Oranje elftal geeft Nederland plek op Indiase wereldkaart
Er waren toch heel wat Indiërs die tot nu toe dachten dat ‘de Niederlanden’, zoals ze Nederland noemen, een provincie van Duitsland was. Hoe vaak ik in de afgelopen jaren niet werd aangesproken door een Indiër die zei ook een neef in Hamburg te hebben wonen die ‘Deutsch’ sprak. Maar sinds de verpletterende overwinning van onze Oranje Jongens heeft Nederland eindelijk in India een plek op de wereldkaart gekregen. ‘Wauw, je komt dus uit the Netherlands en niet de uit de Niederlanden!’, vroeg een Indiase collega vanochtend verbaasd. ‘Gefeliciteerd met jullie overwinning!’.
Vanuit Indonesië verhuisde ik vier jaar geleden naar India. In Indonesië kreeg ik vanwege de historische banden elk interview met een telefoontje voor elkaar. Geen Indonesiër die Nederland niet kent, hoewel ze wel schrokken als ik de kaart er bij pakte en ze blijkbaar voor het eerst zagen hoe klein Nederland wel niet is. ‘Hebben we de oorlog verloren en ons laten bezetten door dat kleine landje?’, vroeg een Indonesiër me ooit.
In India moest ik erg wennen. Mijn aanvraag voor een interview kwam wel erg vaak onder aan de lijst te staan, ergens tussen Denemarken en Monaco in.
Maar toch hebben we ook een historische band met India. Ooit veroverde de Verenigde Oost-Indische Compagnie (VOC) in 1600 de handelspost Goa, tegenwoordig het Scheveningen van India. Maar dat zijn ze hier al lang weer vergeten. Net zoals in Kochi, nog zo’n toeristisch trekpleister aan de Zuidindiase kust, waar de Hollandse kerk en de begraafplaats staan en liggen weg te rotten.
Nederland heeft in de ogen van de Indiër geen geschiedenis in zijn land. ‘Waar mogen de Niederlanden dan wel niet liggen?’, werd me herhaaldelijk gevraagd. Ik regelde het interview uiteindelijk door op de stoep te gaan staan en mezelf te introduceren. Dan nog geloofden ze niet dat er een Nederland als zelfstandig land bestond.
In Indonesië liep ik het parlement met mijn perskaart plat en dronk er toch wekelijks een kop thee met een parlementariër. In het Indiase parlement ben ik nooit verder dan de lobby gekomen. Als ik een fax stuur met een verzoek een Kamerdebat bij te mogen wonen, moet er eerst over vergaderd worden. Tegen de tijd dat ik toestemming heb is het parlement al weer met reces.
De koningin kwam op staatsbezoek met in haar gevolg 200 Nederlandse zakenmensen. Heel wat missies zijn hier de afgelopen jaren geweest onderleiding van burgemeesters, ministers, toppers uit het bedrijfsleven. Ze brachten weinig verandering in de positie van ons land. Ik bleef de correspondent uit het verre De Niederlanden.
Wat de koningin niet lukte, kregen de voetballers uiteindelijk wel voor elkaar. Nederland bestaat in India. Indiase sportverslaggevers dragen zelfs al oranje shirts met ‘Holland’ erop. Ze spreken de namen van Wesley Sneijder en Robin van Persie op zijn Nederlands en niet op zijn Deutsch uit.
Nu Deutsland eruit ligt, wordt het nog simpeler voor de Indiërs om te begrijpen dat we wat voetbal betreft een wereldmacht zijn. Want je moet eerst een plek op het internationale wereldtoneel hebben veroverd om in India serieus te worden genomen.
Het Nederlandse elftal is de grote favoriet in India. Het gaat deze dagen niet om cricket maar om voetbal. Nederland gaat volgens de Indiase pers winnen, omdat ze zowel kunnen aanvallen als verdedigen. De Spanjaarden verdedigen slechts, las ik in een Indiase krant.
Vanochtend werd ik gebeld door het grootste commerciële televisie station in India. ‘Bent u Wilma van der Maten uit the Netherlands’, vroeg een producer. Of ik zaterdag naar hun studio wil komen voor een interview over de Oranje Jongens uit Nederland.
Mocht Oranje winnen dan heeft Nederland definitief een plek in India veroverd. ‘Hup, Holland hup!’.
mooie blog, typisch India!
misschien zit ik nu helemaal verkeerd maar woon je toevallig in delhi? en zo ja….weet je of er daar een ‘nederlands feest’ zal zijn bij de finale? en zo ja, waar? mijn werkgever zit op dat moment daar en die wil graag de wedstrijd kijken met landgenoten.
met vriendelijke groet en veel plezier zondag
tonny
Hockey is lang niet zo populair als voetbal!!!!!!!!
