Het Meridien hotel in Delhi waarin de hockeyspelers zijn ondergebracht is in een fort veranderd. Soldaten bewaken achter zandzakken het hotel.  Honderden politiemensen voor de poort kammen alle auto’s van binnen en buiten uit. ‘Ik stond zelfs met vier commando’s in de lift’, zegt een Nederlandse speler die niet te veel over zijn veiligheid wil vertellen.  ‘We zijn hier om te spelen’. Maar voor ons pers is het moeilijk werken. Zelfs met een perskaart kom je het stadion niet in.

‘Ik ga niet meer naar persconferenties tot ik als een fatsoenlijk mens wordt behandeld’, schreeuwt een collega van een Indiaas tv station tegen een groepje soldaten voor poort nummer 2A, de speciale ingang voor de media van het hockeystadion. Maar de poort zit op slot. We mogen er niet in.

Ankur, mijn Indiase cameravrouw en ik we proberen voor Studio Sport een reportage te maken over de veiligheid, in het bijzonder rond de wedstrijd India en Pakistan, die vandaag op het programma staat. We willen graag wat beelden hebben van het Nederlandse team dat er tussen de middag traint.

‘Geen probleem’, verzekert de dame van de PR die het toernooi organiseert ons nog op vrijdag. ‘Je perskaart is vanmiddag klaar’. Pas na veel heen en weer bellen en uren wachten voor het hek 2 A, is mijn perskaart zaterdag rond het middaguur klaar. Maar de training van het Nederlands team kunnen we niet filmen. ‘Geen pers in het stadion’, zegt een soldaat. Het hek blijft dicht. Dat heb ik nog nooit meegemaakt, een perskaart en toch niet naar binnen mogen.

Er is een persconferentie, maar die slaan we uit verzet ook maar even over.  

We gaan de oude stad van Delhi in en lopen bij binnenkomst achter de Indiase mobiele eenheid aan. Enkele soldaten dragen een wit koffertje met daarin traangasgranaten. Het lijkt wel alsof alle buurten in Delhi onder militair toezicht staan. De mannen reageren geïrriteerd op de camera. Vanochtend probeerde een politiecommandant ons weg te jagen voor het hotel toen we er opnames maakten.

De Indiase regering is gespannen en doodsbang voor nieuwe aanslagen van terroristen uit het buurland. De Lashkar-e-toiba, die ook achter de Mumbai aanslagen zat, heeft met nieuwe aanslagen tijdens de spelen gedreigd.  De spelers hebben het advies gekregen zoveel mogelijk in hun hotel te blijven. In bussen met politiewagens met zwaailicht voor en achter worden ze naar het eveneens zwaar bewaakte stadion gebracht. De Nederlandse hockeyspelers, die toch vaker in India speelden, vertellen nog niet eerder –behalve tijdens de Olympische spelen – met zulke strenge veiligheidseisen te maken hebben gehad.

In de Oud stad komen we bijna niemand tegen die geïnteresseerd is in het Wereldkampioenschap Hockey, behalve voor de wedstrijd Pakistan-India die voor vanavond op het programma staat. Als we vragen naar namen van bekende Indiase spelers noemt een broodverkoper de naam van de aanvoerder van het Indiase cricketteam. India heeft sinds 1975 geen cup meer gewonnen en als er niet meer wordt gewonnen, dan verslapt de aandacht. De nationale trots is gekrenkt. India staat wel bekend als de bakermat van het hockey. De veiligheidstroepen hangen dus maar wat verveeld rond.

‘ We moeten terug naar sport als vermaak, als puur amusement. Religie en politiek moeten we er buitenhouden’, zegt een inwoner in de oude stad. In de stad komen we verscheidene bewoners tegen, die vinden dat Pakistan had moeten wegblijven. De aanwezigheid van het team uit het buurland zorgt voor te veel rivaliteit en spanning. Om dat uit de mond van een moslim te horen, de meerderheid van deze historische stad is moslim. De moslims kunnen dan wel niet zo geïnteresseerd zijn in hockey maar als Indiërs zijn ze honderd procent voor hun land. ‘Die onzin moet maar eens afgelopen zijn, alsof wij als moslims Pakistan zouden steunen. We zijn Indiër en op de tweede plaats moslim’.

Terwijl we opnames maken in de stad, is het hoofd communicatie van het toernooi voor ons naar het hoofdkantoor van de politie in Delhi toe om te vragen of we dan vanavond de training van het Nederlands team mogen filmen. Dat gaat dan eindelijk na een dag wachten gebeuren. Maar pas als de training al ruimschoots is begonnen, gaat het hek eindelijk open. Maar we lachen te vroeg. Ik lijk niet op de pasfoto op de kaart. Na de zoveelste ruzie met de veiligheidsmensen mogen we eindelijk het stadion in.

Binnen hangt een ontspannen sfeer. De honderden politiemensen op de tribunes genieten van het hockeyspel. De Nederlandse spelers willen ook liever niet te veel nadenken over het onderwerp veiligheid. Ze zijn hier gekomen om te winnen. Pakistan-India , een echte klassieker kan dan wel vandaag op het programma staan. ‘Morgen speelt Nederland tegen Argentinië en dat is volgens doelman Guus Vogels, voor wie de wereldcup zijn laatste toernooi, is pas zijn eerste wedstrijd.