Op zoek naar hemelse, oosterse oorspronkelijkheid
Het moest een culturele bestemming krijgen. Die ene middag en avond in de tweede Olympische week dat ik mij niet aan de poort van een stadion meld, wil ik iets oppikken van de metropool waarin ik te gast ben. Zeg nou zelf, hoe vaak bezoekt een Hollander Peking in zijn leven? Daar moet je ‘iets mee doen’, ook al om het knagende gevoel in je geweten dat er zelfs tijdens de Olympische Spelen nog meer te ontdekken valt dan vallende fietsers, opgepompte gewichtheffersgezichten, fascinerend mooi jankende winnaars en berustende, schouderophalende verliezers. Het sporthart is bij de hockeyers, de waterpolomeiden, Anky, Theo, Willy, de twee roeisters van wie men zegt dat ze niet met elkaar op vakantie gaan en Lobke en hoe-heet-ze-ook-al-weer in die boot.
Maar het rationele hoofd wil cultuursnuiven. Je kan toch moeilijk thuis aankomen met het verhaal dat je al die weken in China alleen maar stadions hebt gezien.
De tempel van de hemel werd het. Hier baden de keizers van de Ming en Qing dynastie vanaf de vijftiende eeuw voor een voorspoedige oogst. In deze tempel aanbaden al die Chinese keizers ook nog eens hun voorouders. De tempel, goed gerestaureerd en geconserveerd, pronkt nu als een Chinees monument van culturele trots en overlevingszin in het centrum van een groots stadspark.
Samen met mijn eveneens Nederlandse metgezel word ik door de gastvrije Chinese het park binnengeleid. Nee, ik hoef geen toegang te betalen, zoals veel andere bezoekers. Ik heb tenslotte een Olympische accreditatie om mijn nek; ik mág die paar euro niet eens betalen. De Chinezen willen heel graag dat buitenlandse gasten kennis maken met hun oude cultuur, die zoveel meer wijsheden, kennis en waardigheid herbergen dan wij westerlingen kunnen bevatten. Heus, voor het geval deze oprechte nieuwsgierige verwondering wordt verward met een arrogant soort westers superioriteitsgevoel; ik wil niets liever dan een taartpuntje van deze onmetelijk rijke schat aan kennis tot mij nemen.
Op weg naar de tempel zie ik groepjes oudere Chinezen kaarten. Ik begrijp er niets van, maar het boeit. Anderen zingen en spelen muziekstukken die ik niet kan duiden. Maar de sfeer trekt me. Waar een kilometer om ons heen de stad raast, is hier innerlijke rust. Dit is authentiek. En streeft de moderne stadsmens niet naar oorspronkelijkheid en authenticiteit? Juist.
Een Chinese oude vrouw beweegt gracieus met een soort badmintonracket en een bal. Het is dansen, het is zo vloeiend, het is het Chinees Staatscircus op leeftijd. Ze draait rondjes met haar racket waarbij ze mysterieus de zwaartekracht voor de bal opheft. Het is pure kunst.
Een oude man gebaart dat ik mee mag doen? Ik? Ik? Waaraan heb ik dat te danken? Ja, de vrouw gebaart nu dat ze me toelaat bij haar publiek dat zich met mij aan haar vergaapt.
Ik doe mijn best, ik heb best een beetje balgevoel, ik krijg een beetje applaus bij een trucje van me met de bal. Maar het blijft een genânte vertoning vergeleken bij haar artistieke, mystieke gaven, bij haar wonderbaarlijk rustig bewegende armen, handen, polsen, schouders en benen. Vergeleken met haar ben ik Ron Brandsteder op de dansvloer. Gelukkig geeft ze mij, en later mijn metgezel, het gevoel dat ik het er relatief goed vanaf heb gebracht. Ik heb talent. Als ik maar veel oefen, kan ik die Oosterse lenigheid en rust ook onder de knie krijgen. Helaas spreekt ze maar een enkel Engels woord – “very good” en “try” – maar uit haar ogen spreekt een liefdevolle onderlinge band, van oorspronkelijk mens tot oorspronkelijk mens, op zoek naar onze innerlijk authenticiteit.
