We gaan een lang weekeinde naar de culturele hoofdstad van Pakistan Lahore, mijn partner, kind en ik. Of we gek zijn geworden, vragen onze Indiase vrienden. Het kan er nu wel rustig zijn, maar de Pakistaanse stad heeft net een golf van aanslagen achter de rug. In geen hotel of markt ben je veilig. De Taliban zitten eveneens in Lahore of ik daarvan wel op de hoogte ben? Mijn vrienden kijken me verward aan. Ze nemen afscheid alsof we elkaar voor de laatste keer zien.

Aan de andere kant van de grens is de ontvangst hartelijker dan een Indiër zich ooit zou kunnen voorstellen. Het hotel heeft in geen tijden buitenlandse toeristen mogen ontvangen, laat staan een kind. We worden bedolven onder koekjes, meer zoetigheden, mandjes fruit en onze taxichauffeur wil dat we bij hem thuis thee komen drinken.

Mijn journalistieke collega’s en vrienden zijn geroerd, omdat ik mijn familie heb meegenomen naar ‘de broedplaats van terroristen’, zoals Pakistan in de wereld bekend staat.

Niemand ontkent dat er terroristen zijn. Maar ze weigeren toe te geven dat in hun land de Talibanisatie bijna zou zijn voltooid.

‘Wie zitten er achter die Taliban?’, vraagt mijn vriend Rana, assistent-professor aan de universiteit van Lahore. ‘Hoe komen die domme geitenhoeders aan hun wapens en explosieven? Niet van het Pakistaanse leger, niet van de Pakistaanse geheime dienst’. Hij gelooft zoals de meeste Pakistanen in een samenzweringstheorie. In buitenlandse machten die met Pakistan spelen. Hij noemt de Arabieren, Amerikanen, Joden en Indiërs die de Taliban van wapens voorzien.

De Arabieren uit Saoedi-Arabië omdat ze willen dat Pakistan conservatiever wordt. De Amerikanen samen met de Joden die Islamabad met de Taliban als wapen dwingen de nucleaire wapens te vernietigen en de Indiërs zijn al zestig jaar de grootste vijanden van de Pakistanen.

‘Heb je je ooit bedreigd gevoeld in mijn land?’, wil Rana weten. ‘De meeste Pakistanen die in de grote steden wonen en goed zijn opgeleid, willen helemaal niets met die Taliban te maken hebben’.

Het land kampt met de grootste financiële en politieke crisis uit de geschiedenis. ‘Het grootste probleem van Pakistan is al zestig jaar het grote gebrek aan een sterke leider. Nu met de financiële crisis kun je alle kansloze jongeren op het platteland van alles wijs maken. De Taliban hebben vrij spel’.

Maar volgens een zojuist verschenen rapport van het Instituut voor Vredesvraagstukken in Islamabad zijn het niet langer de kansloze jongeren die door de Taliban worden geronseld, maar ook de betere opgeleiden. Jongeren radicaliseren omdat er weinig interessante banen of studies voor ze zijn. Vanwege het slechte imago van Pakistan krijgen ze niet voor ieder land nog een visum.

Maar de Pakistaanse studenten kraken het onderzoek geheel af. Van Faisal Shahzad, de Pakistaanse Amerikaan die probeerde een aanslag in New York te plegen en in Noord-Waziristan zou zijn getraind, willen ze niets weten. Amerikaanse propaganda, hoor ik. Bovendien was Faisal geen Pakistaan maar een Amerikaan.

We maken een uitstapje naar het graf van de Islamitische vorst Jahangir, die in 1605 tot zijn dood vanuit Lahore over India, Pakistan en Afghanistan regeerde. Een verlichte leider die hield van kunst, een goed glas wijn en mooie vrouwen. De hoerenbuurt die schuin tegenover zijn oude paleis staat, doet nog aan zijn tijd herinneren. Dansmeisjes hoefden alleen maar de poort door en vermaakten hele middagen Jahangir en zijn vrienden, die zich blijkbaar stierlijk verveelden.

Onder Jehangir’s koningschap ontwikkelde Lahore zicht tot de culturele hoofdstad van Pakistan. Moslims, Sikhs en Hindoes leefden samen. De religieuze tegenstellingen kwamen pas onder Britse heerschappij en na de opdeling van het Britse rijk in Pakistan en India.

Lahore is nog steeds een genot voor kunstliefhebbers, de grote verscheidenheid aan galeries en historische gebouwen.

Een studente klampt me vast bij vertrek op het universiteitsterrein. ‘Schrijf ons als land alsjeblieft niet af. We zijn geen moslimextremisten. We hebben helaas te maken met een groep terroristen die zich moslim noemt en het voor de rest van de Pakistan verpest’.

We laten ons met de taxi bij de Pakistaanse grens afzetten. Het douanepersoneel moet lachen om mijn huppelende dochter. ‘Hoe vond je Pakistan’, vragen ze. ‘Great’, zegt ze met een brede glimlach. Opnieuw worden er thee en koekjes geserveerd.