitterend uitzicht op de oudste moskee van de stad. Hussein is niet alleen een artiest maar ook de uitbater van een trendy restaurant. Tussen de afbeeldingen van Maria, de hindoegod Hanuman, Boeddha en zelfs een grafzerk van een katholiek kerkhof schijn je hier in het weekeinde goed te kunnen tafelen. Hussein nodigt ons uit voor vrijdagavond. ‘Lekker flesje wijn er bij!’, grap ik tegen de kunstenaar. ‘Rood of wit’, vraagt Hussein. ‘Rood’, zegt mijn cameraman.

‘Och joh, de helft van de Pakistanen drinkt’, beweert mijn cameraman als hij naar mijn verbaasde gezicht kijkt.

Ik had wel het verhaal gehoord dat de meeste kranten- en televisieredacties een christen in dienst hebben. Niet omdat een christen over betere kwaliteiten beschikt. Hij (niet zij!) krijgt een drankvergunning van de overheid om alcohol te mogen kopen in de westerse hotels.

Pakistan is vrijer dan we denken. In verscheidene wijken in de hoofdstad Islamabad zijn zelf ‘wijnwinkels’. Je klopt tegen de ruit van de ‘winkel’ aan en via het loket bestel je wijn of een fles whisky zonder vergunning. Het kan allemaal in de Islamitische republiek Pakistan.

Dan komen nog meer goede borrelverhalen. Hoe journalisten flessen wodka in plastic flessen gieten en daarmee restaurants binnenstappen. Of tijdens het aftreden van Musharraf, de feestelijke intocht van de afgezette opperrechter en de verkiezingen elkaar op de benen hielden met drank.

Er was een tijd dat de politie op straat Pakistanen een ‘dranktest’ afnam. Een politie agent vroeg een bestuurder in zijn gezicht te blazen. Als er was gedronken en er zat een vrouw naast hem, moest hij zijn trouwboekje overhandigen. Zonder trouwboekje riskeerde hij een flinke bekeuring. Musharraf, die zelf ook graag een goed glas whisky dronk, verbood de politie nog langer dit soort controles uit te voeren.

Enerzijds moet ik hard lachen om de verhalen. Ik geniet er zelf van, want zolang Pakistanen nog een borrel lusten is het land absoluut niet verloren. Anderzijds erger ik me wel aan deze dubbele standaard.

Mijn cameraman haat deze hypocriete leiders. Hij was onlangs uitgenodigd op de residentie van de Japanse ambassadeur. Daar waren bijna alle politieke leiders waaronder de meeste radicale politieke en geestelijke leider maulana Fazhur Rahman. Iedereen was er flink aan de drank. Toen de ambassadeur aan Rahman vroeg of hij een wijntje of een whisky wilde, antwoordde de maulana: ‘Ik kan hier niet drinken maar geef maar een fles whisky aan mijn chauffeur mee voor thuis’. De cameraman die heus wel wat gewend was, sloeg bij dit antwoord achterover. Hij had deze scene graag opgenomen en op de tv willen uitzenden om de Pakistanen te laten zien hoe huichelachtig deze leiders zijn.

In Pakistan is het streng verboden om alcohol te drinken. Toch is het oudste bedrijf een bierbrouwerij, die dichtbij het militaire hoofdkwartier ligt. Ik hoorde nog een goed borrelverhaal over deze brouwerij. Toen de vader van Benazir Bhutto nog president was, liet hij vanaf de brouwerij een pijp aanleggen naar zijn huis die tevens op het militaire hoofdkwartier stond. Zo was Bhutto non-stop voorzien van een borrel.

Vanavond gaan we tafelen op het dakterras van kunstenaar Iqbal Hussein. Met een goed glas wijn en een mooi uitzicht op de oude moskee. Proost!