Een knuffel van Erica
Ik kwam vandaag Erica tegen. Erica is Erica Terpstra, onze hoogste nationale sportbobo. En dat zeg ik met alle respect. Al was het maar omdat Erica nooit last lijkt te hebben van een dip en ik wel.
Ik zat, zoals u misschien nog weet, vorige week in een dip. De spelen waren halverwege en het viel allemaal wat tegen. Ik voorspelde dat het gemor zou beginnen. Twee dagen later begon het te regenen. Op de roeibaan, goud en zilver en daarna bleef het regenen. Medailles dan. Goud voor Marianne Vos, plakken voor de zeilers, Goud voor Anky en Salinero. Het gemor werd kortom in de kiem gesmoord. Ik begrijp nu ook waarom onze weermannen en -vrouwen niet meer van weersvoorspellingen spreken maar van weersverwachtingen. Een wijze les geleerd.
Maar goed; ik kwam Erica dus tegen. Niet dat ik Erica tegen Erica zeg. Nee ik zeg ‘mevrouw Terpstra’, omdat ik vind dat ik beroepshalve afstand moet houden. Ik moet u bekennen: dat is lastig bij haar. Zo sprak ik haar vanmiddag na een persconferentie van haar NOC/NSF waar ze bekend had gemaakt dat één van de grote sponsors het contract had verlengd. “Fijn hè”, zei ze. “Dat is zo belangrijk voor de sport.” En ze schoof wat dichter naar me toe op de bank.
Ja prachtig natuurlijk, maar als journalist moet je afstand houden om kritisch te kunnen blijven. Of, zoals ook wel gezegd wordt, azijn te kunnen… Maar die kans kreeg ik niet, om afstand te houden. “Hoe gaat het met jou?”, vroeg Erica. “Vind je het nog leuk?” Nou, behalve een dipje vorige week ging het met mij prima, moest ik toegeven. Ja, dat was even een mindere periode gaf ze me gelijk. De zwemmeiden en de baanwielrenners die tegenvielen. Minder medailles dan in Athene en Sydney.
Zou zij dan, net als ik, ook een dip gehad hebben? Nee dus, want de relativering volgde meteen. Toen waren het een paar sporters die het goud binnenbrachten en nu zijn de medailles veel breder verdeeld. Ja, ook dat is waar.
“Mooi hè”, zei ze toen we op dat moment op een televisiescherm in het zaaltje Maarten van der Weijden na 10 kilometer zwemmen goud zagen winnen. Even raakte ze met haar hand mijn arm aan. “Nou jongen, nog veel plezier”, zei ze en weg was ze om even later de waterpolovrouwen goud te zien winnen. Het voelde eerlijk gezegd een beetje als vroeger een knuffel van mijn oma. En hou daar maar eens afstand van.
Maar goed; zondag wordt de balans opgemaakt. Dan weten we of de hockeyvrouwen zich naar goud hebben gepusht en of de mannen brons hebben gehaald. Misschien ben ik m’n dip dan alweer lang vergeten en gewoon blij om weer naar huis te gaan.
Ik denk dat mevrouw Terpstra in ieder geval dik tevreden zal zijn met de behaalde resultaten en zal zeggen dat we het over 4 jaar in Londen nog beter gaan doen. Dat ze dat gaat zeggen is overigens geen voorspelling, maar een verwachting.
wat een geweldige column, Menno!
wordt dat voor jou niet ontzettend afkicken als je weer in NL bent en weer ‘gewoon’ verslag moet doen (en wat presenteren)?
of heeft de NOS voor jou een nieuwe, mooie, column-baan in petto?
Niet allen Mevr.Terpstra kan haar geluk niet op,wij als nuchtige Nederlanders moeten heel trots zijn op ons landje,als je op de landkaart kijkt en wij horen bij de top 10 van de wereld,dan moet je toch ‘n heel klein beetje naast je schoenen gaan lopen,of niet zo.
Allemaal van harte gefeliciteerd met deze prestatie. Oudoe
Mevrouw Terpstra is een “wereldwijf” die met haar enthousiasme Oranje fantastisch vertegenwoordigt maar voor mij is het meest unieke moment tot dusver het tv-commentaar van Pieter van den Hoogenband bij de wedstrijd van Maarten van der Weijden en dan m.n. het emotionele commentaar bij de laatste 1.500 meter, FANTASTISCH wat een “kerel”.
Zoals ook de overdreven en volstrekt spastische vertoningen als commentator . Alstublieft NOS: zoek competente mensen!
ik hoop uit de grond van mijn hart, dat Erica Terpstra nog op vele
spelen met haar hartverwarmende enthousiasme aanwezig zal zijn.
Lt iedereen maar een voorbeeld aan haar nemen.
Voor mij is het een top”wijf”.
Erica Terpstra Sprak een aantal maanden terug op een avond in de residentie van de Ambassadeur. Nog nooit heb ik een bestuurder met zoveel passie voor de sport and de sporters in actie gezien. Passie voor haar missie. Ze wist ons in ieder geval binnen 10 minuten helemaal warm te krijgen voor de Spelen, we zaten met een brok in ons keel. Geen wonder dat die sponsorcontracten worden verlengd…wie wil of durft enthousiaste Erica zulk slechts nieuws te brengen? Niemand. Soms komt alle ervaring en passie bij elkaar. Bij Erica Terpstra en haar functie bij NOC-NSF is dat zeker het geval.
Pfff asjeblieft doorspoelen, ben nu toch wel heel erg “toppie-joppie” Erica moe!
een goede journalist is soms ook net een echte Nostradamus. Maar ook Nostradamus blijkt achteraf geen gelijk te hebben gehad. Althans voor zover onze interpretatiekunde volstaat. Dat gemor was ook meer whishfull thinking. En ach je ziet met 1 dipje heb je mooi twee weblogs gevuld. Dus mag jij ook dik tevreden zijn. tweemaal scoren op 1 dip doet niemand je meer na.
Wat een genot om jouw stukjes te lezen, Menno, een verademing! Geen gezever over gemiste kansen, geen moeilijk doenerij van iemand die als de beruchte stuurman denkt alles beter te weten, nee gewoon als een gesprek van mens tot mens.
Je schrijft naar m’n hart, vlot, eerlijk en vooral met een flinke dosis humor! Wanneer ga je deze stukjes bundelen! Ik denk dat je er veel mensen erg blij mee kunt maken, mij in ieder geval wel!
Nog even en dan zijn de Spelen voorbij…. ik zal je schrijverijtjes missen!
Groeten uit Zoetermeer
Chapeau en van harte gefeliciteerd voor iedere sportvrouw/man, die zich in de afgelopen periode op wat voor wijze ook (groep of individueel)heeft gemanifesteerd en daarbij brons,zilver,goud hebben behaald.Echt top.
En waarin een klein land weer groot kan zijn.
Nou, die mevrouw Terpstra is er één met een Gouden randje. Om trots op te zijn.
Leuke naam
Ik zou niet weten waarom je niet kritisch zou mogen/kunnen zijn, zonder wat afstand te houden. Ik vind “vitamine R” (van relatie) erg belangrijk in mijn werk. Natuurlijk ga ik wel eens op mijn snufferd en vitamine R helpt mij er dan weer boven op.
Ik denk dat je wanneer je jezelf bij de feiten houdt en zo objectief mogelijk blijft het risico om “op je snufferd te gaan” beperkt blijft.
Toch?