Giframp Bhopal achtervolgt India al 25 jaar
De restanten van de ontplofte giffabriek in Bhopal staan er na 25 jaar nog steeds, evenals lekkende gifvaten. Het grondwater is vergiftigd en veel bewoners zijn ziek. We zijn op weg naar Bhopal om verslag te doen van de gevolgen van deze grootste giframp uit de geschiedenis een kwart eeuw later. Mijn cameravrouw heeft een mondkapje in haar tas zitten.
In 1984 ontplofte de Union Carbide-fabriek na een gaslek. Vijftienduizend omwonenden vonden de dood. Achtduizend personen die aan het gif waren blootgesteld, stierven in de jaren daarna. Tot grote woede van de bewoners van Bhopal staan de resten van de fabriek er nog steeds. Net als honderden lekkende gifvaten. ‘Vijftienduizend mensen rond de fabriek zijn momenteel ziek door vergiftigd grondwater’, zegt Shweta Narayan van de milieubeweging Community Environmental Monitoring aan de telefoon. ‘Ze hebben kanker, huidproblemen en longziekten. Vrouwen baren misvormde kinderen.’
Ik ontmoette Narayan in Delhi vorig jaar waar ze samen met honderden vrouwen en hun kinderen op straat in tenten logeerden. Ze waren samen te voet uit Bhopal gekomen om de premier om schoon drinkwater te vragen . Onderweg sliepen ze in schoolgebouwen en tempels, maar ook in de open lucht.
De meeste slachtoffers schijnen nog steeds tegenover de fabriek te wonen. In 1984 renden ze na de explosie zo snel mogelijk met hun kinderen het huis uit. Bewoners kregen bloedkanker, werden blind of liepen een hersenbeschadiging op. Werken kon niet meer.
.De milieuactiviste verwijt de regering de slachtoffers van Bhopal te negeren. Terwijl onderzoeken van internationale milieuorganisaties, waaronder Greenpeace, er niet om liegen. De grond rond de fabriek is volgens hun rapporten zo vervuild, dat het ernstige gevolgen heeft voor de volksgezondheid.
In proefmonsters werden sporen van zware metalen en pesticiden gevonden. Onderzoekers ontdekten die sporen ook in het drinkwater, in gewassen en in borstvoeding. Narayan: ‘De overheid wimpelde deze rapporten af met het argument dat arme mensen nu eenmaal vaker ziek zijn.’
Veel zal het niet uithalen. De Indiase overheid en Union Carbide schermen al jaren met het onderzoek van het National Engineering Research Institute (NEER) uit Nagpur, dat in 1989 concludeerde dat het drinkwater aan alle eisen voldoet. ‘In elk westers land was de fabriek met de grond al lang afgegraven. Niet in een ontwikkelingsland als India’, zegt Narayan verbitterd.
Samen met de omwonenden eist haar milieuorganisatie dat de nieuwe eigenaar van de giffabriek de vervuilde grond opruimt. In 2001 werd Union Carbide overgenomen door de Amerikaanse multinational Dow Chemicals.
Maar de nieuwe Amerikaanse eigenaar weigert de grond af te graven of zelfs maar de lekkende gifvaten af te voeren, uit angst geconfronteerd te worden met een schadeclaim van miljoenen dollars.
De Indiase regering had Union Carbide kunnen laten vervolgen. Er lagen voldoende bewijzen. Enkele jaren voor de explosie was bekend dat het Amerikaanse bedrijf zich niet aan de veiligheidseisen hield. Indiase milieuactivisten waarschuwden voor gaslekkages, nadat omwonenden hadden geklaagd over een jeukende huid en brandende ogen.
‘De Indiase regering durft geen Amerikaans bedrijf aan te pakken. Bang dat een rechtszaak westerse investeerders afschrikt’, zegt Narayan.
Van aanvankelijk wat wantrouwig , maar later trots poserende bewakers mocht ik daar er een paar jaar geleden vrij rondstruinen en installaties beklimmen.
Aan de hand van tekeningen uit een boek was de gebarsten tank van waaruit het gifgas zijn dodelijke deken over de stad had uitgespreid, nog makkelijk te vinden. Voor ruine liefhebbers is het er fantastisch en ik heb dan ook prachtige foto’s kunnen maken. Opvallend waren de dikke bossen witte asbest die her en der uit opengescheurde ketel- en buis mantels puilde en de grond eronder bedekten. Met alle rapporten en reportages die er de afgelopen jaren over de ramp verschenen zijn, had nog niemand ooit de moeite genomen om deze vrij verwaaiende kankerzooi eens op te ruimen. Wel wat makkelijk om dat op Union Carbide -die formeel niet verantwoordelijk meer was voor de gang van zaken ten tijde van de ramp – af te schuiven; 20 gemondkapte jongens 2 dagen aan’t werk en het krottenwijkje aan een zijde van het terrein kan, wat dat betreft dan weer rustig ademhalen.
