Strenge beveiling bij interview Netanyahu

Voor het interview met de Israëlische premier moeten we met onze cameraploeg drie uur van tevoren in het hotel aanwezig zijn. Dat lijkt overdreven maar de beveiliging is zo streng dat het geen minuut te veel blijkt.

Doosje voor doosje
De meterslange verlengsnoeren van de cameraploeg moeten stuk voor stuk worden uitgerold en gescand, de koffers van de visagiste worden uitgepakt en doosje voor doosje gecontroleerd.

Als cameraman Dennis Hilgers met zijn collega Mladen alle apparatuur met bijbehorende statieven, snoeren, microfoons en de camera’s door de beveiliging heeft geloodst, moeten we zelf door de controle.

Koekje
De zwaarst beveiligde ruimte van Den Haag van dit moment mogen we na de controles niet meer verlaten. De consumpties die we krijgen zijn doorgelicht, geen koekje ontgaat de Israëlische beveiligers.

Vlag
En net als we alles in gereedheid denken te hebben, komt de persoonlijk assistent van de premier met nog een paar eisen: de premier mag alleen met zijn linkerkant in beeld en er moet achter hem een Israëlische vlag in beeld te zien zijn.

Pauze
Die vlag staat nu, Mariëlle wordt geschminkt en de beveiligingsploeg neemt even pauze.

Oorlog
Als je aan de beveiligingsstandaard kunt aflezen wat de situatie in Israël is, dan is het een land in oorlog. De strenge maatregelen doen me denken aan mijn bezoek aan Israël vorig jaar.

Mijn vriend en ik worden door de westelijke Jordaanoever gereden door een Palestijn die in dienst is van de Amerikaanse ontwikkelingshulporganisatie USAID. Hij loodst ons door de checkpoints die hij dagelijks door moet om van zijn woning in Jeruzalem naar zijn werk in Ramallah te komen. Overal rijen wachtende mensen, gelatenheid en vooral willekeur. Soms duurt een beveiligingscontrole een uur, dan weer vijf minuten.

Voor de bewoners van de westelijke Jordaanoever is dat een dagelijks gegeven. Althans voor de Palestijnse bewoners, want voor de bewoners van de tientallen nederzettingen is een eigen weg aangelegd. De Israëlies kunnen zich vrijer over de Westoever bewegen. Onze gids probeert neutraal en zakelijk te vertellen hoe de checkpoints werken en hoeveel er zijn en waar ze zijn.

Opmerkelijk neutraal is hij. Totdat ik hem vraag wat zijn opgroeiende kinderen van deze alledaagse werkelijkheid vinden. Het wordt stil in de auto. Ik ben bang dat hij mijn vraag verkeerd heeft begrepen. Maar nadat ik mijn vraag herhaal, slaat hij met zijn hand op het stuur en begint geëmotioneerd te vertellen hoe bang hij is dat zijn zoon van 16 op een dag niet meer wordt doorgelaten omdat jongens van zijn leeftijd extra zwaar worden gecontroleerd.

En hij vertelt hoe zijn vrouw iedere dag bidt dat de kinderen veilig uit school komen. Op weg naar huis mogen ze nooit hun identiteitsbewijzen vergeten want als dat gebeurt, mogen ze niet meer naar huis en bestaat het gevaar dat ze worden gemarteld en opgesloten. En eigenlijk, zo zegt hij na een diepe zucht, eigenlijk is hij nog het meest benauwd dat zijn zoon op deze manier een terrorist wordt.

En aan het verhaal van deze Palestijnse familie op de Westoever moet ik denken als we zitten te wachten op de komst van de Israëlische premier. De extreme beveiliging valt werkelijk in het niets bij wat de bewoners in dat land zelf mee moeten maken. Dagelijks.

En dan stuift ineens de Israëlische premier de hotelkamer binnen met een kluwen beveiligers. Het gesprek begint ontspannen en luchtig. Totdat Mariëlle een vraag stelt over de joodse nederzettingen op Palestijns grondgebied. Daar raakt ze blijkbaar een gevoelige snaar. Hij vindt de aanwezigheid van nederzettingen zo zelfsprekend als het feit dat er joden in Utrecht wonen. En daarmee wordt weer eens duidelijk dat een oplossing voor het eerlijk verdelen van de heilige grondgebied aan de Middellandse zee nog heel ver weg is. Daar veranderen we ook vandaag niks aan.

Dieuwke.van.Ooij@Nieuwsuur.nl, buitenlandredacteur