Fotograaf verstoort inzichten en analyses bij persconferentie
Persconferenties zijn me zo dierbaar in Peking. Niet omdat er diepzinnige inzichten geboden worden, ook niet omdat het antwoorden geeft op de meest prangende vragen na een sportprestatie. Welnee. Overpeizingen, analyses of uitspraken waar journalisten wel mee uit de voeten kunnen worden in het hockey volledig buiten de officële persconferenties om gedaan. Dat vinden de verslaggevers prettig, dat vinden de coaches en spelers wel zo efficiënt en voordat de Chinese vrijwilligers onzeker en schuchter willen inbreken in de gesprekken na een wedstrijd is het werk al gedaan. Geen centje pijn.
Maar ja, dan moet de officiële persconferentie nog aanvangen. En als ik officieel zeg, bedoel ik ook officieel.
Na de vrouwenwedstrijd Nederland-China zitten bondscoach Marc Lammers en aanvoerster Minke Booij naast de Koreaanse bondscoach van China. Naast Booij zit een Chinees-Engelse tolk, de Aziatische coach wordt bijgestaan door zijn eigen Chinees-Koreaanse vertaler. Een Chinese persdame opent de analyse op een toon die doet vermoeden dat hier de Olympische Spelen van 2020 zullen worden toegewezen. Bij vrijwel iedere wedstrijd legt deze ijverige vrouw de aanwezige een lijst voor met de teamopstelling: of ze even wil aanwijzen wie ze eigenlijk is.
Het voorstellen duurt minuten. Het besmuikte gezucht en gegiechel van een handvol Nederlandse verslaggevers, alsmede het serieus geknijp in grote opschrijfmappen van twee Engelstaligen en enkele rechtop zittende vlijtige Chinese jongelingen eveneens. Van de voorlichtmevrouw mogen we nu een vraag stellen aan de matadoren achter de tafel, als we maar duidelijk onze naam zeggen en de functie en het medium waarvoor we werken. Er mag geen enkele twijfel zijn met wie Lammers of Booij te maken heeft.
Onze landgenoten hoeven niets te vragen. Ze wachten op het moment dat de persconferentie beëindigd wordt, dan kunnen ze nog even onderling met Booij en Lammers keuvelen.
Gelukkig, er komt een Engelse, brutale vraag? “Wat zijn de gevoelens van coach Kim na dit nipte verlies?” Na twee vertalingsronde heeft Kim de vraag begrepen. Hij kijkt moeilijk, grimlacht even en komt dan tot stevige inzichten. Vermoed ik. Ingewikkelde inzichten moeten het welhaast zijn, want na de Koreaans-Chinese vertaling gaat Kim in debat met zijn eigen tolk. Samen kibbelen ze een tijdje vrolijk door over de juiste nuancering. Alle journalisten zitten nu op het puntje van de stoel. Het kan niet anders of dit kan het landsbelang schaden. Coach Kim mag beslit niet verkeerd worden begrepen.
Als de spanning minuten later grenst aan het ondraaglijke, krijgen we via de andere tolk het verlossende woord. Kim heeft erg veel respect voor Nederland, maar China zal vanaf nu nog steeds proberen de volgende wedstrijden te winnen. De brutale jongere knikt. Hij is vet tevreden met dit antwoord.
Ook Marc Lammers krijgt één vraag van een nieuwsgierige Chinees. Wat vindt hij van China?
Lammers wijdt er drie zinnen aan. Ze pieken op het juiste moment, ze zijn fitter dan twee maanden geleden en ze hebben veel steun van het thuispubliek.
Elk Engels uitgesproken woord van Lammers moet wel een complete alinea aan Chinese karakters vertegenwoordigen, want de Chinese tolk houdt maar niet op weer te geven wat Lammers zoëven antwoordde. De Nederlandse bondscoach trekt zijn neusvleugels op, Minke Booij houdt haar lachen in, met haar lippen tegen een flesje water.
Na deze twee vragen, bijna een kwartier later, is het voorbij. Plechtig verordent de persdame dat we ‘running out of time’ zijn.
Na de herenwedstrijd Nederland-Canada bleef de Nederlandse schrijvende pers maar weg. Hier mocht aanvoerder Jeroen Delmee mooi zijn en stilzitten, voor amper vier persvertegenwoordigers in de veel te grote zaal. Het voorstellen duurde nu zelfs langer dan de vertalingen van de twee vragen aan de beide bondscoaches.