We nemen afscheid. Een warm afscheid. Ze pakt de hoes van het Oosterse soort badmintonracket. Een blauwe hoes, met de naam van een sportmerk erop. Ze reikt het me aan en zegt, ineens in perfect Engels, “Would you like to buy a set?”
Kooke is leuk.
Oranje gekte en een te grote druk op de sporters, voor een deel veroorzaakt door de media. Maar kijk ook eens naar de Nederlandse spoorwegen, de club waar Mart Smeets zo gek op is. Station Beijing, zo leuk met al die filmpjes, Maar mag ik er op wijzen dat de volgende deelnemers aan die website niets gepresteerd hebben: Epke Zondervan, Marleen Veldhuis, Theo Bos en roeier Vermeulen van de Holland Wier.
Toch te veel met die filmpjes en bijbehorend honorarium bezig geweest? Allemaal wetend dat de familie op de tribune zat. Met camera!
Niet meer doen de volgende keer. Sporters moeten sporten en niet bezig zijn met “leuke” filmpjes.
Allemaal leuk en aardig maar misschien tijd voor een stukje over ‘hoe Nederlandse mannen op tv kijken hoe Nederlandse vrouwen alle medailles winnen’. Al het goud en zilver door of dankzij ‘onze meiden’. Respect!
Een prachtig voorbeeld van het hoofd in de wolken en de voeten op de grond.
Goh, Pieter Kronenberg, bijster origineel om vier minuten na elkaar exact dezelfde reactie naar twee blogs te sturen….
“Vely good stoly” met een zó verrassend slot. Waar heb ik eerder gelezen dat er in tempels handel werd gedreven? Niets nieuws dus onder de Chinese zon.
Erg grappig verhaaltje thanks
@ Pieter, (top)sport bestaat dankzij ons aller betrokkenheid, toch? wij willen zien hoe onze toppers zich inspannen, uitsloven, de emotie, de winst, het verlies… en alles wat erbij komt…
en dat zien we dankzij zulke filmpjes.
geen filmpjes, geen betrokkenheid, geen topsport…
alleen waar de grens ligt tussen leuke filmpjes en too much???
Hey Peter, Marleen Veldhuis. Is dat niet die zwemster die goud won als 1 van de 4 estafettevrouwen…? Dan heb je wel iets gepresteerd toch?
Ik wil graag (ook) even reageren op de reactie van Pieter. Mag ik erop wijzen dat de volgende deelnemers maar wel mooi op de Olympische Spelen staan en een aantal van hen ook in een finale.. Dat ten eerste al meer dan jij ooit kunt zeggen (waarschijnlijk). Marleen Veldhuis heeft goud!!! gehaald, Epke Zonderland heeft pech gehad (maar wel mooi geschiedenis geschreven voor Nederland, de eerste in een rekstokfinale!!). Zoals er al door meerdere is gezegd er valt altijd wel iemand bij de rekstok, het is gewoon hopen dat jij dat niet bent. Theo Bos is niet in goede doen, maar haalt toch de kwart finales sprint, wordt onderuit gereden op de keirin (weer pure pech) en haalt met het pech team wel de tweede ronde groeps achtervolging.
En mag ik er dan ook op wijze dat Naomi van as (dames Hockey) in de finale staat en dat Edith Bosch brons heeft gehaald bij het judo.. De relatie Station Beijng (de filmpjes en “druk”) is bij deze dus ook weer onderuit gehaald, want er zijn dus ook sporters die wel gewoon hebben gepresteerd..
(sorry voor de lange stof
)
Pieter zelf heeft wel niet meegedaan met die filmpjes, maar ook niets gepresteerd. Inderdaad: geen verband.
Ja,ja het thuisfront wacht op leuke verhalen. Wij genieten zo mee. Doe vooral die leuke metgezel veel groeten.
Laten wij toch allemaal denken aan de olympisch gedachte.Een ding moeten wij niet vergeten nl.ZONDER VERLIEZERS HEB JE NOOIT een WINNAAR!!!