In een geheime kamer op het partijbureau van de Congrespartij in Delhi staat een glazen kastje met een vijfenzestig jaar oud hangslot eraan. Het wordt bewaakt door een Italiaanse moeder in een sari. In het glazen kastje: Rahul Gandhi, de Kroonprins van India.

Buiten gaat het leven door. Zoals dit weekend, premier Singh vervangt een hele reeks van zijn ministers. Het is de laatste ‘reshuffle’ van het kabinet tot de parlementsverkiezingen van 2014. De nieuwe ploeg moet het gezicht worden waarmee de Partij zich aan de kiezer gaat presenteren.

Youngsters

Sleutelwoord bij deze laatste schoonmaak: verjonging. Minister Krishna van Buitenlandse Zaken, de belangrijkste minister die vervangen wordt, zei het deze week zelf. ‘It’s time for the youngsters to take over’.

Die opmerking was vooral goed voor de komische noot in dit politieke nieuws. Krishna (80) wordt op Buitenlandse Zaken opgevolgd door de bijna pensioengerechtigde Congres-veteraan Salman Khurshid (59). Khurshid bezet sinds de vroege jaren ’90 van de vorige eeuw een lange reeks ministersposten. Andere bruisende gezichten in het opgefriste kabinet: de youngsters Shinde (71), Chidambaram (67) en Antony (71).

Regie

Maar komt Rahul Gandhi (43) nu ook uit zijn glazen kastje? Dat is bij elke beweging in de top van de Congrespartij de belangrijkste vraag in India. Deze ‘reshuffle’ is zijn kans, riepen sociale media en kranten deze dagen. Maar nee, weer niet. Premier Singh zegt het vandaag opnieuw hardop: het stelt hem teleur dat hij Gandhi niet heeft kunnen verleiden tot een ministerspost.

Tegelijk benadrukt de partijtop dat dit wel Gandhi’s ploeg is. Het is zijn ‘design’, het zijn de mannen en vrouwen van Gandhi die nu het roer overnemen. De Kroonprins wordt geen minister, maar houdt als hoge partijfunctionaris zijn focus op de lange termijn, op de vernieuwing van de Partij, is de officiële versie.

Lees hierin de nauwkeurige regie richting een troonsbestijging van Gandhi in 2014.

Spel

De opmerking van Singh bijvoorbeeld. Het verhaal moet zijn dat Gandhi eigenlijk niet wil. Net als zijn vader Rajiv en zijn moeder Sonia, moet Rahul overgehaald worden. Het past in de Gandhi-traditie. De Partij, en liefst nog het volk, moet hem vragen hun leider te worden.

Premier Singh speelt dat spel keurig mee. Teleurstelling bij de oude baas, dat de jonge hond nog altijd te bescheiden is om mee uit te gaan. Bovendien staat het automatisme van de volgende Gandhi op de troon wat ter discussie, dus de Partij weet heel goed dat de Kroonprins niet teveel gretigheid moet tonen.

Risico

Tegelijk wordt herhaald dat Rahul van binnenuit wel degelijk timmert aan de nieuwe generatie. Tegen de stroom in bouwt hij de partij om tot een machine die klaar is voor de uitdagingen van de moderne tijd. Een ministerspost zou hem alleen maar storen in dat belangwekkende proces.

Het komt ook goed uit: door zo lang mogelijk buiten het establishment te blijven, wordt het risico besmeurd te worden met -bijvoorbeeld- de geur van corruptie minimaal gehouden. Risico mijden is onderdeel van de kroonprins-strategie. Rahul mengt zich zelden hardop in lopende politieke discussies. Niks zeggen is veiliger. Als Gandhi iets zegt, is het nieuws. Al is het alleen omdat het hele land nieuwsgierig wordt gehouden naar zijn gedachten.

Kruit

En zo wordt het verhaal rond de Kroonprins ook dit weekend weer een stukje langer. En wordt zijn status van onvermijdelijke partijleider en premierskandidaat steeds een stukje groter. Tot die tijd blijft Rahul ver van de plek waar de klappen vallen, waar gewerkt wordt en dus fouten en vijanden worden gemaakt. Maar ook: waar bestuurlijke ervaring wordt opgedaan.

De partijbonzen buiten blijven netjes smeken om zijn komst en zweren dat hij wel degelijk een belangrijke rol speelt. Wel vanuit zijn glazen kastje op het partijkantoor, behangen met een zwaar slot en bewaakt door zijn moeder, Sonia, nu nog de Koningin van India. Het Kruit van de Kroonprins wordt nauwkeurig droog gehouden.