NOS

Het is voorbij. De vlam is gedoofd, de koffers worden gepakt. Het Olympische circus verlaat de stad. De 29-ste editie, de zomerspelen van Peking 2008, zit erop. Het is tijd om de balans op te maken.

Meeste, mooiste, grootste, beste, indrukwekkendste, heetste. De Olympische Spelen van 2008 gaan vast de geschiedenis in als ‘de Spelen van de overtreffende trap’. Het land met de meeste inwoners ter wereld, bouwde de mooiste stadions, bracht de meeste vrijwilligers en veiligheidsmensen op de been. Won de meeste medailles. En trakteerde uiteraard op het indrukwekkendste vuurwerk. Een terugblik in tekst en beeld van de NOS Journaalploeg.

Het was een beetje een rare dag vandaag. De sport loopt op z’n eind. Beter gezegd alles loopt op z’n eind. Het was zoiets als de laatste dag van je vakantie,voordat je weer naar huis gaat. Je doet niet veel meer want de koffers zijn gepakt en, de voortent is van de caravan en eigenlijk wil je gewoon naar huis. Op naar de gehaktballen. 

Ik ben vandaag wezen shoppen. Ja, ik had een paar uurtjes over en ik kan u zeggen shoppen is hier een belevenis. Een toeristische attractie op zich. Nergens zie je zoveel buitenlanders als hier in de warenhuizen.

Dat wil zeggen de warenhuizen waar je kunt onderhandelen, kunt afdingen. Het zijn er tientallen, waarvan Silk Street Market wel de bekendste is. Ik belandde in het Ya Show Shopping Centre. Het wemelde er van de buitenlanders, die hier niet alleen voor de wedstrijden blijken te zijn maar ook om voor zo weinig mogelijk geld, zoveel mogelijk binnen te halen.

Ik kwam vandaag Erica tegen. Erica is Erica Terpstra, onze hoogste nationale sportbobo. En dat zeg ik met alle respect. Al was het maar omdat Erica nooit last lijkt te hebben van een dip en ik wel.

Hoe is het afgelopen met de boer die moest betalen voor een boom? Heeft hij nu moeten betalen of niet? Veel mensen reageerden op mijn blog over een reportage die we op het platteland van China maakten. Ik vertelde hoe er een auto tegen een boom aanreed, en hoe de boer bij wie we op bezoek waren onder druk werd gezet om een heel hoog bedrag voor die boom te betalen.

Ik ben vandaag naar de Olympic Green geweest. Zeg maar het hart van de Spelen. De plek waar het zwemstadion, de icecube, staat en natuurlijk het vogelnestje, het Olympisch Stadion waar ik vanavond prachtige atletiek zag. Maar er was nog iets anders dat m’n aandacht trok.

Het moest een culturele bestemming krijgen. Die ene middag en avond in de tweede Olympische week dat ik mij niet aan de poort van een stadion meld, wil ik iets oppikken van de metropool waarin ik te gast ben. Zeg nou zelf, hoe vaak bezoekt een Hollander Peking in zijn leven? Daar moet je 'iets mee doen', ook al om het knagende gevoel in je geweten dat er zelfs tijdens de Olympische Spelen nog meer te ontdekken valt dan vallende fietsers, opgepompte gewichtheffersgezichten, fascinerend mooi jankende winnaars en berustende, schouderophalende verliezers. Het sporthart is bij de hockeyers, de waterpolomeiden, Anky, Theo, Willy, de twee roeisters van wie men zegt dat ze niet met elkaar op vakantie gaan en Lobke en hoe-heet-ze-ook-al-weer in die boot.