Indonesie onderdrukt de Oranjekoorts op de Molukken,wat een prachtige doelpunt van Gio,istimewa!!!!!!!!!!!!!!!
Ja hoor, helemaal goed, ik woon in New Delhi, waarschijnlijk (nog niet helemaal zeker) komt de Nederlandse club bijeen in AI lounge in Saket Mall.
heel leuk artikel ! Wij ontvangen komende dagen een gast uit Mumbai die speciaal overvliegt om het kampioenschap/oranje-gekte mee te maken
een wat curieus verhaal. waarom spreken al die indiers nederland op z`n duits uit, leren ze daar allemaal duits ofzo, vind het nogal onwaarschijnlijk
Leuk bericht dat toch weer laat zien hoe belangrijk succes in de sport voor het beeld van een land kan zijn. Hopelijk heeft Zuid Afrika ook iets blijvend goeds aan dit toch qua ‘internationale verbroedering’ geslaagde toernooi. Ze hebben het echt verdiend!
Jan, het lijkt inderdaad curieus, of toch niet zo? De meeste talen die in noord India worden gesproken zijn Indo-europese talen. Het Hindi, Urdu, Bengali zijn verwant aan…Nederlands, Russisch, Italiaans. Noord Indiers noemen zich Arians. Waar heb je dat eerder gehoord? Op midddelbare scholen wordt naast het Engels vaak Russisch en Duits onderwezen. Het Hindi en het Duits hebben dezelfde onhebbelijkheid dat het verbogen werkwoord vaak aan het einde van de zin staat. Een ramp voor tolken.
Groet
Arnold Parzer
Heeft nog iets te maken met het traditionele hierarchische kaste-denken, die dwingt tot een hoge mate van arrogantie (‘ons soort mensen’) en formele etiquetten. In de praktijk een zeer materialistische inslag. Het draait allemaal om “ingangen”. Door de Engelse episode, is zakelijk alles erg protectionistisch opgezet; denk aan invoer van vreemde valuta. Zeer gewild, omdat de eigen coupure zodanig klein is, dat men een vrachtwagen nodig heeft voor roupies aan wat een Europeaan in zijn achterzak kan steken aan dollars/euro’s. Daarom is de afzet van goud daar ook gigantisch en dat loopt dan vooral via de arbeidskrachten via pools op grote schaal werkzaam in het buitenland. Verder is er als een soort BTW een luxe-belasting in de betere horeca-voorziening als bij hotels e.d.. Van Amsterdam hebben de meeste vast wel gehoord en Holland ook, maar met de bijsmaak van losbandige drugs- en gay scene, waar men dus liever niet mee geassocieerd wil worden, omdat het misschien iets over ze zegt als gay te zijn. En dat ligt daar nogal gevoelig. Duitsland is vooral bekend, vanwege het grote afzetgebied (belangen) voor de grote textiel-magnaten. Daarom zal het handiger zijn te presenteren als bv. ‘Dutch-Hindu Financial Times’ of ‘National/Financial Broadcasting Network’. Als thematiek, ook bv. technological innovation of growth in outsourcing to India by foreign companies. En na drie minuten, maak je het creatieve bruggetje naar de problematiek die je eigenlijk voor ogen hebt. Mijn broer is getrouwd geweest met een voormalig soort GTST-ster uit het “Sikh”-establishment. De meeste Sikhs – veel zijn gemakkelijk herkenbaar aan de tulband – heten Singh, naar de grondlegger. Daardoor heb ik ver weg in New Delhi een nichtje van inmiddels al weer zo’n jaar of 11. En die zijn al van jongs af aan legers van bedienden (die nog net geen voetveeg zijn) gewend, alsof alles in de wereld om alleen maar om hen kan draaien. Een groot aantal zijn al voor hun 5de als mens voor het leven verpest. En wat het jetset buurmeisje in de klas van de internationale school heeft, moet natuurlijk nog dezelfde dag ook desnoods ingevlogen kunnen worden. Anders word je door je ouders toch een beetje erg achtergesteld. Dat er iets verderop in de fabriek van familie en vrienden van familie, kinderen van nog jongere leeftijd rond de klok allerlei zware klusjes worden opgeknapt, wordt natuurlijk zo lang mogelijk verborgen gehouden. Voor westerlingen bijna niet te begrijpen. Niet meer van deze tijd. Zelfs royalties staan mijlen en lichtjaren dichter bij de realiteit. Normaliter is een huwelijk met een buitenlander not done, en nog minder voor een Indiase vrouw uit de Sikh’s met een buitenlandse man te trouwen.
