De weg kwijt in Peking
Ik had vandaag een transportprobleem. Beter gezegd, ik was wat overmoedig en schatte de afstanden in deze immense stad verkeerd in. Dat had grote gevolgen mag ik wel zeggen.
Ik was bij de tempel van de Hemelse Vrede. Nu ligt de tempel aan de eerste ring, zeg maar in het centrum van de stad en moest naar mijn hotel aan de vierde ring.
Nee laat ik anders zeggen. Stel u voor ik was op de Nieuwmarkt in Amsterdam, zeg maar binnen de eerste grachtengordel van het centrum en ik moest naar de Lijnbaansgracht. Zeg maar de vierde ring van de stad. Want Peking lijkt wat dat betreft wel een beetje op Amsterdam. Rond het centrum lopen steeds groter worden de ringen, vergelijkbaar met de Amsterdamse grachten. Nou is die afstand, zelfs op een warme dag van vandaag met een graad of 35, best te lopen.
Zo niet in Peking. In Peking is alles groter, veel groter, zeg maar gerust immens groter. Een factor 10 is nog niet genoeg. Als je van de ene naar de andere kant van de stad wil, wat een kaarsrechte weg is dan ben je zo een uur onderweg. En dan te bedenken dat de helft van de auto’s niet rijdt.
Maar goed. Ik stond dus aan het eind van de middag bij de tempel en moest naar mijn hotel. Mijn tolk Jane (kom ik later op terug), suggereerde dat ik het best een stuk met de metro kon gaan. En aangezien het de Pekingse spitstijd was vond ik dat een verstandig advies. Dan zou ik vlak bij mijn hotel. Dat wil zeggen op zo’n kwartiertje rijden uitstappen en het laatste stukje een taxi nemen. Natuurlijk voor deze verslaggever geen probleem. Wat onzeker over haar voorstel namen we afscheid en spraken af voor de volgende dag. Ze zette me op de eerste metrolijn en gaf me de boodschap mee dat ik na twee haltes moest over stappen op lijn 10 naar het noorden. Na vijf haltes- let op- goed tellen!! Zou ik dan bij een taxi moeten nemen.
En ik moet u zeggen het ging fantastisch.
Binnen twintig minuten was ik op Sanjanquai.
Maar toen ging het fout! Daar bleek dat er drie uitgangen waren. Een keus met grote gevolgen wist ik meteen, want neem je de verkeerde dan krijg je nooit een taxi, of de taxi’s gaan allemaal de verkeerde kant op. En daar had mijn onvolprezen tolk geen rekening mee gehouden. Ik moest dus kiezen. Uiteraard koos ik de verkeerde, zoals ik ook altijd het verkeerde eindcijfer kies in de staatsloterij.
Er zat maar één ding op. Gewoon lopen. In de verte zag ik wat hoge gebouwen die me vaag bekend voorkomen. En dat was meteen fout één, want de meeste hoge gebouwen lijken erg veel op elkaar. Die gebouwen kwamen ook niet dichter bij en toen bleek fout twee. Het was toch verder dan ik dacht.
Terug was geen optie, want te warm en inmiddels te ver en verder was ook geen optie, want ook te ver en veel te ver.
Tot mijn oog viel op een politieauto aan de kant van de weg. Nu heeft de Chinese politie niet een al te beste naam in de wereld, maar ik was redelijk door mijn goeie ideeën heen.
In de politieauto bleken drie agenten te zitten. Achter het stuur een man, achterin twee vrouwen. Met een hulpeloze blik legde ik de plattegrond van Peking aan ze voor, wees op mijn hotel en zet een vragende blik op. Er volgde druk overleg. “Taxi or bus”, wist de man er in zin beste Engels uit te brengen. Weer haalde ik met een nog hulpelozer blik mijn schouders op. Ik weet het niet agent, zegt u ’t maar. Dat idee.
Het bleek te werken, waar ik stiekem op hoopt lukt. De agent maakt plaats op de voorstoel en gaf te kennen dat ie mij zou brengen. One world, one dream nietwaar.
