Het allerduurste kopje Chinese thee
Nog twee uurtjes over tot het vertrek naar de Olympische halve finale. Eigenlijk zouden wij, mijn metgezellin en ik, nog wel een kopje thee lusten. Het liefst met iets erbij, iets dat het gat tussen brunch en diner zou overbruggen. Iets als een Engelse high tea. Een schaal met lekkere, gezonde dingen. En thee. Honderden soorten thee, om uit te kiezen. Dat verwachten we een beetje in deze theecultuur.
We gaan natuurlijk niet naar Starbucks, of een andere Westerse keten. Nee, we willen Chinees doen temidden van de Chinezen. Wij zijn geen Hollanders die veilig met zijn allen overdag kip McNuggets naar binnen stouwen om ‘s avonds biertje na biertje ‘soldaat te maken’, om vervolgens ‘Anky, Anky’ en ‘Maarten, Maarten’ brullend tot diep in de nacht je een Chinese kater te lallen, om daarna weer die tranentrekkende grap te maken dat kotsen een respectvolle uiting van dankbaarheid en beleefdheid is in China. Nee, wij willen een beetje proeven van het echte China.
Dus gaan we naar binnen bij een Chinees theerestaurant. De enige Engelse term die we zien staan is tenminste ‘tea house’ en een eigen naam met Ming ervoor: Chinezer kan niet. We betreden een nauw gangenstelsel, dat uitkomt bij een kleine balie. Een vriendelijke serveerster knikt ons toe. Ze kan haar verbaasde gezichtsuitdrukking niet helemaal onderdrukken.
Buitenlanders zijn hier zeldzaam, maak ik eruit op. Des te beter. We willen iets ontdekken. Ze gaat ons voor door de klassiek-Chinees beschilderde gangetjes. Met een handgebaar leidt ze ons een privé-kamertje binnen. Ik kijk, even nieuwsgierig als onwennig, om me heen. Alle tafeltjes in dit theehuis zijn door muren of ketting- of kralengordijntjes van elkaar gescheiden. Origineel.
De serveerster, die slechts een paar woorden Engels spreekt, schat in of het ons bevalt. Het moet voor haar ook vreemd zijn. Ik begrijp haar wel. Zij probeert ook alleen maar heel erg haar best te doen. Met een schuin hoofd poogt ze de emotie van de Hollandse man en deze, ondanks haar Oranje supportershirt, aantrekkelijke Hollandse vrouw te duiden. Willen ze deze ruimte, deze tafel met daarop enkele ons onbekende oosterse thee-onderzet-dingen, theeroerbenodigdheden en thee-mooi-laten-uitzien-frutsels?
Mijn metgezellin voelt even aan de leuning van een fraai beklede stoel en kijkt me dan onderzoekend aan. Is dit wat wij wensen?
Het is een prikkelende, maar vreemde omgeving. De serveerster ziet ons dubben. Ze gebaart dat ze wel iets anders voor ons heeft. Ze opent de deur van een zwoele kamer, met twee rode sofa’s in het midden. De wierooklucht opent alle porieën. We gaan zitten, elk op een afzonderlijke sofa. We mogen thee uitkiezen. Fikse prijzen, dat wel. Daar kan je een kar vol boodschappen in een supermarkt voor halen. Maar soit, we zijn in China, we doen echt Chinees.
We nemen een groene Ming of Qing-thee, die deze keizers vroeger ook dronken. Wellicht zelfs dezelfde bladeren. Alles is hier zo goed geconserveerd. Dan lacht de serveerster verlegen naar ons en zegt in breekbaar Engels met teneergeslagen ogen dat voor deze kamer wel een prijs moet worden betaald. Hoeveel uur wensen we de kamer te benutten?
We kijken elkaar verbouwereerd aan. Welnu, er is inmiddels al veel tijd verstreken. We willen nog naar de halve finale. Meer dan één uur hebben we niet. Moeten we daarvoor extra betalen? Dát bedrag! Heus? Nou okay, we zijn in China en we willen Chinees doen. De serveersters laat ons achter. Ik kijk naar de deur die zacht dichtvalt. Er zit een enorm slot op. Worden wij geacht ons nu op te sluiten? Ook kunnen we, als we dat zouden wensen, een paar intiem rode lichtjes laten ontsteken. Het valt me nu ook ineens op dat er overal doosjes en kistjes staan, waaruit je doekjes en tissues kan pakken.
We voelen ons ineens knap ontheemd hier. ‘Laten we in die andere kamer, op die stoelen gaan zitten’, zeggen we tegelijkertijd tegen elkaar. De serveerster aanschouwt verbaasd onze plotselinge move, maar ze houdt haar gezicht keurig in de plooi.