Voor een journalist is het ook niet onhandig om te weten hoe belangrijk voor hen de sport cricket in India en Pakistan is. Vooral in de 20/20 competitie is in sponsoring en bieden op speelrechten en aantrekken van gerenommeerde internationale spelers, door teams bijna niets te dol. Cheergirls uit Amerika worden ingezet om het spektakel luister bij te zetten. Al die teams worden bekostigd door het grootkapitaal van nieuwe jonge jetsetters in snel groeiende markten. In die arena’s struikel je dus zowat over de bekende politici en celebrities, alleen werkt het leggen van contact daar veelal via allerlei tussenschakels, van bedienden van bedienden etc., die allemaal bang zijn dat iemand niet belangrijk genoeg is, om hun zuur verworven baantje niet in de waagschaal te stellen. En dus de bedienden van de bedienden moeten dus al ruiken dat jij iemand met een prominente statuur bent, door bv. te kunnen verwijzen naar een portfolio-map van artikelen die op positieve manier raakt aan de interesse-gebiden van hun “lijfeigenaar”/weldoener, waarin voldoende gewichtige personen in vermeld staan. Dat is dus toch vaak een kwestie van allianties sluiten met de juiste collega’s, die daar voor kunnen zorgen, in ruil voor andere contacten / ingangen, etc..
Kom je bv. als introduce van een lid op de golfbaan in Mumbai, is er gaan haan die kraait, wie of wat je bent. Want zo’n lid zit kennelijk in de goede kaste. Binnen drie minuten sta je op de tee, alsof het jouw baan is, terwijl erom heen zo’n duizend woningen aan die baan grenzen, waarvan geen kind het ooit in zijn hoofd zal durven halen, daar ook maar een stap te zetten. En dan behoor je eigenlijk al tot de middenklasse die uberhaupt nog een acceptabel dak boven hun hoofd hebben. Op zo’n moment voel je je wel een beetje een indringer, omdat de omwonenden het in het gunstigste geval ooit tot caddy zullen brengen, maar zelf een bal slaan op die baan, vergeet het maar.
Een knappe Nederlandse journalist die in het booming India niet gefrustreerd moet raken van de ontoegankelijkheid van de hogere segmenten / establishment. Aan trucs is moeilijk te ontkomen. Maar deste belangrijker, niet in de laatste plaats voor het land (lees grote meerderheid van de bevolking) zelf.
Indiase THORIUM-kernreactoren kunnen de groene doorbraak zijn voor toekomstige energievoorziening. Jammer in technologisch opzicht als men Nederland onvoldoende kent, voor die innovatieve ontwikkeling. Nederland wil toch zo graag voorop lopen? Gelet op de toenemende energieproblematiek en milieu is het onderwerp bij uitstek om in kaart te brengen, de stand van zaken in de verschillende facetten van de technologische ontwikkeling door India van geavanceerde Thorium kerncentrales en of het buitenland daar al warm voor loopt. Thorium kan een strategische koevoet gaan vormen in de toekomst, die India tot een machtsfactor zal maken, waar veel westerse landen van afhankelijk kunnen worden. En naar mijn smaak handelde de ontmoeting van zo’n half jaar geleden op het Witte Huis, puur en alleen over die mogelijke ontwikkeling. En dan heb je dus een echte scope, die ook grote doorwerking kan hebben voor de afwegingen rond de herbezinningsronden over een nieuwe kerncentrale in Nederland. Dan zal toch blijken dat de VS hier in Nederland de dienst uitmaakt, voor welk systeem wordt gekozen. Wil India bv. een development project (denk aan kenniseconomie pretenties Nederlandse regering) sluiten met Nederland voor de toekomstige vervanging van Borselle, maar merkt zij een rigide afhoudendheid op diplomatiek niveau op project-proposals?
En 10 tegen 1 dat een China ook op die ontwikkelingen zit te loeren uit strategische overwegingen.
Wilma,
Ik kreeg vandaag een mailtje en telefoontje van Catrien Straatman (NOS) ivm onlusten in Bangladesh. Als je zo af en toe wilt babbelen of anderszins corresponderen vind ik dat prima. Stuur me een mailtje en ik retourneer je mijn gegevens.
mvg, pieter
hallo, overstrommingen in india, chino-indo grens perikelen en dan kom je mmet deze shit
Beste NOS,
Waarom geen South Asia Blog?
Er worden naar mijn bescheiden mening miljoenen mensen opzij geschoven. Echter, ze zijn er wel degelijk.
In Pakistan is het fout. In Bangladesh idem dito maar wie reageert?
Volgens mij is er helemaal geen weblog meer…
De laatste was half juli.
gr, pieter