Ik dacht dat ik gered was en binnen afzienbare tijd onder een welverdiende douche zou staan. Maar niets was minder waar. De agenten wisten zelf de weg niet. Ja ze reden de eerste paar kilometer goed, maar moesten al snel een collega, die op wacht stond langs de kant van de weg, hulp vragen. Wat aanwijzingen werden de auto binnen geslingerd en verder gingen we weer, in de aangegeven richting. Maar ja Peking bleek toch ook erg groot voor deze redders in nood. Toch maar weer even de weg vragen, en nog maar een keer en nog maar een keer. Terwijl ik toch echt het hotel met de naam groot erboven telkens in de verte zag. Maar helaas mijn chinees schoot te kort.
Na vier keer vragen en drie keer fout rijden vonden we het dan toch, iedereen slaakte een zucht van verlichting, inclusief ikzelf. Voor het hotel werd ik afgezet.
Ik bedankte de drie uitbundig in mijn slechtste Engels en beste Chinees (iets dat klinkt als tjinsee). Maar voordat ik uit de auto was sprongen twee van de drie er al uit. Of ze toch nog even op de foto mochten met die rare buitenlander die zo knullig verdwaald was. Nou bij deze.
Geweldig!
Ik verheug me op een dag tot dag (of vaker) verslag van Menno-in-Chinaland.
Een soort Kuifje maar dan anders
Gelukkig hebben we de foto’s nog….
Vraag me af of beseft wordt dat dat land een kwart van de werekdbevolking herbergt, een beetje nederigheid kan geen kwaad, immers waarom zouden ze ons moeten begrijpen, andersom zou veel logischer zijn.
Leuk, ik leefde met alles mee.
is er toch nog iets goed aan het feit dat er zveel politie op straat is in peking. hopenlijk zullen ze voor de rest zich ook beperken tot normale politie werkzaamheden.
well, vanochtend begonnen met de nieuwe Olympische site te ontdekken, lees ik gelijk dit leuke verhaal over Menno’s avonturen z’n hotel te bereiken, lol. Zo zie je maar, zelfs de Chinese politie laat zich van z’n beste kant zien, prachtig verhaal. Zo kan het dus ook:-) Chapeau voor de Pekingse politie!!!
Hoe herkenbaar! En wat een aardige politiemensen! Ik hoop voor Menno dat die aardigheid aanhoudt. En op die manier verdwalen zal-ie vast niet meer doen. Gelukkig zijn er nog andere manieren om te verdwalen
Is een fiets trouwens geen optie? Fietsen in Beijing vond ik best leuk (en dat voor een fietshater). Zet ‘m op Menno!
Hallo Menno, Jammer dat je de ANWB EXtra Beijing niet hebt meegenomen, niet alleen een uitstekende kaart, maar ook een uitstekend overzit van het hele metro systeem. Ik zit nu 5 weken in Beijing. Het beste is je hotelkaart mee te nemen, in het Chinees staat het adres, kun je altijd aan een taxi chauffeur tonen. Verder van te voren kijken welke lijn je moet hebben in welke richtinghelpt. De vele vrijwilligers op de metro stations kunnen je prima helpen als je hen je plaats van je hotel op de kaart laat zien. Sukses met het vervolg, Beijing is vol met nieuwe ervaringen en verhalen.
Klinkt me bekend in de oren. Ik ging gister voor een fietstochtje van 2 uur weg, maar dat werden er 4,5… Mijn politieagenten wisten zichzelf niet eens terug te vinden op de plattegrond van Beijing die ik bij me had. Gelukkig kon een Noorse toerist mij ongeveer de goede richting wijzen (en lachend erbij vragen of ik dat met de fiets wilde doen…).
Volledig herkenbaar. Zowel de misschatting van de afstanden, als de ongecontroleerde hulp van de Chinezen. Ben er in mei zelf geweest, en dit soort acties gaat de spelen tot een succes maken: hulpvaardige Chinezen tegenover volstrekt onkundige (sorry
) buitenlanders.
