Hallo Erik,

Ik begrijp uit je verhaal van vorige week, dat  het een rustige donkere tijd is bij jullie op de Zuidpool. Hier bij de Noordpool is het met 24 uur licht juist grote drukte. We hebben de afgelopen twee weken 296 ganzen , 50 noordse sternen, 9 sneeuwgorzen en drie poolvossen gevangen en kleurmerken gegeven.  We zouden nog meer ganzen hebben geringd als we niet tijdens één van de vangsten gestoord waren door een ijsbeer.

De ijsbeer bleef gelukkig op honderden meters afstand maar maakte wel  een kwart cirkel om ons heen al zwemmend van eiland naar eiland. Alle veiligheidsprotocollen bleken goed te werken. Iedereen wist  wat hij moest doen. We hebben meteen alle ganzen, ook die nog geen ring hadden losgelaten en binnen een half uur waren onze spullen gepakt en terug op de boot. De ijsbeer hebben we de hele tijd goed in de gaten gehouden.

De ijsbeer ziet er misschien lief en aaibaar uit, maar is een echte jager. Het is naast de tijger de enige diersoort die de mens als prooi kan zien en probeert te verschalken. In dit koude kale landschap heeft hij twee methodes: besluipen of net doen alsof hij geen interesse heeft. Voor beide methoden geldt dat een ijsbeer op korte afstand zeer dodelijk is.

Bedenk maar eens dat hij op het ijs bij een ademgat van een ringelrob soms wel 72 uur ligt te wachten. Dat die rob drie keer met zijn neusje boven het water uitkomt om te ademen en dat de ijsbeer dan vanuit dat wachten met een grote sprong zijn klauwen in de neus slaat en 150 kilogram door het ijs naar het oppervlak trekt. Sprongen zoals Bokito maakte zijn dagelijkse kost voor de ijsberen die hier jagen. En tenslotte is een ijsbeer die niet op het pakijs zit, altijd zijn voornaamste voedselbron kwijt.

We hadden een geweer, alarmpistool en walki-talki  paraat en er werd helder gecommuniceerd. Nu het allemaal goed is afgelopen zou je kunnen denken dat we ons wat snel uit de voeten maakten, maar als je zag hoe snel de ijsbeer bewoog en bedenkt hoe erg een ganzenvangst stinkt, dan hebben we geluk gehad dat deze beer net zo bang was voor ons als wij voor hem. En het is ook een goed gevoel om hem de ruimte te geven en een directe confrontatie uit de weg te gaan.

Hier in het dorp was het druk. Ik heb drie keer met journalisten gepraat en vier keer een lezing en rondleiding gehouden: voor Koreaanse studenten, voor Noorse studenten, voor  Noorse ambtenaren en toeristen. Nadat ik bij de Amerikanen had gezien hoe ze op internet de vluchten van hun onbemand vliegtuigje voor iedereen zichtbaar maken, ben ik ook gaan bouwen aan een virtuele rondleiding door het dorp. Sinds 1 augustus is dit dorpje te zien in Google Earth en ik heb te voet een streetview gemaakt, waarmee je door het hele dorp kunt dwalen en via video uitleg krijgt over hetgeen er te zien is (http://www.arcticstation.nl/streetview).

Tenslotte ben ik als een razende reporter gaan kijken bij het uittesten van een Mars-wagentje op de rotsvlakte achter het vliegveld. Ik had een mooie video voor mijn weblog gemaakt. Maar die moest ik er weer afhalen. De video moet eerst gecontroleerd en vrijgegeven door NASA vanwege de geheime nieuwe technologie die getest werd!  Daarom geen foto of video daarvan.

Het was wel bijzonder om op een matje naast iemand te zitten die met zijn computer radiografisch het karretje  bestuurde. Deze persoon was ook degene die het voertuigje bestuurt dat op het moment  op Mars rijdt. In ieder geval weet ik nu dat dat rijden niet snel gaat.

Vanochtend begint de terugreis van mijn vier studenten terug naar Nederland. Anouk, Fokje, Elise en Thomas  hebben  mij de hele  zomer  geholpen en hun eigen onderzoeken uitgevoerd.  Ik blijf met mijn zoon nog vier dagen langer om de laatste waarnemingen te doen en alles op te ruimen. Hopelijk lukt het nog om over de bergketen naar de andere kant van het schiereiland te lopen. De gletsjer van Engelsbukta is aan het searchen.

Dat betekent dat de gletsjertong zich juist met tientallen meters per jaar naar voren beweegt. Dat is erg bijzonder na alle afkalvende gletsjers en ik wil graag met eigen ogen zien hoe dit stromend ijs het zand en de stenen voor zich uit duwt.

Het ziet er naar uit dat het deze zomer geen record dieptepunt wordt voor de hoeveelheid ijs rond de Noordpool. Volgens de meteorologische statistieken hebben we dit jaar in juli wel een record gebroken met de dagtemperatuur. We hebben twee warme periodes gehad waarbij we hier zonder jas naar buiten liepen. Maar er is ook erg veel mist geweest.  Veel  meer dan in andere jaren. Het blijft spannend hoe de nabije  toekomst er hier zal uitzien.

Met vriendelijke groet,

Maarten