De slachtofferlijke verhalen over genegeerde claims ten spijt heeft de stad Bhopal ondertussen wel zo’n beetje de beste gezondheidszorg van India. Dat mensen nog steeds ziek worden verbaast mij verder niet; ik ben van een middagje klauteren daar ook een dag lang zwak, ziek en misselijk geweest. Die giframp zal India ook de komende kwart eeuw nog wel achtervolgen. Waar wie de schuld alleen bij U.C, Dow of (zij het terecht) regering legt, weet kennelijk nog niet dat in India dingen altijd zeeer gelaagd in elkaar zitten; De wolk was nog niet goed en wel gedaald of de eerste claim geile overlevers liepen al met lijken te slepen die niet van hun waren, om maar een voorbeeld te noemen.
Dit is echt onvoorstelbaar grotesk, deze rommel moest gisteren al opgeruimd zijn.
Wakker worden jongens, niet met vingers wijzen maar doen!!!
En weeral doen we alsof de uitbuiting van Derde Wereld landen slechts in een ver verleden door onze voorouders plaatsvond.
Echter leven wij hier ons luxe leventje omdat we onze levensgevaarlijke productie daar laten plaatsvinden waar een mensenleven niets kost.
Zelfs claims wachten daar op verjaring.
@Rahulz,
de verontwaardiging dat mensen daar hun bestaan proberen te verbeteren door middel van een claim waar ze recht op hebben (het was ècht vergif)is een mooi voorbeeld van het wij zij denken.
In de VS en de EU is het natuurlijk vanzelfsprekend als de rechter naar je verhaal luistert. Een Indier is kennelijk zoveel minder….
Iedere vertegenwoordiger van een volk zal er voor zorgen dat, bij calamiteiten, aanslagen en crises, degenen voor wie zij de plicht op zich genomen heeft om voor een menswaardig bestaan te zorgen, hij aan zijn of haar verplichtingen voldoet. De opeenvolgende indiase regeringen hebben hun taak niet naar behoren uitgevoerd. Het feit dat herdenken protesteren word zegt genoeg over de lotsgelatenheid waarvan men zich heeft bediend. Men heeft er niet voor gezorgd dat men in Bhopal de vreselijke ramp een plaats kan geven, door de schuldigen een gepaste straf te geven. Alsmede hen die, middels financiele manipulatie hun gewicht gebruikt hebben om op het deksel van de doofpot te gaan zitten.
het heeft niks hiermee te maken, maar hoe hebben mensen in india gereageerd op de uitspraak van Prahlad Kakkar? Ik hoorde dat het voor redelijk wat ophef heeft gezorgd?
Net een goed boek gelezen van 2 fransen, “Bhopal 00.05″ is de titel, gewoon uit de bieb(OBA) in Amsterdam gehaald…mooi geschreven en duidelijk…zo duidelijk hoe de mens met elkaar omgaat, ik heb geen enkele illusie meer over de goedheid van de mens…
Compassie is een mooi woord..maar goed…als ik zo denk zullen er meerder zijn… en ik ben ook niet heilig, dat weet ik…dus eerst de balk en dan de splinter toch???
In het artikel wordt niet vermeld dat Union Carbide in 1989 een schikking van $ 470 miljoen accepteerde. Hiervan is naar schatting $ 140mlj aan slachtoffers en nabestaanden uitgekeerd. $ 330mlj is nog ergens of is zoek. Niet vreemd in de Indiase context. Waarom zou Dow Chemical, of de rechtsopvolgers, nu opnieuw over de brug moeten komen als er nog een fonds van $ 330mlj is. Begrijp mij goed, ik vind het misdadig wat er, in belangrijke mate door nalatigheid van Union Carbide, is gebeurd. De follow up door de Indiase overheid is evenzo misdadig.
Met Arnold ben ik van mening dat de explosie de fout van UC was – en het gebrek aan nazorg de fout van de Indiase regering – of het deelstaatbestuur, lokale overheden, hoe het daar ook geregeld is
Wie van mening is dat UC het zou moeten doen, bedenke dat UC geheid niet welkom is – nergens voor