Er is geen Pakistaanse journalist te vinden die mee wil naar Faridkot, het geboortedorp van Ajmal Amir Kasab (21), de enige terrorist die de Indiase politie na de Mumbai aanslagen levend in handen kreeg. Soldaten zouden alle toegangswegen naar het dorp hebben afgezet. De bevolking kan agressief reageren. Eerder sloegen inwoners uit het dorp een journalist in elkaar en vernielden ze zijn camera. Zonder problemen stappen we na drie uur rijden in de hoofdstraat van het dorp uit. Een zandweg met aan weerskanten huizen die van leem en bakstenen zijn gemaakt.

Het dorpje van Kasab ligt ver afgelegen tussen de maisvelden en is moeilijk bereikbaar. De wegen zijn slecht. Kinderen uit het dorp gaan ons voor in een klein steegje. Voor een klein, bakstenen huisje staan ze stil. Het huis ziet er verlaten uit. Onze tolk, eigenaar van een hotel uit Lahore die wel zin had in een avontuur, klopt op de deur. Een oude man opent de poort van het huisje. Hij is volgens de kinderen de grootvader van Kasab. Maar de bejaarde man beweert dat hij hier pas is komen wonen en nog nooit van Kasab heeft gehoord. Zijn buren zeggen Kasab ook niet te kennen. De mensen zijn duidelijk onder druk gezet te zwijgen

Dan komt plotseling de auto met daarin de Nazim, de burgemeester, met een flinke vaart door het steegje aanrijden. Iedereen houdt op met praten. Hij jaagt de kinderen weg. Ik moet mee naar zijn kantoor. We mogen niet meer filmen. We hebben gelukkig voldoende opgenomen. ‘De mensen in het dorp willen niet praten. Ze zijn bang’, beweert de burgemeester. Hij is ongevoelig voor het argument dat Kasab tijdens het politieverhoor zelf bekende op 13 juli 1987 in Faridkot te zijn geboren. ‘De politie heeft Kasab onder druk deze bekentenis afgelegd’.

Na de Mumbai aanslagen kwam een Pakistaanse journalist de ouders van Kasab in Faridkot op het spoor, die erkenden dat Kasab hun zoon is. Maar sinds het interview is er niets meer van de ouders vernomen. Volgens Pakistaanse journalisten zou de geheime dienst (ISI) de familie naar een geheim adres hebben gebracht. De militante organisatie Lashkar-e-Toiba (LeT), die Kasab inhuurde, wordt gefinancierd door de Pakistaanse ISI. Zijn ouders weten te veel en moeten zwijgen.

Tegen de rechter vertelde Kasab dat de armoede hem op het slechte pad bracht. Kasab moest vroegtijdig de middelbare school verlaten omdat zijn ouders zijn opleiding niet meer konden betalen. Zijn vader verdiende de kost door te venten met aardappelsnacks. Zijn moeder is huisvrouw. Het gezin heeft vijf kinderen, waarvan Kasab de middelste is.

Hij verliet na een ruzie met zijn vader drie jaar geleden het ouderlijke huis. Kasab was boos omdat zijn vader weigerde hem geld te geven voor een nieuwe spijkerbroek. Hij ging net zoals zijn broer als bouwvakker werken in Lahore. Daar zou hij met de Lashkar-e-Toiba (LeT), de militante organisatie de aanslagen in Mumbai beraamde, in contact zijn gekomen.

Zijn moeder vertelde aan een Pakistaanse journalist dat haar zoon voor de Mumbai aanslagen nog een keer thuis kwam. Hij zou haar trots hebben verteld dat hij militaire trainingen volgde en binnenkort als jihadist naar India werd gestuurd. Zijn moeder zou gehuild hebben. Maar voor Kasab was er geen weg meer terug. ‘Het is de wil van Allah’, moet hij tegen haar gezegd hebben. Volgens de moeder is Kasab geen gelovige.

Het dorp van Kasab oogt ook niet streng Islamitisch. Vrouwen dragen geen burka’s maar loshangende sjaals. Tijdens het vrijdagmiddaggebed loopt de helft van de mannen gewoon op straat rond. Tijdens de verkiezingen won de politieke partij van generaal Musharraf in Faridkot en niet de religieuze partijen’.

Volgens de Nazim is Kasab geronseld door de Lashkar-e-Toiba, die het platteland afstruint op zoek naar jongens zoals Kasab. Ze hersenspoelen de jongens net zolang tot ze bereid zijn aanslagen te plegen of zichzelf op te blazen.

De Nazim houdt tegenwoordig na het vrijdagmiddaggebed bijeenkomsten voor de jongeren uit het dorp, die de leeftijd hebben van Kasab. De Nazim probeert de jongens uit te leggen dat terrorisme slecht is en geen enkel doel dient. Voor de Pakistaanse regering heeft hij ook nog een boodschap. ‘De overheid moet investeren in beter onderwijs en werkgelegenheid op het platteland. Dat is de enige manier om deze jongens uit de klauwen van de terroristen te houden’.