Wet van Murphy op z’n Chinees?
menno, belangrijke tip voor een verblijf in China; zorg dat je altijd de naam van het hotel, met straatnaam en wijk in chinese karakters op papier bij je hebt.
Een leuk verhaal, ik kan het mij best voorstellen, maar hoe kan het dat er 4 reacties zijn op 5/8 terwijl het op 6/8 geschreven is
Fietsen in Beijing lijkt me ook wel een idee. Ikzelf deed het indertijd in Londen. Iedereen vond het heel gevaarlijk, maar als fietser was je vaak sneller dan de auto’s, veel files in zo,n grote stad.
Ik woon nu al ruim 11 jaar in China en mijn ervaringen met de politie in heel China zijn altijd positief! Over het algemeen bieden ze aan buitenlanders altijd een helpende hand, zover ze het zelf kunnen. Het beeld in het Westen over China is sterk vertekend… ik hoop dat de OS iets van dat beeld veranderd… Inderdaad, een beetje nederigheid voor dit grote land lijkt me wel op zo’n plaats.
Hoi Menno,
erg herkenbaar je verhaal. Ik heb er afgelopen zondag 4 uur over gedaan om in het olympische dorp te komen. En ik ben hier al meerdere keren geweest. Een vriend van mij, Dick Jansen heeft de kaart van Beijing over die van Friesland gelegd. Dan is het vergelijk eenvoudiger. In jou voorbeeld van Amsterdam, ligt je hotel waarschijnlijk in Purmerend. Loop ze…..
De weg kwijt zijn is een inmens probleem als we oplossingen in de omgeving blijven zoeken.
Still barking
leuk verslag!
Leuk stuk – en herkenbaar. Ben ook al vele malen in Beijing geweest en de politie (iedereen eigenlijk!) is altijd erg aardig. Gewoon niet boos worden en vooral blijven lachen dan bereik je het meest! Ben het volledig met Marc eens overigens.
Hoi Menno,
Heerlijk om al die verhalen te horen. Wat herkenbaar. Ben in juni in Peking geweest en door China getrokken en de mensen zijn super aardig zonder “kort lontje”. Zouden wij in Nederland wat van kunnen leren.
Zeer herkenbaar dit verhaal, zowel de afstanden, het systematisch de verkeerde kant kiezen, als het feit dat een chinees – nederlands woordenboek wonderen verricht.
Toch iets over het Engels: klopt dat china een kwart van de wereldbevolking herbergt, en dus alle respect verdient. Aan de andere kant: dit zijn de Olympische Spelen, die zijn voor de hele wereld, en niet alleen voor de chinezen! Een beetje respect voor de bezoekers uit de hele wereld mag ook wel. En daar heb ik wat moeite mee:
* 75 % van de kaarten naar Chinezen, met als gevolg een hoop zwarthandel (in ieder geval bij het voetbal van gisteren)
* afleggen van de eed bij de opening alleen in het chinees, terwijl wellicht 90% van de sporters geen chinees verstaat
* de moeilijkheid om als niet chinees sprekende aan informatie te komen over der spelen. Voorbeeld: Fakkeltocht route in Beijing niet verkrijgbaar. Fietsroute amper beschreven. Informatie over reis Beijing – TianJin amper verkrijgbaar.
Maar goed, het zal er allemaal niet minder gezellig om worden.
Groet
Frank
Spannend, succes met het vervolg van t verblijf in deze wereldstad!
Leuk verhaal, ik zit zelf ook in China, een tip,
Vraag het hotel om een kaartje van hun hotel(in het Chinees)…
indien nodig kan je zelf het Engelse adres opschrijven
ik weet nu waar je staat ik kan je zien op GooGle eard .het is nog een stukje lopen hoor.
leuk om iets mee te krijgen van jullie blevenissen.. Net al bij de sporters.. Het verhaal “achter” de journalist is dus interessanter dan de daadwerkelijke intervieuws..
Heel Leuk, blijf schrijven.
Gr,
Arie
leuk menno om je stukjes te lezen groetjes ma
leuk verhaal zo meer
tjinseeeeeeeee! idiot jävel