Even later zitten we aan een tafel, waarop twee lange glazen staan met heet water. De groene blaadjes zakken tergend langzaam, één voor één, naar de bodem. Na drie kwartier is het te drinken. Als we de grote hoeveelheid verschuldigde bankbiljetten uittellen, komt de serveerster net met nieuw heet water aanzetten.
Uit alle gaten en holen van het tea house, komen nu ineens personeelsleden tevoorschijn, allemaal keurig in klassiek Chinees tenue gestoken. Ze staan in een rij en buigen ogenschijnlijk dankbaar en beleefd naar ons. We proberen zo neutraal mogelijk terug te knikken.
euuhmmmmm, en wat heeft het je nou uiteindelijk gekost?
zijn jullie twee dichter bij elkaar gekomen?
Leuk geschreven, maar je wekt de suggesties dat dit geen ‘gewoon’ theehuisje is. Ben benieuwd naar de toelichting!
beste Pieno,
als je iets beter leest dan staat er dat dit geen theehuis was. De hoge prijs was daarom niet voor de thee.
was het toevallig geen SM-kamertje? hahaha
Haha gevallen voor de klassieke tea scam. Zeker in de buurt van Wangfujing shopping street. Normaal hebben ze touts om je naar binnen te lokken maar een paar buitenlanders die gewoon vrijwillig naar binnen stappen dat is nog eens nieuws voor ze. Het hoeft helemaal niet duur te zijn voor hetzelfde kopje thee en voor een kamer betalen is een grap zeker.
Hmmmmmmmmmmmmmmm thee met een bijsmaakje ………..
En dus toch ook gewone mensen die chinezen ………
Idee ivm met het opschonen van de Wallen ….. chinese thee huizen tussen de ramen?
Erg leuk om zo ook eens iets te horen van de activiteiten buiten de JO om!
Als de titel van het artikel luidt: “Het allerduurste kopje thee”, dan verwacht je dat de prijs genoemd wordt in het artikel.
Dat is toch de essentie van het verhaal.
Je kunt als toerist hier toch ook een coffeeshop binnenlopen en twee cappuchino bestellen…
Freek:
‘t was nog vroeg
Wat een raar einde van deze log zeg, hoe liep het af dan? En wat kostte dat dure kopje thee dan wel niet? Vaag, erg vaag.
wie was die dame in het oranje shirt?? toch niet onze Erika???????????
ha dit is geen thee huis maar een massage huis, de dames die binnen komen kun je uit kiezen. Heel normaal in China trouwens. Ik denk dat de verbazing groot bij de chinesen was aangezien er ook een dame bij was, het is namelijk om de mannen te bevredigen!
Als buitenlander word je in China altijd ‘opgelicht’. Chinezen doen niets gratis of uit de goedheid van hun hart; als er mensen op je af komen op straat, willen ze altijd geld aan je verdienen. Liegen is daarbij heel normaal. Het is dus aan jezelf om in te schatten welke prijs goed is, en altijd te onderhandelen.
Hey allemaal,
Weet iemand hoe dat liedje heet dat gezongen wordt na afloop van Studio sportzomer???? Het is een chinees liedje, maar wel cool…
Artiest en titelnaam graag
THNX!
Je wordt in China niet opgelicht, je moet gewoon je nederlandse manier? van denken uitzetten, liegen is wat ‘wij’ liegen noemen in Asia is dat geheel anders. Nederlanders doen ook niets gratis of omdat ze goed van schenken zijn (als t maar vd belasting kan worden afgetrokken).
ik denk toch gauw 1000 rmb, gewone private kamers waar je met vrienden kan zitten of een feestje kan bouwen. Die plekken kan je beter vermijden, dat kan aardig in de papieren lopen zonder ene massage, daar zijn weer andere plekken voor.
Leuk privatehouse met thee
Nummer van studio Sportzomer = Jolin Tsai – Love. Love, Love
Dit theehuis was dus waarschijnlijk voor iets anders dan theedrinken bedoeld.
Kun je nagaan hoe een buitenlander zich voelt als hij in nederland voor een bakje koffie een koffieshop binnenloopt
Dat Chinese (Taiwanese) liedje in Studio Sportzomer is van Jolin Tsai, getiteld Love, Love, Love. (Te zien op Youtube).
@Joke : Jolin Tsai & nummer :love,love,love
Privekamertje met in alle hoeken tissues. Volgens mij is de thee maar bijzaak en zijn jullie in een onvervalst “cathouse” terechtgekomen.
geen wonder dat je zoveel moest betalen maar hoeveel was het nou? lijkt mij wel hartstikke leuk om mee te maken je ziet nog eens wat.
Ha kwam 3 hele lieve kleine meisjes tegen in Hangzhou!! of ik thee wilde proberen!! natuurlijk uiteindelijk 3 pakjes thee gekocht voor euro 42,00 hahahahahaha