Het proces loopt al een aantal maanden, maar het is nog steeds dringen voor journalisten. Vandaag zal een van de bekendere bunga bunga-meisjes verhoord worden: Marysthell Polanco.

Door Eveline Rethmeier

Showgirl Marysthell Polanco verlaat de rechtbank in Milaan nadat ze verhoord is over de beruchte Bunga Bunga-avonden van Silvio Berlusconi. (Foto: Willem Sluyterman van Loo)

Waar veel van de vrouwen kozen voor een sobere kledingstijl om de aantijgingen van prostitutie te ontkrachten, hult Marysthell zich in minirok, knalrode hakken en dito lippen om haar getuigenis voor de rechtbank vaf te leggen. Getooid met gigantische zonnebril baant ze zich een weg naar buiten voor haar moment: de tientallen journalisten en fotografen die buiten staan te wachten.

Gevoel voor humor

Marysthell lijkt zich prima op haar gemak te voelen ten overstaan van de drie vrouwelijke rechters die hun misprijzen nauwelijks verbergen. Ze stelt zichzelf voor als actrice en zangeres en houdt vol dat tijdens de avonden in Berlusconi’s villa niets onzedelijks gebeurde. Ze vertelt over het gevoel voor humor dat ze met hem deelt en dat ze zich graag verkleedde om hem aan het lachen te maken. De ene keer was dat als Barack Obama, de andere keer officier van justitie Ida Bocassini, de roodharige aartsvijand van Berlusconi die ook vandaag het proces leidt. Er klink gegrinnik op vanuit de zaal. Het OM vertrekt geen spier.

Burlesk

Als ze vertelt over de burleske kledingstijl van vele meisjes, vraagt de rechtbank geïrriteerd dat ze toch echt meer details moet geven, omdat ze niet bekend zijn met het fenomeen. “Begint u maar gewoon bij uw schoeisel en vertel hoe u er van top tot teen uitzag.”In ondergoed, met pluimen en schortjes” luidt het antwoord.

Vriendschap

Marysthell houdt vol dat niemand naakt was, en niemand zich liet betasten. “Beneden was geen bordeel, maar een theater en ik trad er graag op. ” Dat Marysthell samen met tientallen andere meisjes duizenden euro’s per maand kreeg overgemaakt van Berlusconi was slechts een teken van vriendschap. “Ik houd van hem, als een vriend’.

Jaloezie

Zelfs door het toch vrij expliciete en minder zachtaardige telefoontranscript, wordt Marysthell niet in verlegenheid gebracht. Hierin doet ze onder luid gescheld haar beklag tegen een vriendin dat ze maar drieduizend euro heeft gekregen die maand, en ‘die Ruby’ maar liefst dertigduizend. Ze haalt haar schouders op en doet het af met “een beetje jaloezie.”

Te jong

Er zijn geen vragen meer, antwoorden komen er toch nauwelijks en haar geheugen laat het vaak afweten. Getooid met gigantische zonnebril baant ze zich een weg naar buiten voor haar moment: de tientallen journalisten en fotografen die buiten staan te wachten. Twee meisjes op straat vragen aan hun moeder of die vrouw met de zonnebril soms een beroemdheid is. Maar zij wil er niets van weten. “Om dat te begrijpen zijn jullie nog iets te jong.”