Een Nederlandse hockeyfotograaf werd op strenge wijze gedwongen om onderwijl niet staand zijn plaatjes te schieten. Hij moest zitten, op straffe van het stoppen van de persconferentie. Anders zouden alle aanwezige journalisten achter hem verstoken kunnen blijven van de heldere analyses van achter de tafel. En dan zou de persconferentie helemaal voor niets zijn geweest.
Whahahahahahahahahaha! I love China… Don’t ya just love China?
)))
zozo, dat zijn gezellige persconferenties; zal mij benieuwen hoe lang ze daarmee doorgaan.
“op straffe van het stoppen van de persconferentie.”
is dat niet iets om eens een keer uit te lokken?
LEuk om te lezen. Geeft toch een aardig beeld van wat er zich allemaal afspeelt buiten de wedstrijden. En in welke (onmogelijke) bochten de Chinezen zich wringen om toch maar een mooi plaatje te laten zien aan de rest van de wereld. Gelukkig weten wij beter….
Hahaha, briljant!
Maargoed, misschien heb ik ook met jullie te doen. Kunnen jullie de volgende keer niet een soort toneelstuk opvoeren, MacBeth met Lammers in de hoofdrol of zo? Wordt er nog gelachen met de Chinese persdame…
Hoe vaak ga jij er nu dan nog naar toe Philip?
Blijken onze Aziatische vrienden toch minder efficient te zijn dan een ieder wel denkt. gelukkig zijn ze met vele anders zouden ze nooit presteren wat ze nu allemaal doen.
Een Nederlandse hockeyfotograaf werd op strenge wijze gedwongen om onderwijl niet staand zijn plaatjes te schieten. Hij moest zitten, op straffe van het stoppen van de persconferentie. Anders zouden alle aanwezige journalisten achter hem verstoken kunnen blijven van de heldere analyses van achter de tafel.
Stel je voor?!
Het stuk op zich is wel enigszins informatief over de gang van zaken daar. Daar wordt volledig afbreuk aan gedaan door de zwaar opgelegde ironie, die komt arrogant en dommig over en de slecht gekozen titel. Het stukje zegt iets over de harkerigheid van Chinezen en Nederlanders inclusief de auteur van het stukje.
China is nieuw en onbekend met de westerse gewoontes. China wil niet afgaan, heeft beginner’s zenuwen en last van wat faalangst. Jullie doen heel laatdunkend daarover. Gniffelen al te graag, ach er is weinig medeleven te verwachten blijkbaar. Vanuit de chinese standpunt heeft het westen ook belachelijke stomme gewoontes. Het is maar van welke kant je het bekijkt.
Deze Chinese organisatie bij het hockey heeft zich nu snel aangepast. Vandaag, na de vrouwenwedstrijd Nederland-Australië, nam de voorheen zo strenge persdame de aanwezige verslaggevers apart, dirigeerde ze naar de coach en speelster van hun eigen land en liet ze onderling begaan. De Chinese vrijwilligers met een opschrijfblok bleven weg en de betreffende fotograaf mocht lopen waar hij wilde. Het is de Chinese organisatie kennelijk opgevallen dat het strakke protocol niet voldeed en ze hebben zich flexibel getoond. En wat het prettigste was om waar te nemen: de eerder zo ordentelijk voorlichtster lachtte ontspannen temidden van deze prettig chaotische situatie. Het loslaten van de strak voorgeschreven deed haar zichtbaar goed.
Wat is toch die obsessie met gezichtsverlies en ‘afgaan’ van Aziaten in het algemeen, en ook Chinezen? En waarom is het ‘belachelijke stom’ gewoonte om je niet te interesseren voor wat anderen van je denken, zoals het de gewoonte is in het Westen?
Verbazingwekkend nog altijd die cultuur verschillen. Het botst de vrijheid en wellicht wel die brutaliteit die wij gewend zijn en de gereserveerdheid van de chinezen. Zelfs als leek die gewoon thuis de OS kijkt kan me verbazen over wat de chinezen zichzelf op de hals hebben gehaald met name over de schijnbare naieviteit van de chinezen dat ze alles in de hand kunnen houden als de rest van de wereld binnen halen.
Als ik dan bovenstaande collumn met zeer veel plezier lees ben ik toch razend benieuwd wat de chinezen gaan doen of juist weer laten na deze OS.
Dank je wel voor de aanvulling, Philip. Zowaar een positieve ontwikkeling!
zie je wel, niet erg lang dus.
lijkt me een stuk leuker zo, nietwaar philip?
Kan de intervieuwer van de zwemmers(ters) niet wat meer rekening houden
met de teleurstelling die ze moeten verwerken!!!!!
Die fotograaf heeft toch zeker niet de “initialen” J. van B. hoop ik? Wie het weet mag het zeggen…